I Have a Plan  

Etiquetas

,

Mañá irá para dez anos que se adoptou no Parlamento de Galicia unha desas medidas que demostran que existe iso que se chama interese común, que non é o da maioría, senón o de todos. Conservar a catedral de Santiago, a Torre de Hércules ou a Muralla de Lugo é un beneficio xeral, e non unha imposición contra a potencialidade turística de Ourense ou de Vigo. As diferencias poden ser sobre técnicas ou métodos de defender o patrimonio histórico, non sobre o obxectivo. Manter o idioma galego, que é outra produción cultural, pero máis antiga ca esas, e máis irrepetible, o mesmo. Hai dez anos, todos os representantes do pobo galego aparcaron as diferencias que os separaban noutros aspectos, nalgúns de forma insalvable, e aprobaron por xunto e de vez o plan de normalización. Catrocentas medidas que un cento de especialistas en sociolingüística e noutras disciplinas consideraban as axeitadas para conservar ese monumento que é o idioma propio de Galicia.

Cinco anos despois, xa saben, pasou o que pasou: unha aplicación daquilo que dicía Woody Allen de que a vocación dun político de carreira é facer de cada solución un problema. O candidato a retomar a presidencia da Xunta fixo un problema da solución que votara o seu propio partido (e boa parte dos mesmos deputados, nunha demostración de que quen ten cu, ten medo, pero quen representa aos cidadáns non ten por que ter necesariamente coherencia nin outras cousas). Coa colaboración entusiasta duns tontos útiles, dunha señora que é tan española que ignora que no único idioma que fala “peyorativo” é sinónimo de “despectivo”, e doutros salvapatrias de garda, plantou lume, tocou as campás a rebato para alarmar á poboación e logo sacou a relucir a mangueira. A conclusión é que a administración encargada de salvagardar ese patrimonio cultural que é o idioma -é dicir, de ensinalo, de protexelo e de promovelo- so asegura a súa presenza no 2% das aulas de infantil nos núcleos urbanos, que é onde os nenos non teñen outro ámbito de escoitalo. Claro que a administración non pode obrigar a ninguén a usar ningún idioma, pero tampouco pode obrigar a ninguén a ler, e sen embargo, o ensino é obrigatorio ata os 16 anos co obxectivo, entre outros de erradicar o analfabetismo (so en castelán, en galego tanto ten). Outro dos obxectivos daquel Plan de hai dez anos, esfarelar prexuízos e reforzar a estima do galego, vai tamén a fume de carozo despois desa campaña de imaxe.Falando perante o comité de expertos do Consello de Europa

Dentro duns días teño unha cita cuns expertos da Carta Europea para as Linguas Rexionais ou Minoritarias do Consello de Europa, que van elaborar o Cuarto Relatorio de Avaliación sobre as linguas minoritarias. Porque os van cambiando, senón sería como saudar a vellos amigos. Esta será a terceira vez, e aínda lembro a primeira, cunha presidenta croata que impoñía bastante respecto, polo menos a min. Desta non sei se discutirlles o de “linguas minoritarias”, habida conta de que o galego, ten máis falantes que idiomas oficiais da UE, como o esloveno, o estonio, o irlandés, o letón e o maltés. O de minoritarias debe ser unha autocrítica das súas recomendacións, polo pouco caso que lle fan. A quen se lle ocorre, por moi experto do Consello de Europa teimar en dicirlle aos Gobernos, ao de aquí e ao de Madrid, que hai que protexer iso de falar autonómico.

 (La Opinión de A Coruña 20/9/2014)

