si home si

Sempre pensei que ser protagonista dunha Aduanada era unha homenaxe. Como ter sido retratado por Warhol, pero sen cartos polo medio. E sempre pensei que Yolanda desactivaba a maioría das críticas afrontándoas a peito descuberto. Debía estar doblemente equivocado.

Falei cunha chea de xente para unha reportaxe sobre a exportación dos productos culturais galegos. Todos eran claramente calificables como triunfadores (se a eles non lles molestase). Curiosamente, practicamente todos falaron das dificultades, e quitado excepcións contadas (que polo demais non incluín no texto), sen referencias ós éxitos.

A conselleira de Vivenda, Teresa Táboas, advertiu que as subvencións ós alugueres podían ser un tiro pola culata, en base ás experiencias que houbo en Galicia, e independentemente de que é a Xunta quen ten as competencias en vivenda. Curiosamente, Solbes opinaba o mesmo hai un ano (sobre os tiros pola culata, non sobre as competencias):

Nosotros pensamos que el problema del alquiler no es tanto un problema de demanda como de oferta y pensamos, que por lo tanto, hay que ayudar a que haya más viviendas en alquiler. En ese sentido, en el Plan de Vivienda hay un apoyo importante al oferente de alquiler, incluyendo las sociedades que vayan a trabajar en el sector inmobiliario con viviendas de alquiler. De acuerdo con nuestro análisis económico, la subvención al inquilino se traslada a incremento de precios automáticamente y, por lo tanto, pensamos que, mientras no nos demuestren lo contrario, es una medida que tiene un impacto, digamos, muy poco efectivo y que, al final, lo que sirve es para aumentar los precios en vez de para bajarlos”.

Moncloa, 31 de marzo de 2006

Aclarado o apoio a priori de Solbes ás teses nacionalistas, o que hai que dilucidar é se o cheque-Chacón é o mesmo que o cheque-Trujillo, como desvelou EL PAIS, que facía Solbes que non se opoñía? Ou non son o mesmo?

Edilberto Alonso fai o que pode, emigrado en Irlanda como o fillo de Breogán aquel, pero á hora de compoñer quizais lle axudaría coñecer as preferencias dos residentes presentes en Galicia sobre quen merece unha homenaxe musical e quen non. Sen que esta iniciativa supoña apostar por tendencias de arte teledirixida ou realismo galegofriquista, fago un chamamento universal a propoñer persoas, lugares ou feitos merecentes de ser protagonistas dun tema do druida cantor. Logo xa lle faremos un chamamento particular a el para que se comprometa a facelo (sen presas, cando lle veña a inspiración e se lle presta)

Se alguén pensaba que o noso druida troveiro perdera a inspiración, está moi equivocado. Aquí a homenaxe a Man de Camelle.

(Para cando unha homenaxe a Antón Losada?)

[collido a galegoman]

Como se di nas votacións en internet, isto non ten valor estatístico, pero non deixa de ser un ataque frontal á democracia como sistema (que todo o mundo teña dereito a votar), ó ensino universal (ós seus resultados) e á confianza no xénero humano, americano ou non.

E a relación das 25 noticias máis censuradas no mesmo país complementa e explica o video

Unha das mentes máis preclaras e propietario dos silencios mellos administrados é o chamado a ocupar parte do baleiro que quedou na Vicepresidencia (perdón, na Vicepresidencia da Igualdade e do Benestar). Agardo que non sexa para estar de paso.

Pero non tanto

Por certo, aquí unha visión equilibrado-sosegada, a apreciar a teor da que se vai montar

E non é tarde para recomendar a saga Galpón

Non é por meterme onde non me chaman, pero neste asunto, asómbrame que ninguén recorde que quen máis fala é quen máis debería calar. (E xa metido, quizais o recambio que precisa o PP con máis urxencia non sexa o de Rajoy)

Estiven o outro día na presentación das sinaturas dese movemento de nome esferolítico que protesta contra o que chama imposición do galego. Na miña opinión, os seus argumentos, ademais de fundamentalmente miserables, son primitivos e reaccionarios, pero en todo caso susceptibles de ser discutidos. O raro é que ninguén, en medio ningún, cuestionara a realidade desas 20.000 sinaturas que eles afirman ter recollido. O problema non é que se lle poidesen meter de matute algúns coñóns asinando Roberto Alcázar, senón como se garante que os asinantes son galegos/víctimas reais da tal imposición, e non xentes do mundo hispánico e españolista todo ós que lles proe que se dea galego no ensino. En todas partes se deu a cifra como real. Tampouco en medio ningún se cuestionou para que sirven esas teóricas firmas. En realidade, non sirven para nada. Preguntados in situ por ese detalle, os TGCG contestaron: "vosotros estáis aquí, ¿no? Es gracias a vosotros que hemos conseguido tener repercusión".

De todas formas, a existencia e o bombo que se lle dá a un fenómeno deste tipo é unha chamada de atención a todos aqueles que, do outro lado, plantean esixencias – todo o correctas que se queira – ó abeiro dunhas leis conseguidas nunhas circunstancias históricas concretas, sen preocuparse ás veces en  ofrecer argumentos que convenzan.