Que non quero nada, eh?

Etiquetas

,

“De verdade que non, que non quero nada. Non sexas parvo/parva. Non ves que é unha trangallada, unha festa comercial sen sentido nin tradición ningunha? De verdade, faime caso. Como moito, saimos tomar algo, un viño e para a casa, e máis nada. Que NON, pesada/pesada!”. Seguro que vostede protagonizou coa súa parella algún diálogo cuspido a este, e polo seu ben, espero que non teña picado. Porque el/ela, si quería algo polo San Valentín. Quizais llo dixo ao remate do día, de maneira delicada: “pois si, cari, perdoa, pero algo esperaba”. Ou non: “claro que quería algo!, como non ía querer algo? Todo o mundo espera algo, quitado que a súa parella sexas ti!”. Ou quizais non llo diga, pero dentro, frío como o interior das croquetas conxeladas cando as frito eu, sempre estará aquilo de “mira que lle custaba regalarme aquel cable de datos para o iPhone que lle levo dicindo que necesito desde hai tempo”.

Seguir lendo

Plantar percebes na horta

Etiquetas

, , , , ,

Víctor Hugo estrañábase da crenza firme que os malvados tiñan en que todo lles ía saír ben. A min o que me estraña é que lle estrañara a Víctor Hugo. Non sei moi ben como era a Francia do século XIX na que el viviu, pero imaxino que non todas as historias acababan como as das súas novelas, pasándoas canutas, pero con final feliz, como en Les misérables ou Notre Dame de Paris (ben, nesta morría ata o apuntador, dentro do canon romántico, pero era final feliz porque morría o malo). E temos que supoñer que desde aquela, as cousas algo melloraron. Mesmo por aquí, aínda que finais felices haxa poucos, e como moito, o mérito é empatar. O que non cambiou é que o mal non triunfará, pero tampouco o castigan. Quero dicir que mentres nos predican as virtudes do esforzo, da produtividade e da austeridade, esquecen outra que é a da responsabilidade. Que as decisións teñen consecuencias, non soamente penais ou políticas, senón tamén profesionais.

Seguir lendo

Igualdade con marcha atrás

Etiquetas

, , ,

“¿En qué momento se jodió el Perú?”, era a famosa pregunta que se facía Zabalita, o personaxe de Conversación en La Catedral de Mario Vargas Llosa, e que derivou en frase-comodín para describir unha situación sen amaño posible na actualidade, pero que nun momento anterior puido haber esperanzas de que o tivese. Se lles digo a verdade, despois de ver os resultados dunha enquisa do CIS para o Ministerio de Sanidade, estou a punto de preguntarme retoricamente “en que momento se fodeu a igualdade de xénero?”, non porque pense que antes a situación fose mellor, senón porque non vexo demasiadas razóns para o optimismo.

Seguir lendo

Toleranciómetro

Etiquetas

, , ,

Esta imaxe ten aspecto de termómetro, e tamén mide. Non a temperatura, pero si evidencia, ao meu entender, o grao de tolerancia real da sociedade española. Polo menos da sociedade española que ten conexión a internet e unha certa preocupación por estar ao tanto do que pasa. Non quero sacar conclusións sobre o resto.

Cheguen ás súas propias, ou non, pero miren isto (fíxense nos comentarios, e sobre de todo, na aporbación ou rechazo que suscitan), porque a columna deste sábado 24 en La Opinión de A Coruña vai ir máis ou menos por aí. El deber diario

As secuelas de Charlie Hebdo

Etiquetas

, , , , , ,

En pouco máis dunha semana, o de Charlie Hebdo pasou a ser dun suceso a motivo dun debate sobre a liberdade de expresión, que algo bo tiña que ter. Iso e as dúas cuncas de caldo que levaron os asasinos, que saíron da redacción berrando “Matamos a Charlie Hebdo” e conseguiron que unha revista que tiraba 50.000 exemplares publicase tres millóns do número seguinte e se esgotase. Parte do mérito –do debate- está na cuadrilla de farsantes de alto rango que acudiron a dar o seu testemuño de solidariedade e de compromiso coa liberdade de expresión manifestándose. Xoias de dirixentes como Benjamin Netanyahu, o primeiro ministro dun país Israel, que ten a dubidosa honra ser o segundo, despois de Siria, no número de xornalistas mortos (7 en Gaza). Tamén estaban os dirixentes do país que máis periodistas encarcera, Turquía, onde en marzo pasado se chegou a prohibir Twitter e YouTube (tamén estaba o presidente do segundo clasificado, Bahrein). E desfilou o primeiro ministro húngaro, Viktor Orban, que axeitou todas as leis como lle conviña, ata o punto que mesmo os EEUU denunciaron un retroceso nos dereitos humanos. Entre outras reformas, anulou a posibilidade de reclamar legalmente que se publiquen informacións sobre o uso de fondos públicos.

