Do pensionista ao empresario

Etiquetas

, , , ,

Hai diversas teorías sobre se o Estado é necesario, útil ou unha sobredose de poder. Algunhas ideoloxías situadas nas extremas, o anarquismo e o neoliberalismo, tócanse en abominar del. Noutras estremas, a dereita e esquerda, hóuboas que sostiñan –e demostraban con feitos- que o Estado mandaba sobre todo. Polo medio, dun lado están as que queren un estado forte para que haxa orde e autoridade e, en tempos pasados e non tanto, a oportunidade de irlle pillar materias primas e terreos a uns tipos meridionais e sen estudos. Cara o outro, os que consideran que os gobernos deben favorecer o progreso dos cidadáns, pero coidando dos que non dan progresado (a verdade é que sen conseguilo na inmensa maioría dos casos). O certo é que historicamente o Estado –quen mandase, o Rei, o emperador, ou quen fose- era unha fonte de problemas: se se enfadaba co veciño mandábate á guerra ou viña o veciño a invadirte, tiñas que mantelo (a el e/ou o veciño) e a cambio de nada. Desde que foron caendo as coroas (algunhas con cabeza incluída) pouco a pouco foise implantando que ademais do deber de poñer o lombo, o ex súbdito tiña dereito ao amparo da autoridade. Por iso non entendo a pachorra desde país ante a estafa que nos fixo o Estado co tema das caixas.

Seguir lendo

Aqueles tempos do spam

Etiquetas

, , ,

Boto de menos aquelas ofertas que me chegaban por email de alongar o que só se alonga cando quere e ata onde pode; fármacos para axudalo a manterse aí, fose longo ou curto; ou concederme unha hipoteca en condicións máis que favorables, sen preguntar sequera se tiña algo que hipotecar. Eran os primeiros tempos do spam electrónico. Tan inxenuo que chegaba con indicarlle ao xestor de correo que bloquease aquelas mensaxes que incluíran as palabras “penis”, “viagra” ou “mortgage” e arreando. Mesmo había un chiste daqueles arxentinos nos que saía Manolito Goreiro, o personaxe fillo de tendeiro amigo de Mafalda, dicindo: “Este es un virus gallego, basado en la confianza. Está vd. infectado. Haga el favor de mandárselo a todos sus contactos y después borrar su disco duro”.

Seguir lendo

O día de chámalle X

Etiquetas

, , ,

Nisto das tradicións eu son ecléctico e elástico. Defendo unhas, sempre que sexan agradables e non molesten, e adáptome a outras que non me chistan especialmente, pero entendo que haxa xente que as mantén e as practica. E creo tamén que hai combater e extirpar as execrables, procurar converter en irrelevantes as que producen vergonza allea, e crear as que debería haber e non hai. Pola mesma razón, se hai algo vello que funciona, beneficia á maioría, ou a poucos pero non prexudica ao resto, meterse a cambialo por cambialo é unha parvada. E adoptar unha cousa nova polo mero feito de selo, está ben, pero persistir se a única virtude que se lle descobre é esa, que é nova, é de parvos. Como ven, o que pasa é que non teño unha opinión moi fundada ao respecto.

Seguir lendo

A nula gracia do pequeno Nicolás

Etiquetas

, , ,

Esa debilidade polos pillabáns arraigada de sempre no carácter ibérico encarnouse no caso do chamado “pequeno Nicolás”. (Por certo, pequeno?, Con 19 anos? Se estivese rompendo cristais sería un antisistema perigoso). Ese pimpín con cara de leite fervido que se fixo pasar por dirixente do PP, espía, alto cargo do goberno e confidente da Casa Real, segundo lle cadraba ou lle petaba. Que furou por onde quixo, sentouse con quen lle prestaba e, en resumo podía dicir, como o Don Juan de Zorrilla, “yo a los palacios subí / yo los claustros escalé /y en todas partes dejé / memoria amarga de mí”. Pois a min, gracia, ningunha. Máis ben paréceme un caso grave que demostra ata que punto este país está igual ou peor organizado que a Sudáfrica onde un señor que non andaba moi ben da cabeza, ou non apartaba moito dos coches, que din en Malpica, se colou como intérprete de signos a carón de Obama no acto de homenaxe a Mandela.

Seguir lendo

Vd. tampouco sabía nada?

