“Amigo conductor”

Da mesma e estraña forma que o campo de fútbol é a unidade televisiva de medida de grandes superficies, a Semana Santa é o baremo da mortalidade nas estradas. Antes, en festas así ou pontes pymes, como a do Primeiro de Maio deste ano, ese paternalismo mediático de chamar a prudencia traducíase en compaxinar os anuncios de coñá coa omnipresencia nos transistores do sentido tema “Amigo conductor” (“Precaución, amigo conductor,/tu enemigo es la velocidad./Acuérdate de tus niños /que te dicen con cariño:/No corras mucho papá”), ben na versión orixinal de Perlita de Huelva, ben na que fixo despois Juanito Valderrama, que usou a DGT.

Seguir lendo

Respirar, de momento, poden

Etiquetas

, , ,

Nunha carreira que manteño cunha serie de autores de novela negra a ver quen corre máis, se eles a escribir ou eu a ler o que lles publican traducido, agora ando con Walter Mosley, un afroamericano que narra a vida (e sobre todo a morte) dos seus compatriotas de raza. Ao revés dos personaxes de Chester Himes, policías negros que se moven en ambientes criminais negros, os de Mosley son negros conscientes de que, mediados do século XX, non teñen dereito ningún ante un branco, e menos se é policía. Nin sequera o de dar unha mala contestación. Nese estado de impotencia supoño que se atopará moita xente se se aproba o anteproxecto de Ley de Seguridad Ciudadana.

Seguir lendo

No me le enseñan nada

Etiquetas

, ,

Unha amiga miña viviu un tempo de “vender” enciclopedias polas casas, equipada cunha lista dos alumnos e alumnas colexio que ían máis mal que ben nuns colexios (lista que ela non sabía como a conseguiran na empresa, pero supoñíao). Presentábase como unha licenciada -que o era- que pretendía analizar os coñecementos da criatura. Confrontada coa amolada criatura, preguntáballe pola lonxitude do río Missouri, con ou sen o Mississipii. Silencio. Nova pregunta: a altura da pirámide de Keops. Silencio aínda máis espeso, mentres o rapaz se encollía no asento. Non pasaba da terceira pregunta –“Data da toma de Xerusalén por Saladino?”- e do terceiro silencio cando os pais –normalmente a nai- do alumno estoupaban: “burro, para iso teu pai e eu nos matamos a traballar, para que non aprendas nada!”. Era o momento da miña amiga. “No se preocupe señora, no es culpa del niño. En esta enciclopedia vienen todas estas respuestas, ve? Tiene su precio, pero muy inferior a su valor…”

Seguir lendo

Grazas pola influencia

Etiquetas

, , , , ,

Nunha semana que outros asuntos fixeron non moi agradable, souben grazas a Isabel San Juan @dobracom que encabezo a listaxe de periodistas galegos máis influintes nas redes sociais.

Ranking xornalistas galegos Eu non creo nestas cousas, e menos crin nesta ao botar un ollo e ver os que non estaban os primeiros nin de segundos, e pensei que ía recibir un mail ou un DM pedíndome algo. Non obstante, Ion Antolín @ionantolin díxome que era unha clasificación feita segundo interaccións medidas cuns algoritmos que ten en marcha un coñecido seu, José del Moral @jamoral desde 2005 nunha organización de social ranking chamada Alianzo. Ou sexa que, aínda sen crer moito nestas cousas, supoño que que menos que dar gracias a Del Moral, a Nacho de la Fuente @nafuente por que me incluíu na lista dos xornalistas a analizar, tamén digou eu que aos algoritmos, pero sobre todo a todos vós que interactuades en calquera das redes, que conseguides que alguén que escribe e comenta en galego na rede sexa escoitado, comentado, criticado, alabado e denostado. A seguirlle dando.

@dobracom

As reformas odiosas

Etiquetas

, , , , , , , ,

Albert Camus, a maiores de ganar o Nobel en 1957 e ser un referente ético, foi un excelente xornalista. Escribía para o diario progresista Alger républicain (antes de que o goberno colonial lle fixese a vida e o traballo imposibles e o obrigase a emigrar a Francia), e unha vez denunciou a indiferenza do alcalde de Alxer, ante a explosión de gas nun barrio popular con esta frase: “A mediocridade ten, sen dúbida dereitos, pero non todos. Falando en prata, ten dereito a ser ridícula, pero non a ser odiosa”. Acordeime diso cando vin a foto do xefe dos “expertos” ou “sabios” da reforma fiscal entregando as súas conclusións ao ministro Montoro. Ríndose. Posiblemente de nós.