Seguir lendo

Todos deberiamos ser Charlie

Etiquetas

, , , ,

Je suis Charlie, a frase máis estendida nas últimas horas no mundo, repetida na súa grafía e no seu idioma orixinal, ou adaptada a linguas e caracteres, ocorréuselle cando soubo do asalto á redacción de Charlie Hebdo a Joachim Roncin, de 39 anos. Joachim estaba naquel intre noutra redacción de París, na dunha revista gratuíta de estilo, na é deseñador gráfico e puxo ese berro de solidariedade na súa conta de Twitter, que entón tiña só uns 500 seguidores. Je suis CharlieAs redes sociais, a súa onda expansiva e a súa capacidade de facernos crer que hai alguén ao outro lado, fixeron o resto. Neste caso haino, porque ante un horror así, calquera persoa con medio gramo de dignidade, xornalista, fontaneiro ou calafate de buques, debe sentir dor polas vítimas, e proclamar a súa solidariedade co medio agredido.    Seguir lendo

Queremos falar co director

Etiquetas

, , ,

“Quero falar co director!” Confeso que esa frase é, xunto con “siga a ese coche!” das que pensas que nunca vas escoitar na vida real. A do coche non a escoitarei na vida, quitado que me meta a taxista, pero a do director escoiteina esta mesma mañá nun banco que non frecuento, e no que entrei cun colega para continuar unha charla interesante. Quen a dixo era unha muller, indignada sen chegar ao alporizamento, que pretendía non recuperar os cartos dunha preferente ou que lle devolveran as perdas do plan de pensións, senón que non lle costara cartos facer un ingreso nunha conta do propio banco. Seguir lendo

O ano que despedimos

Etiquetas

Por fin un ano ben ordenado. O principal feito político de 2014, a aparición de Podemos, produciuse o 14 de xaneiro, cando Pablo Iglesias Turrión informou de que lle pediran que se presentara ás eleccións europeas (aos políticos españois nunca os move a ambición, sempre son xente servicial que atende peticións, como os programas radiofónicos de antes). En febreiro, a Infanta Cristina foi declarar ao xulgado de Palma, facendo que a sociedade española, logo de descubrir que Marichalar non era o xenro malo (polo menos non era o peor, comparado co guapo) vira que Cristina non era a infanta lista. Xa na realidade, morren quince pobres homes que querían alcanzar unha vida mellor en Europa a nado desde Ceuta. Para o ministro do Interior, o feito de que mentres tentaban manterse a flote a Garda Civil lles disparase balas de goma non tivo nada que ver con que afogasen. Seguir lendo

Dear Mr. N.N.

Etiquetas

, , ,

Acabo de recibir un correo electrónico que xa ía proceder a arrombar, pensando que era un spam, dado que viña en inglés e dun destinatario descoñecido, ata que reparei en dúas cousas. Unha que os destinatarios estabamos á vista e non ocultos, e outra que o remitente tiña nome e apelido inequivocamente galegos. As tres ducias de enderezos electrónicos eran os dos directivos dunha multinacional e o resto os de xornalistas, uns dun país nórdico, e os outros de aquí, ou máis ben de Madrid.

Seguir lendo

Adeus fincas, adeus montes

Etiquetas

, , , ,

Teño un amigo que sempre volve desacougado das visitas ao campo. Ao campo-campo, ao rural, non ao de fútbol. “É ver as casas derruídas e pensar en canta xente se esforzou traballando para erguelas e para mantelas, que vidas tiveron dentro, cantos naceron e morreron nelas, e agora velas coas silvas como únicos habitantes dáme non sei que. E o mesmo ver as leiras deixadas a monte. Mira que me gusta andar por aí, pero cando volvo a casa, á cidade noto que experimento a mesma sensación de alivio que as patrullas de recoñecemento nas películas de guerra cando volven ao campamento. Hai crise, está todo mal, pero estou máis seguro”. Eu non o estaría tanto. Da mesma forma que o inimigo tamén bombardea o campamento, na cidade tampouco estás seguro. A min pásame o mesmo ca el vendo o periódico.

Seguir lendo

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 71 segidores