Etiquetas

, ,

Cando trincan a alguén coas mans manchadas de sangue, sempre hai un veciño ou veciña de garda que asegura que ou ben quen o diría, que era moi normaliño e sempre saudaba, ou ben que era moi calado, pero claro, quen ía sospeitar que… É curioso, porque despois todos escoitamos a todos falar a coñecidos que aseguran ter auténticos psicópatas vivindo nas proximidades. Deben ser psicópatas en estado larvario. Cos que acusan de delitos que antes se chamaban “de guante blanco”, ata que a propia denominación empezou a ser ofensiva en si mesma, ninguén di que vaia sorpresa, nin parece mentira nin nada diso. Porque case todos sabían, e case todos calaban, o que pasaba. Poñamos por caso, o empresario coruñés, dirixente veciñal e tramitador de subvencións compulsivo Gerardo Crespo, como máis coñecido e singular dos sete imputados por defraudar presuntamente 20 millóns de euros en cursos de formación.

Seguir lendo

A culpa foi do barco e agora da enfermeira  

Etiquetas

, , , ,

Lamento de entrada non estar de humor. De verdade que desfruto quitándolle ferro ás cousas sen por iso despoxalas do aguillón que deben ter —senón, para que escribimos?—. Pero no caso da auxiliar de enfermería contaxiada de Ébola non podo. Nin humor, nin aguillón, nin farrapos de gaita. Como escribía o xornalista P.J. O’Rourke da Filipinas da ditadura, “aquí nada de ‘a situación é moi complexa’. Dan ganas de cravar a Ferdinand Marcos polas orellas ao parachoques dunha furgoneta a arrastralo polas rúas de Manila”. Eu nunca estiven na Manila da ditadura, pero O’Rourke tampouco está no Madrid disto que temos agora, un réxime político que a definición que mellor lle acae é unha demodura, unha democracia que rima con varias cousas, entre elas caradura.

Seguir lendo

Para que sirve o fútbol

Etiquetas

, , , ,

Non sei como lle irá ao Real Madrid no Bernabeu este domingo. Supoño que divinamente, que non hai nada mellor que blindarse con cartos para estar a cuberto. Pero sei como lle foi onte venres ao seu presidente, Florentino Pérez, na súa outra empresa, ACS. O venres, a aliñación do consello de ministros encabezada por Mariano Rajoy, deulle unha vitoria de nada máis e nada menos que 1.350 millóns de euros, como indemnización pola paralización do Proxecto Castor, o almacén de gas submarino situado na costa de Castellón. O almacén está paralizado desde setembro, dado que se demostrou finalmente, como todo apuntaba, a que as inxeccións de gas eran as causantes de polo menos 500 sismos que se produciron nesa zona da costa levantina.

Aquí un amigo

Seguir lendo

Castelos no aire  

Etiquetas

, , ,

A fins do verao, polo menos do verao do calendario, este periódico publicaba unha reportaxe sobre a potencialidade do turismo medieval. Non se refería ao que trae a súa comida e bebe nas fontes, nin ao que se ve reverenciando con papanatismo idolátrico unha centola como se fose a reencarnación comestible deses deuses indostánicos de varios brazos. Referíase ao turismo de castelos e fortalezas medievais, das que hai unha chea en Galicia. Tanta, que no Instituto Padre Sarmiento, dependente do Consello Superior de Investigaciones Cientificas (CSIC), entre 1997 e 2006 fixeron un traballo de recompilación, no que atoparon medio milleiro de edificacións, pero o informe aínda está sen concluír e sen publicar. Un experto do CSIC citado na reportaxe dicía que, da mesma forma que fan en Inglaterra, Gales ou Escocia, podíase promover un turismo de sendeirismo ou adaptar os castelos para celebrar eventos, desde exposicións a vodas.

Seguir lendo

I Have a Plan  

Etiquetas

,

Mañá irá para dez anos que se adoptou no Parlamento de Galicia unha desas medidas que demostran que existe iso que se chama interese común, que non é o da maioría, senón o de todos. Conservar a catedral de Santiago, a Torre de Hércules ou a Muralla de Lugo é un beneficio xeral, e non unha imposición contra a potencialidade turística de Ourense ou de Vigo. As diferencias poden ser sobre técnicas ou métodos de defender o patrimonio histórico, non sobre o obxectivo. Manter o idioma galego, que é outra produción cultural, pero máis antiga ca esas, e máis irrepetible, o mesmo. Hai dez anos, todos os representantes do pobo galego aparcaron as diferencias que os separaban noutros aspectos, nalgúns de forma insalvable, e aprobaron por xunto e de vez o plan de normalización. Catrocentas medidas que un cento de especialistas en sociolingüística e noutras disciplinas consideraban as axeitadas para conservar ese monumento que é o idioma propio de Galicia.

