Os deste gremio meu supoño que somos os tipos que máis discursos temos escoitado por tímpano cadrado, quitado os que os reciben porque tamén os dan, co cal están a pre e non se poden queixar. Así que hai que ter verdadeira necesidade de dalo. Eu téñoa e precisamente sobre esa cuestión. Como é e como debería ser o periodismo, e como somos os xornalistas e se deberiamos ser doutra forma, e se unha cousa ten que ver coa outra. E todo depende de vostedes. Porque temos a misión, mesmo legalmente recoñecida, de ser os intermediarios entre a realidade e a sociedade, de garantir que haxa unha información veraz e todo iso. A xente esixe que lle contemos a verdade, pero as verdades, ou o máis parecido á ela que atopamos, ás veces son aburridas, ou incómodas. E outras veces, son favorables a quen non deberían selo, ou contrarias a quen as reclama, ou insoportablemente sórdidas, ou –a maioría- impublicables por falta de probas.

Tamén nos atribúen a responsabilidade de denunciar inxustizas e de resolver errores alleos. Poñer o dedo na chaga, porque ás desfeitas, mesmo ás flagrantes, incluso as sabidas de sobra, non se lle pon remedio se non se airean nos medios (por suposto, a de saír nos papeles é condición necesaria, pero non desde logo suficiente). E tamén nos piden que os entreteñamos, que os divirtamos, e con razón, porque para iso pagan. E pode que ás veces nos pasemos de voltas, escudándonos en que estamos envelenados de profesionalismo ou en o cliente sempre ten razón. E sabemos que tratamos unha mercadoría cada vez máis cotizada, pero cada vez mais desvirtuada. Cada vez despachamos máis datos que coñecemento, con máis volume que precisión, e con máis profusión que reflexión. E nos asalta a tentación diaria, que non sempre damos rexeitado, de dar un servizo da mesma calidade que a cantidade que nos dan por ofrecelo.

Por iso, a maiores do que nós nos roiamos a cabeza sobre quen somos, a onde vamos, etc, necesitámolos. Para sentilos detrás, apoiándonos, naquelas ocasións en que, despois de tanto roer, chegamos á conclusión de que temos que responder como Bartleby, o escribinte do conto de Herman Melville: “Preferiría non facelo”.

(Faro de Vigo, La Opinión de A Coruña, sábado, 10 de maio de 2008)

(by appointment Pawley, onde hai máis))

A razón principal é que, agora que ás vacas que antes estaban gordas lles empeza a transparentar o espiñazo, a receita tradicional é o que se chama moderar os salarios. Denominación tan inexacta como interesada, porque os salarios non estiveron alporizados ou excitados desde que eu recorde, e porque o problema non son os salarios, senón os asalariados, é decir, quen os cobra e as necesidades que precisan cubrir con eles. E a maior ou menor irritabilidade deses salarios presuntamente necesitados de moderación non é algo subxectivo ou opinable. Se lle facemos caso ás frías conclusións do Instituto Nacional de Estadística, a contribución dos soldos ó que lle chaman a riqueza de Galicia (ímolo deixar en Producto Interior Bruto, que queda máis feo pero tamén máis imparcial) é a mesma, ou un chisco inferior, que hai dez anos: un 45%.

Mentres, os beneficios empresariais subiron un punto. Supoño que os principais puntais desa suba son as grandes corporacións, sobre de todo as financeiras, que non sei como sempre se dan amañado para seguir ganando non soamente moito, senón moito máis ca o exercicio anterior. O de que non sei como o fan é unha ignorancia retórica: comparando a suba das nóminas e a das etiquetas dos prezos, cobramos menos que hai unha década, a pesar de ser dez anos máis vellos e máis listos.

Non teñan medo, que non lles vou botar sermón ningún por non ter ido (eu tampouco), ou mesmo por terse ido de ponte (eu tamén tampouco, aquí me teñen). A data fixouse en memoria dos sindicalistas anarquistas asasinados legalmente en 1886 en Chicago. O que antes se chamou por uns Festa do Traballo, por outros Día da Clase Obreira, e agora oficialmente Día Internacional do Traballo, é planetariamente festivo. Mesmo con Franco, coido, desde que en 1954, o papa Pío XII decretou ou como se diga que era o día de San José Obrero (que xa era ademais patrón contra as dúbidas, contra o comunismo e a relaxación moral, e a favor de América, China, Canadá, Corea, Vietnam e Valencia). É unha celebración mundial, quitado nos Estados Unidos e estados máis ou menos asimilados, onde o Labor Day é o primeiro luns de setembro e en Nova York se oficia un desfile organizado pola Noble Orde dos Cabaleiros do Traballo (co apoio entusiasta de institucións e empresas).

Ou sexa, que se aquí se celebra pouco (dez veces máis ca en Madrid, con todo) pode ser porque en épocas de crise hai que aplicar máis que nunca aquilo que decía Toñito Blanco: “Queremos cambiar o mundo, pero sen perder o posto de traballo”. Ou quizais tamén porque a clase obreira, ou no que se teña transformado a clase obreira, xa se emancipou tamén en cuestión de celebracións. En calquera dos casos, hai que ir pensando en cambiar de barómetro.

