Dear Mr. N.N.

Etiquetas

, , ,

Acabo de recibir un correo electrónico que xa ía proceder a arrombar, pensando que era un spam, dado que viña en inglés e dun destinatario descoñecido, ata que reparei en dúas cousas. Unha que os destinatarios estabamos á vista e non ocultos, e outra que o remitente tiña nome e apelido inequivocamente galegos. As tres ducias de enderezos electrónicos eran os dos directivos dunha multinacional e o resto os de xornalistas, uns dun país nórdico, e os outros de aquí, ou máis ben de Madrid.

Seguir lendo

Adeus fincas, adeus montes

Etiquetas

, , , ,

Teño un amigo que sempre volve desacougado das visitas ao campo. Ao campo-campo, ao rural, non ao de fútbol. “É ver as casas derruídas e pensar en canta xente se esforzou traballando para erguelas e para mantelas, que vidas tiveron dentro, cantos naceron e morreron nelas, e agora velas coas silvas como únicos habitantes dáme non sei que. E o mesmo ver as leiras deixadas a monte. Mira que me gusta andar por aí, pero cando volvo a casa, á cidade noto que experimento a mesma sensación de alivio que as patrullas de recoñecemento nas películas de guerra cando volven ao campamento. Hai crise, está todo mal, pero estou máis seguro”. Eu non o estaría tanto. Da mesma forma que o inimigo tamén bombardea o campamento, na cidade tampouco estás seguro. A min pásame o mesmo ca el vendo o periódico.

Seguir lendo

Jimmy

Etiquetas

, , , , , , ,

A chamada xente do fútbol, é dicir, os dirixentes dos distintos estamentos, non os afeccionados, están a ver como expulsan aos violentos dos estadios. Xa era hora, e deséxolles o mellor dos resultados. Nalgún sitio conseguírono, ou sexa que debe ser posible, igual que noutros sitios deron acabado coa impunidade en asuntos de corrupción. Desde logo, como non o van conseguir é polo método que utilizaron ata agora, o das misses e as celebridades que desexan paz en el mundo. Porque o que noutras partes, como no Reino Unido funcionou, como prohibir a entrada nos campos aos elementos perigosos, aquí xa se fixo por orde xudicial, e como se chovera. De todas formas, ten gracia —a pouca gracias que pode haber neste caso— que nas instancias onde se piden estas cousas o resto do ano se prendan piras para queimar rivais e o que faga falta para subir a audiencia e incrementar o negocio.

Seguir lendo

Este vaise, e aquel vaise

Etiquetas

, , , ,

Non foi un desafiuzamento, nin despexo, esas palabras das que o idioma actual bota man para definir situacións igual de contemporáneas. Nin sequera desaloxo, que sería a máis exacta. A Isabel Vázquez e a seu fillo Álvaro Corral o que fixeron, pura e simplemente, foi botalos da casa, nunha operación que pola escavadora e o despregue de efectivos armados recorda os operativos do exército israelí en Palestina, e por outra os versos de “¡Pra A Habana!” cos que Rosalía denunciaba non a emigración, senón a situación de Galicia. Xa sei que me equivoco de sitio ou de época, pero a sensación de impotencia e de inxustiza son similares.

Seguir lendo

Que maja!

Etiquetas

, ,

“Cayetana tenía una grandeza, y una magnanimidad…”, “una sencillez y una campechanía”, “estaba muy cerca del pueblo llano, le encantaba lo popular”, “era duquesa, pero no buscaba los privilegios”, “era muy castiza y muy española”… Abres un medio e é como se abriras as comportas do embalse de Belesar, pero en vez do río Miño estivera represada unha morea de baba ducal. Parece ser que xa asentado o século XXI hai quen se marabilla de que os aristócratas non anden cruzándolle a cara coa fusta aos súbditos. Chámalles a atención que beban e coman como o resto dos mortais, e mesmo fagan o parvo como os demais cando se exceden no de comer e/ou beber. Pasman de que non anden presumindo de propiedades, como fan os que se fixeron cun apartamento en Torrevieja (Alicante), ou cun adosado en Costa Golf (Miño).

