Reflexione, pero a modo

Etiquetas

, , , , , , ,

Hoxe é o día de reflexión. Pode pensar se esta noite, fronte ao televisor, vai optar polo fair play e manterse fiel ao seu equipo de sempre, ou berrar a favor do equipo menos contrario ao seu. E tamén pode reflexionar sobre a quen votar mañá. Ou pode facer como aconsellan nas películas de Hollywood: déixese levar polo corazón, sinta a Forza, non as pense. Andar razoando é de débiles e de europeos.

         No do fútbol é inevitable comportarse como lle aconsellaba o mestre Yoda a Luke Skiwalker. Non hai raciocinio nin tales carneiros. Se non podes ver ganar o teu equipo, polo menos que perda o teu anti-equipo. Por un lado non parece propio un comportamento dunha mente moi equilibrada, pero por outra quizais ese desafogo evite ter que andar botando na auga da traída prozac ou calquera outro antidepresivo en cantidades similares ás de cloro ou o que sexa que lle botan. En política, o elector español medio ten unha conduta cuspida a do afeccionado futbolero: é dun equipo por razóns que a razón non entende, e se non pode ver ganar a seu equipo, e non se ve capaz de votalo, como moito queda na casa, pero ante todo, o que quere é que perda o contrario.

“A obscenidade! a obscenidade!” dixo Kurtz

         A comparación entre fútbol e política é obvia, pero non tanto cando se enfrontan as seleccións das respectivas federacións, as chamadas seleccións nacionais, senón nas propias ligas. A liga e a política españolas son cousa de dous, todo está polarizado arredor deses dous e o reparto dos cartos que xera o espectáculo vai fundamentalmente a eses dous. A diferencia é que no fútbol as normas están claras para todos, e como moito hai polémica sobre como se aplican en concreto. Nas convocatorias electorais, a normativa parece que ten días. Por exemplo, a Lei Electoral estableceu que para garantir a igualdade de oportunidades e a pluralidade, os espazos gratuítos nos medios públicos, eses nos que van os anuncios que fan os partidos –algúns tan divertidos-, se adxudicasen segundo os resultados das eleccións anteriores. De entrada, se lle dan vantaxe ao que ganou antes, non lle vexo a igualdade por lado ningún, pero o pavero do caso é que a Lei en ningún caso falaba da información electoral, é dicir, das noticias que os periodistas fan sobre o que pasaba na campaña. Pero entre que aos partidos lles gusta protestar e aos xuíces decretar, chegamos á situación actual na que é un grupo de señores que non sabe nada de información o que di sobre quen, canto e en que orde hai que informar. Iso si, deixan o “que” e o “como” libres.

         O absurdo chegou na campaña que rematou onte. As Xuntas electorais, provincial primeiro e central logo (esta a instancias dun partido centralista no sentido máis despectivo do termo, que non conseguiu en Galicia máis que 14.000 votos e un concelleiro que acabou botando, con  B) decretaron que para os periodistas dos medios públicos galegos, o BNG era inexistente.  Fixérono segundo unhas contas que ninguén discute, como ninguén lle discutía a Zenón de Elea aquel razoamento seu polo que Aquiles nunca daría collido á tartaruga. O soño dalgúns razoamentos produce monstros. A este había que chamalo censura.

(La Opinión de A Coruña 24/05/2014)

O caso Isabel Carrasco 2

Etiquetas

, , , ,

Prohibamos as barras dos bares

 Xa saberán que, a resultas do asasinato da presidenta de Deputación de León, Isabel Carrasco, tiroteada presuntamente por unha nai en conivencia cunha filla, a clase política reclama medidas exemplarizantes, e mesmo houbo opinadores de garda que lle botaron a culpa a El Jueves, ou a presentadores con máis éxito ca eles. Rita Barberá, desde a altura moral que lle dá a dobre papada e formar parte da inmaculada e impoluta clase política valenciana, asegurou que o suceso produciuse “en un caldo de cultivo de radicalidad y de violencia que se ha de frenar para recuperar la capacidad de convivencia”. Calquera que tomase perfectamente serio o que di a alcaldesa de Valencia quedaría sorprendido por tal grao de autocrítica, porque o caldo ese de “radicalidad e violencia” onde se xestou o suceso foi no PP de León, no que militaban as dúas detidas.