Cinco anos despois, xa saben, pasou o que pasou: unha aplicación daquilo que dicía Woody Allen de que a vocación dun político de carreira é facer de cada solución un problema. O candidato a retomar a presidencia da Xunta fixo un problema da solución que votara o seu propio partido (e boa parte dos mesmos deputados, nunha demostración de que quen ten cu, ten medo, pero quen representa aos cidadáns non ten por que ter necesariamente coherencia nin outras cousas). Coa colaboración entusiasta duns tontos útiles, dunha señora que é tan española que ignora que no único idioma que fala “peyorativo” é sinónimo de “despectivo”, e doutros salvapatrias de garda, plantou lume, tocou as campás a rebato para alarmar á poboación e logo sacou a relucir a mangueira. A conclusión é que a administración encargada de salvagardar ese patrimonio cultural que é o idioma -é dicir, de ensinalo, de protexelo e de promovelo- so asegura a súa presenza no 2% das aulas de infantil nos núcleos urbanos, que é onde os nenos non teñen outro ámbito de escoitalo. Claro que a administración non pode obrigar a ninguén a usar ningún idioma, pero tampouco pode obrigar a ninguén a ler, e sen embargo, o ensino é obrigatorio ata os 16 anos co obxectivo, entre outros de erradicar o analfabetismo (so en castelán, en galego tanto ten). Outro dos obxectivos daquel Plan de hai dez anos, esfarelar prexuízos e reforzar a estima do galego, vai tamén a fume de carozo despois desa campaña de imaxe.Falando perante o comité de expertos do Consello de Europa

Dentro duns días teño unha cita cuns expertos da Carta Europea para as Linguas Rexionais ou Minoritarias do Consello de Europa, que van elaborar o Cuarto Relatorio de Avaliación sobre as linguas minoritarias. Porque os van cambiando, senón sería como saudar a vellos amigos. Esta será a terceira vez, e aínda lembro a primeira, cunha presidenta croata que impoñía bastante respecto, polo menos a min. Desta non sei se discutirlles o de “linguas minoritarias”, habida conta de que o galego, ten máis falantes que idiomas oficiais da UE, como o esloveno, o estonio, o irlandés, o letón e o maltés. O de minoritarias debe ser unha autocrítica das súas recomendacións, polo pouco caso que lle fan. A quen se lle ocorre, por moi experto do Consello de Europa teimar en dicirlle aos Gobernos, ao de aquí e ao de Madrid, que hai que protexer iso de falar autonómico.

 (La Opinión de A Coruña 20/9/2014)

Aquí rescátase o que faga falta

Etiquetas

, , , ,

Estou vendo unha foto. Dixital, claro, quen viu unha das outras desde que se deixaron de usar as cámaras analóxicas. É vella, pero non bastante para ser das de antes. Pasaron dez anos, pero parecen lustros. É a dunha inauguración, desas que están os protas todos sorrintes, como se algo da situación tivese gracia. Un ten o sorriso conxelado, como de hiena, así que xa sospeitarán que é Aznar. Efectivamente, é Aznar, embutido nun deses abrigos negros que tanto usaba. É o único que ten as mans cruzadas por diante (o que, segundo parece, indica un certo grado de negatividade). Os outros tres están aplaudindo, mesmo podiamos dicir que dando palmas, a teor de a quen rodean. Son a daquela presidenta de Madrid (comunidade), Esperanza Aguirre, cun chaquetón de pel sport e un pantalón hipster a cadros (si, ela é capaz); Francisco Álvarez Cascos, entón ministro de Obras Públicas, cunha parka desas que son o equivalente en roupa aos todoterreo (“estoy-en-ello-soy-ingeniero”) e Alberto Ruiz-Gallardón, a tal hora o alcalde que deixou empufado a Madrid e “verso suelto” do PP, cun abrigo igual de solto, acampanado, que de lado parece unha sotana.

Seguir lendo

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 70 segidores