Seguir lendo

Do pensionista ao empresario

Etiquetas

, , , ,

Hai diversas teorías sobre se o Estado é necesario, útil ou unha sobredose de poder. Algunhas ideoloxías situadas nas extremas, o anarquismo e o neoliberalismo, tócanse en abominar del. Noutras estremas, a dereita e esquerda, hóuboas que sostiñan –e demostraban con feitos- que o Estado mandaba sobre todo. Polo medio, dun lado están as que queren un estado forte para que haxa orde e autoridade e, en tempos pasados e non tanto, a oportunidade de irlle pillar materias primas e terreos a uns tipos meridionais e sen estudos. Cara o outro, os que consideran que os gobernos deben favorecer o progreso dos cidadáns, pero coidando dos que non dan progresado (a verdade é que sen conseguilo na inmensa maioría dos casos). O certo é que historicamente o Estado –quen mandase, o Rei, o emperador, ou quen fose- era unha fonte de problemas: se se enfadaba co veciño mandábate á guerra ou viña o veciño a invadirte, tiñas que mantelo (a el e/ou o veciño) e a cambio de nada. Desde que foron caendo as coroas (algunhas con cabeza incluída) pouco a pouco foise implantando que ademais do deber de poñer o lombo, o ex súbdito tiña dereito ao amparo da autoridade. Por iso non entendo a pachorra desde país ante a estafa que nos fixo o Estado co tema das caixas.

Seguir lendo

Aqueles tempos do spam

Etiquetas

, , ,

Boto de menos aquelas ofertas que me chegaban por email de alongar o que só se alonga cando quere e ata onde pode; fármacos para axudalo a manterse aí, fose longo ou curto; ou concederme unha hipoteca en condicións máis que favorables, sen preguntar sequera se tiña algo que hipotecar. Eran os primeiros tempos do spam electrónico. Tan inxenuo que chegaba con indicarlle ao xestor de correo que bloquease aquelas mensaxes que incluíran as palabras “penis”, “viagra” ou “mortgage” e arreando. Mesmo había un chiste daqueles arxentinos nos que saía Manolito Goreiro, o personaxe fillo de tendeiro amigo de Mafalda, dicindo: “Este es un virus gallego, basado en la confianza. Está vd. infectado. Haga el favor de mandárselo a todos sus contactos y después borrar su disco duro”.

Seguir lendo

O día de chámalle X

Etiquetas

, , ,

Nisto das tradicións eu son ecléctico e elástico. Defendo unhas, sempre que sexan agradables e non molesten, e adáptome a outras que non me chistan especialmente, pero entendo que haxa xente que as mantén e as practica. E creo tamén que hai combater e extirpar as execrables, procurar converter en irrelevantes as que producen vergonza allea, e crear as que debería haber e non hai. Pola mesma razón, se hai algo vello que funciona, beneficia á maioría, ou a poucos pero non prexudica ao resto, meterse a cambialo por cambialo é unha parvada. E adoptar unha cousa nova polo mero feito de selo, está ben, pero persistir se a única virtude que se lle descobre é esa, que é nova, é de parvos. Como ven, o que pasa é que non teño unha opinión moi fundada ao respecto.

Seguir lendo

A nula gracia do pequeno Nicolás

Etiquetas

, , ,

Esa debilidade polos pillabáns arraigada de sempre no carácter ibérico encarnouse no caso do chamado “pequeno Nicolás”. (Por certo, pequeno?, Con 19 anos? Se estivese rompendo cristais sería un antisistema perigoso). Ese pimpín con cara de leite fervido que se fixo pasar por dirixente do PP, espía, alto cargo do goberno e confidente da Casa Real, segundo lle cadraba ou lle petaba. Que furou por onde quixo, sentouse con quen lle prestaba e, en resumo podía dicir, como o Don Juan de Zorrilla, “yo a los palacios subí / yo los claustros escalé /y en todas partes dejé / memoria amarga de mí”. Pois a min, gracia, ningunha. Máis ben paréceme un caso grave que demostra ata que punto este país está igual ou peor organizado que a Sudáfrica onde un señor que non andaba moi ben da cabeza, ou non apartaba moito dos coches, que din en Malpica, se colou como intérprete de signos a carón de Obama no acto de homenaxe a Mandela.

Seguir lendo

Vd. tampouco sabía nada?

Etiquetas

, ,

Cando trincan a alguén coas mans manchadas de sangue, sempre hai un veciño ou veciña de garda que asegura que ou ben quen o diría, que era moi normaliño e sempre saudaba, ou ben que era moi calado, pero claro, quen ía sospeitar que… É curioso, porque despois todos escoitamos a todos falar a coñecidos que aseguran ter auténticos psicópatas vivindo nas proximidades. Deben ser psicópatas en estado larvario. Cos que acusan de delitos que antes se chamaban “de guante blanco”, ata que a propia denominación empezou a ser ofensiva en si mesma, ninguén di que vaia sorpresa, nin parece mentira nin nada diso. Porque case todos sabían, e case todos calaban, o que pasaba. Poñamos por caso, o empresario coruñés, dirixente veciñal e tramitador de subvencións compulsivo Gerardo Crespo, como máis coñecido e singular dos sete imputados por defraudar presuntamente 20 millóns de euros en cursos de formación.

Seguir lendo

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 70 segidores