Aquí rescátase o que faga falta

Etiquetas

, , , ,

Estou vendo unha foto. Dixital, claro, quen viu unha das outras desde que se deixaron de usar as cámaras analóxicas. É vella, pero non bastante para ser das de antes. Pasaron dez anos, pero parecen lustros. É a dunha inauguración, desas que están os protas todos sorrintes, como se algo da situación tivese gracia. Un ten o sorriso conxelado, como de hiena, así que xa sospeitarán que é Aznar. Efectivamente, é Aznar, embutido nun deses abrigos negros que tanto usaba. É o único que ten as mans cruzadas por diante (o que, segundo parece, indica un certo grado de negatividade). Os outros tres están aplaudindo, mesmo podiamos dicir que dando palmas, a teor de a quen rodean. Son a daquela presidenta de Madrid (comunidade), Esperanza Aguirre, cun chaquetón de pel sport e un pantalón hipster a cadros (si, ela é capaz); Francisco Álvarez Cascos, entón ministro de Obras Públicas, cunha parka desas que son o equivalente en roupa aos todoterreo (“estoy-en-ello-soy-ingeniero”) e Alberto Ruiz-Gallardón, a tal hora o alcalde que deixou empufado a Madrid e “verso suelto” do PP, cun abrigo igual de solto, acampanado, que de lado parece unha sotana.

Seguir lendo

Pasámonos nos recortes

Etiquetas

, , , , , ,

Agora resulta que non había que pasarse co da austeridade. O informe sobre Perspectivas de Emprego realizado pola Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económico (OCDE) e difundido esta semana, asegura que o malo da crise non foi soamente que se disparase o paro, senón tamén as consecuencias nos que conservaron o traballo. Máis ou menos, o informe di que as reducións salariais en España a raíz da crise “orixinan estreiteces económicas nos traballadores e as súas familias, ademais de afectar negativamente ao consumo interno”. O mundo dos expertos é incrible. Canto non terán estudado e analizado para chegar á conclusión de que se baixan os salarios a xente o pasa mal e compra menos! Deberon facer un traballo de campo exhaustivo, porque a ninguén se lle ocorre de primeiras (polo menos a quen cobre o que cobran eles).

Sobre todo, o incrible é que en decembro do ano pasado, eles mesmos (ben, non sabemos se eran os mesmos expertos, pero foi a mesma OCDE) recomendaban baixar os salarios. E aquí xa sabemos que somos mandadiños, porque baixaron unha media do 2% anual, a porcentaxe máis elevada de Europa, despois da de Grecia. “As baixadas salariais desta magnitude poderían causar considerables penurias”, advirte, non sei se sorprendido, o organismo internacional. Así en confianza, queridos expertos: xa as causaron. Vexan os informes desa ONG antisistema, Cáritas. Quizais os viron, e por iso agora din que baixar é malo, cando antes dixeron que era bo. De todas formas, aquí non baixaron os salarios, por moito que diga a OCDE. Quen o vai saber mellor que o presidente da patronal, Juan Rosell, que saíu ao día seguinte desmentindo, non os efectos, senón directamente a causa. Tamén Montoro ten dito por activa e por pasiva que os salarios non baixaron. Fronte a tan desinteresadas opinións, están os datos do Banco de España que en febreiro apuntaron a que os soldos caían o dobre do que establecían as estatísticas, pero todo o mundo sabe que o banco central español é unha coñecida escola de pensamento económico bolivariano. O informe da OCDE recoñece tamén –mecachis!- que os prezos non baixaron porque os empresarios preferiron en xeral aproveitar a baixada salarial para incrementar beneficios. Así que se se os soldos baixaron e os prezos non, como queren que remonte o consumo (isto ocorréuseme a min soliño).

E para acabar de amolala –vaia polas ánimas- vai e resulta que a enorme porcentaxe de traballo temporal que hai en España é algo “nefasto tanto para as persoas como para a economía”, segundo o organismo internacional (que debe ser das poucas veces que usa a palabra “persoa”. Así que o informe suxire que case mellor non baixar os salarios “porque poden acabar sendo contraproducentes e, sobre todo nun contexto de inflación próxima a cero, poderían ter unha eficacia limitada na creación de emprego. Eses axustes acentuarían o risco de pobreza”.

En realidade, non sei a que vén o cambio. Os informes das OCDE antes xustificaron a austeridade, pero agora vana seguir impoñendo igual, con ou sen informes. E tampouco debe ser que teman as responsabilidades, porque os expertos nunca son responsables das economías que ditan, teñan as consecuencias que teñan. Unicamente que influíra a realidade, pero tampouco hai moitos precedentes.