Seguir lendo

Ucraína

Etiquetas

, , , ,

Outra vez temos a barbarie onda nós, e outra vez habería que preguntarse canta culpa temos. Que un par de horas de viaxe e un par de transbordos en avión de aquí haxa uns centos de individuos capaces de pechar a outros tantos nun edificio, prenderlle lume e rematar a paus aos sobreviventes que tentaban escapar sería incrible se non fosen incribles barbaridades iguais ou máis grandes hai pouco máis de 15 anos aínda máis cerca, en Iugoslavia, entre xente que traballaba cos nosos emigrantes na construción en Suíza ou fregando pratos nos restaurantes en Londres. No da culpa que poidamos ter dos 46 mortos de Odessa (a cidade dunha das matanza cinematográficas máis famosas, a do Acorazado Potemkin) e do resto do conflito de Ucraína, o “nós” e retórico e maxestático a medias. Nós non somos os gobernos de Europa, nin moito menos o de EEUU, ou o FMI, pero se actúan como actúan en parte é responsabilidade nosa. No caso de Rusia, bastante menos culpa. Nos e os rusos. As vantaxes de estar gobernados pola KGB.

Seguir lendo

Sindicatos

Etiquetas

, , ,

Despois de cada 1 de maio, como despois de cada manifestación máis ou menos de oficio, sempre hai o debate da vixencia dese xeito de celebración/protesta, de se paga a pena participar, do que hai que cambiar e do que non. Estamos falando desde o punto de vista dos que entenden que hai que defender os intereses dos traballadores, partindo da base de que hoxe, traballadores somos practicamente somos todos, empezando polos autónomos. Claro que tamén hai quen considera que os que celebran o 1 de maio non defenden os intereses dos traballadores. Efectivamente, as centrais sindicais non os deben defender moi ben, tal e como están os tales dereitos, pero sen dúbida que agradecerían calquera axuda teórica ou práctica que mellorase os métodos de defensa deses intereses. Para min, por exemplo, as manifestacións de rutina son máis ben un acto social no que atoparse con xente, pero tampouco se me ocorre unha gran alternativa.

Seguir lendo

O 25 de abril fíxose corentón

Etiquetas

, , , ,

Se teño algún recordo histórico especialmente fermoso é o daquel día de abril no que empezou a circular o rumor na facultade –daquela non había twitter, nin facebook, a radio era daquela maneira- de que houbera en Portugal un golpe dos militares. E que, ao contrario do que fixera o que acontecera medio ano antes en Chile, non instituíu unha ditadura senón que derrubou unha aínda máis vella que a soportabamos en España. Eu era un paspán que acababa de chegar da casa e todo me quedaba grande, empezando por Madrid, así que soamente puiden desfrutar daquela brisa de liberdade de oídas.

Seguir lendo

“Amigo conductor”

Da mesma e estraña forma que o campo de fútbol é a unidade televisiva de medida de grandes superficies, a Semana Santa é o baremo da mortalidade nas estradas. Antes, en festas así ou pontes pymes, como a do Primeiro de Maio deste ano, ese paternalismo mediático de chamar a prudencia traducíase en compaxinar os anuncios de coñá coa omnipresencia nos transistores do sentido tema “Amigo conductor” (“Precaución, amigo conductor,/tu enemigo es la velocidad./Acuérdate de tus niños /que te dicen con cariño:/No corras mucho papá”), ben na versión orixinal de Perlita de Huelva, ben na que fixo despois Juanito Valderrama, que usou a DGT.

Seguir lendo

Respirar, de momento, poden

Etiquetas

, , ,

Nunha carreira que manteño cunha serie de autores de novela negra a ver quen corre máis, se eles a escribir ou eu a ler o que lles publican traducido, agora ando con Walter Mosley, un afroamericano que narra a vida (e sobre todo a morte) dos seus compatriotas de raza. Ao revés dos personaxes de Chester Himes, policías negros que se moven en ambientes criminais negros, os de Mosley son negros conscientes de que, mediados do século XX, non teñen dereito ningún ante un branco, e menos se é policía. Nin sequera o de dar unha mala contestación. Nese estado de impotencia supoño que se atopará moita xente se se aproba o anteproxecto de Ley de Seguridad Ciudadana.

Seguir lendo

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 65 segidores