(Faro de Vigo, La Opinión de A Coruña, 3 de maio de 2008)

(Ou como descubrín que o Concello de Malabo tamén é Excelentísimo)

O caso do presidente do PP e da presidenta de Madrid (versión Comunidad Autónoma) é un exemplo de libro do que eu propoño que se chame UPT (Unsolved Political Tension, ou Unsolved Presidential Tension, ou máis exactamente Unsolved Popular Party Tension, UPPT). El é un home máis guiado pola responsabilidade que pola ambición, exactamente ó contrario que ela. A responsabilidade –os seus críticos din que a súa falta de ambición ou de carácter- levouno a deixarse levar, ata que viu que así non chegaba a ningures. E ela decidiu que non vai ir a ningures se agarda, porque se lle vai pasar o arroz. El sabe que non ten problema ningún para acabar ganando o pulso polo liderado do partido, pero que non pode permitir que, se o exerce, llelo cuestionen. Nin desde dentro nin desde fóra e que lle poñan a etiqueta de “brando”, nunha cultura política concreta na que se leva ser de ferro colado. Ela sabe que non ten posibilidade ningunha de ganar, pero non pode deixar de dar mostras de que ten a máis mínima fenda nin punto de ferruxe na blindaxe. Que nin a ten agora nin a vai ter dentro de catro anos.

Como ven, a polémica ten máis que ver coa resistencia de materiais e cos tratamentos anticorrosión que coa ideoloxía. Tampouco se desenvolve mediante un debate de argumentos, un sistema que non ten por que levar a lado ningún (como dixo alguén, unha discusión é a forma de reafirmar ós outros nas súas equivocacións) pero que se supón é o método normal de resolver as controversias nas sociedades consideradas evolucionadas. A UPPT dáse mediante indirectas e por terceiros, e como moito con saídas de tono dalgún secundario que quere ganar puntos ou non distingue entre política e realidade.

Os únicos beneficiados parecen ser eses medios de comunicación que enchen o seu espazo e o seu tempo resaltando cada movemento ou interpretando a razón de que non o haxa. E que arromban informativamente como de interese menor feitos como que haxa trece cidadáns e outras trece persoas que traballan para unha empresa española secuestrados no seu barco. En mans dun comando paramilitar de algo parecido a un goberno que máis ou menos está apoiado como mal menor polo comunidade internacional. Un proceso moito menos apaixonante, desde logo, que a trama de Esperanza II (A decisión final).

Pero todos atizan a caldeira da UPPT porque saben que, como pasou en Moonlighting/Luz de Luna/Luar, en canto Mariano Willis e Esperanza Shepherd chegaron a algo, a serie perdeu o interese todo.

(Sábado 26 de abril de 08)

esta foi a primeira:

e esta -moi pouco tempo, pero unha reflexión moi intensa- despois, a segunda:

Para que logo digan que o xornalismo non se adapta ós tempos.

(fornecido polo bot mourullo)

Escoitando un deses programas de radio que van enchendo a base de debullar os aspectos marxinais da vida -como eu neste caso-, fóra de debates esenciais como se Esperanza Aguirre se anima ou desespera, souben que a decisión municipal era aplaudida polo sector do coche usado. Un representante entrevistado mostraba a súa satisfacción porque se eliminase o que el chamaba “competencia ilegal”. Pero razoei que para os partidarios do libre mercado, dous cidadáns chegando a un mutuo acordo económico fóra dos circuítos comerciais establecidos é unha conducta un tanto sospeitosa. Así que desbotei que a prohibición buscase contentar ós numerosos concesionarios automobilísticos radicados no termo municipal.
Foi fozando en internet que descubrín que, aínda sendo pioneira en Galicia, a medida está xa implantada nunha chea de cidades, de Madrid a Valencia. En xullo do ano pasado, un madrileño queixábase nunha carta ó director de ter que pagar 90 euros por infrinxir o artigo 61 da ordenanza de mobilidade do concello de Madrid: estacionar con fins de venda ou aluguer de coches. Nun foro de BMWistas, un contaba que a el, non sei onde, espetáranlle a respectable suma de 300 euros. Unha cantidade que xa é para pensar se, como nos concursos das administracións públicas, no rótulo hai que facer constar que o adxudicatario final se fará cargo do importe do anuncio. Tamén que hai individuos que aproveitan sitios para montar o negocio sen as molestias que conleva ter un local. “Hay un menda que se pilla un buen trozo de aparcamiento de un hotel y un supermercado para estos menesteres”, segundo expresión textual doutro membro do foro. Efectivamente, estaba eu nesto cando chegou a explicación oficial do Concello, a causa dunha enchente de peticións: “a pretensión do Concello é que os espazos de aparcamento teñan a rotación precisa… e evitar a proliferación de vehículos abandonados ou as prácticas de empresas-fantasma…”.
Ou sexa que estamos ante un caso parecido ó de impoñerlle un canon ós soportes dixitais, aínda que se vaian usar para actividades legais, porque hai quen os utiliza para cometidos irregulares. Como escribiu un dos primeiros pensadores cristiáns, non sei se Tertuliano ou Orígenes, non se pode condenar o viño porque haxa borrachos, ou a noite porque haxa adúlteros. Para evitar ese aproveitamento comercial non sei se ilegal, pero aproveitamento desde logo, do espazo público, convértense en infractores a aqueles particulares que non se poden permitir deixar o coche nun sitio á espera de que llo compren, ou que pretenden obter un prezo mellor nunha transacción sen intermediarios. Por non falar dos atrancos prácticos. Como nuns termos municipais sigue sendo legal, segundo se desprace duns a outros, o que pretenda anunciar o coche mentres o usa vai ten que andalo poñendo e quitando con moita máis frecuencia que o L de novato a un coche que conduce toda a familia. Ou iso, ou o recurso de poñer simplemente o teléfono e agardar que o público potencial non se confunda de oferta.
Porque se o taxista tiña razón e é pola crise, a ver que se fai cos rótulos de venda de pisos.

(Faro de Vigo, 19 de abril de 2008)