 (La Opinión de A Coruña 6/9/2014)

Aí ven a síndrome posvacacional

Etiquetas

,

Remata o verán. Perdón, as vacacións. O que é o verán tivo días, e todo apunta a que, como outros anos, repolará en setembro. O luns que vén unha chea de xente volverá ao traballo, quen o teña, e que non notará igual o cambio de etapa, porque se acabará o choio de aparcar en calquera sitio (quitado o centro), e en compensación, poderase durmir sen necesidade de terse que adaptarse a sobredoses de decibelios, musicais e paramusicais, que poñerían os pelos crespos a calquera normativa da UE. Remataron as vacacións e xa verán como empezarán a abrollar eses informes sobre as síndromes posvacacionais (SPV).

Seguir lendo

Selfies e violacións

Etiquetas

, , ,

O positivo do mundo actual é a súa inacabable capacidade de sorprendernos. Polo menos a min. Ou polo menos no que respecta á necesidade de exhibicionismo do ser humano, ou de determinados seres máis ou menos humanos. Despois dos asistentes as aglomeracións nas saídas e entradas dos imputados famosos dos xulgados; dos que van aplaudir aos enterros das vítimas ídem; dos que fan unha gravación das fillas bailando un anaco de Happy¸ de Pharrell Williams, e a suben a youtube; dos do desafío de Tibu ou do caldeiro de auga xeada, está o fenómenos dos selfies. Os autorretratos. Seguir lendo

Milladoiros

Etiquetas

, , , ,

O outro día lin duns turistas na praia das Catedrais que tiveron que ser afeados (a súa conduta, quero dicir) polo alcalde de Ribadeo cando os sorprendeu poñendo o seu nome (o deles, non o do alcalde) cunha pedra nas impresionantes formacións rochosas que alí hai e que lle dan nome ao lugar. Que hai becerros que poñen o nome en todo canto sitio van xa o sabemos todos desde o momento en que comezamos a ser usuarios de servicios públicos e a saber ler. O de gravalo cunha pedra ou cun instrumento metálico (ou cos cornos) nalgunha parte máis ou menos monumental xa o facían os romanos, pero eles tiñan o eximente de que non sabían que a parede daquela terma ou acueduto era un monumento. Para eles era a instalación da traída de auga.         Seguir lendo

Xente con libros

Etiquetas

, , ,

Atribúenlle uns a Eugenio D’Ors, outros a Ramón Gómez de la Serna aquilo de que en Madrid ás sete da tarde (noutra versión é as oito), ou dás unha conferencia, ou dancha. Estes días, na Feira do Libro da Coruña, se non presentas un libro, preséntanche un. E se non, andas, saúdas e editores (“a cousa está mal, pero que lle queres…”) a libreiros (moita xente, si, pero réndeche máis un día na Feira de Monforte que tres aquí”) e escritores (“que? Que tal andas? De vacacións?, eu veño de…?”). A min nas últimas horas presentáronme un libro, Hotel Paradiso, de Ramón Pernas, e contribuín a presentar outro, Salseiros, de Suso Lista. Seguir lendo

Manuel López

Entérome por un mail -agora, co whatsapp, a vía de aviso para as novas fúnebres- de Xurxo Lobato que morreu o fotógrafo Manolo López, que coñecía por el. Tanto a súa obra como en persoa. Botando man do arquivo localizable, atopei esta foto que nos fixo, con César Lucas nun garito coruñés (por Médico Rodríguez), un día que os dous mestres da fotografía viñeran a non sei que, e precisaban a dúas drag queens para algo que tampouco me lembro. Con Manolo López e César Lucas by Lobato002

Marcianopedia

Etiquetas

, , ,

O improbable marciano despistado que chega á Terra (o planeta) do que sempre botamos man para analizar o estado do zoolóxico no que vivimos, custaríalle entender a deriva que colleron as clases dirixentes da especie humana. Imaxinen as anotacións: “Data estelar 2091 [ano 41 da era cristiá]. O líder do que chaman imperio romano, un ser humano mozo ao que coñecen como Calígula, compórtase dun xeito un tanto impropio. A maiores das excentricidades habituais dos terráqueos nos que atinxe aos seus ritos reprodutivos, xuntou un exército para conquistar o que logo se coñecerá como Gran Bretaña, e ao chegar á costa, mandou apañar cunchas na praia, como trofeos do océano conquistado, e tamén unha chea de galos, para facelos pasar por britanos. Conclusión: parece tolo, pero malo para el non é”.

Seguir lendo

Seguir

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 66 segidores