Seguir lendo

Créame o que lle digo

Etiquetas

, , , , , ,

En xaneiro de 1943, metidos de cheo na Segunda Guerra Mundial, o servicio secreto británico, o coñecido como MI5, tiña que argallar unha falsa explosión nunha falsa fábrica de armas para darlle credibilidade a un dobre axente, un antigo ladrón de caixas fortes chamado Eddie Chapman, que os alemáns chamaban Fritz, e os británicos, máis axeitadamente, Zigzag. A maiores de montar uns efectos especiais, os equipos do MI5 precisaban difundir unha noticia de prensa, tan ambigua como falsa, sobre unha “incidencia” –como lle chaman agora ás desfeitas- nunha factoría. Así que falaron co editor de The Times, Robert McGowan Barrington-Ward, para que colaborara. E resultou que non. The Times sería todo o conservador que se queira e Barrington-Ward un patriota redondo (de feito fora condecorado na Gran Guerra), pero o periódico non publicaría conscientemente unha noticia falsa. Afortunadamente para o futuro profesional de Fritz/Zigzag, outro si se mostrou disposto –The Daily Express-, aínda que soamente na edición internacional, que foi a que chegou a mans da Abwehr, o servicio de intelixencia alemá.

Seguir lendo

O da Pokémon non é para tanto

Etiquetas

, ,

“Quen non fai o que pode para levar adiante unha empresa?”, escoitou un amigo o outro día nun bar un comentario referido á Operación Pokémon. Contábamo entre escandalizado e resignado, adoptando esa actitude que o ensaísta Xaime Subiela define como “identidade negativa de segundo grado” no seu libro Para que nos serve Galiza? e que o pintor Laxeiro exemplificaba coa frase “que bonito país e que carallo de xente”. Non sei o que lle dixen daquela, pero home, diríalle agora, como non vai pensar a xente como pensa, se un dos partidos que conforman o noso sistema político e social, incluso o partido que representa a orde establecida, o conservador, di que o de Santiago non é un caso de corrupción.

Seguir lendo

Ao paso que vamos

Etiquetas

, , ,

Ao paso que vamos, cada vez que un axente dos corpos e forzas de seguridade ou dos servizos fiscais (CFSSF) entre nun organismo, sobre todo municipal, van empezar a saír papeis ou mesmo funcionarios ou cargos electos polas ventás, de momento das plantas baixas. Non, non é que todos os concellos vaian ser rexistrados, pero digo eu que tamén os axentes das e dos CFSSF terán que pedir permisos para garaxes, ou pagar multas, ou informarse das subvencións ou da normativa de nichos e panteóns, e poderán e entrar e saír dos edificios públicos coa roupa de traballo, se aproveitan a hora do almorzo para facer unha xestión. Pois vanse ter que ir afacendo a observar como, en canto entran, os funcionarios se poñen pálidos, collen o teléfono, ou se botan para atrás, deixando acceso expedito a caixóns, arquivos e discos duros. E quizais se dea o caso de que algún empeza a dicir que se fixo o que fixo, que non sabe o que é, foi porque llo mandaron, e que se a súa familia directa traballa no mesmo edificio, non se deu conta ata que coincidiron na comida de Nadal.

Seguir lendo

Modus delinqüendi

Etiquetas

, , ,

O noso carácter nacional non queda establecido por cumprir aquelas condicións que ditou Stalin: unha comunidade estable, historicamente constituída, de lingua, de territorio, de vida económica e de formación psíquica, que se traduce pola comunidade de cultura. Nós imos más alá. Galicia é unha comunidade que delinque de forma diferente. De entrada, debemos ser o único sitio do mundo no que unha empresa, Vendex, presuntamente untaba políticos para conseguir contratos e o resultado era que tiña perdas. Non falo deses –presuntos- delitos da Pokemon ou Pikachu, nos que quedamos como uns asaltantes de galiñeiros en comparación co que pasaba en Levante (nunca mellor dito que agora) ou no Sur. Falo doutros, como os delitos fiscais ou secuestros que son novidades no noso modus delinquendi.

Seguir lendo

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 64 segidores