Chámase quererse porque a clasificación xeral, fóra as opinións dos residentes, rebaixa ese terceiro posto ó 16, seis por debaixo de Santiago de Compostela e 24 por riba de Vigo. Lugo aparece no posto 42. O estudio fíxoo unha entidade chamada Mercociudad, mediante unha macrosondaxe en residentes das 78 cidades, a análise dun cento de parámetros como medio ambiente, mobilidade ou economía, e de variables tan dispares como o número de prazas hoteleiras, a porcentaxe anual de días soleados e as dotacións deportivas; outra de méritos solicitados ós correspondentes concellos e a avaliación dun cento de expertos de varios sectores. Unha mágoa que non a presentaran no resto das cidades galegas, para poder comparar tamén nelas as diferenzas entre a visión propia e allea. E outra que non especifiquen a puntuación de cada variable, porque, con perdón, que Murcia estea en undécimo lugar, Albacete no 27 e Alcobendas no 35 soamente o entendo pola achega do número de días soleados. Que urbes cunha envexable calidade de vida como Vitoria ou Girona estean nos discretos postos 14 e 28, respectivamente, non fai máis que confirmar as miñas sospeitas ó respecto, ou que non ter equipo de fútbol en primeira reste puntos.

O que si inclúe o informe son as preferencias dos galegos sobre as cidades (Ferrol non sae porque non supera os 100.000 habitantes e non é capital de provincia ou de comunidade). Os galegos por xunto consideran que para divertirse está A Coruña, seguida de Vigo, Santiago, Ourense, Pontevedra e Lugo. Para traballar, a orde de preferencia é Vigo, A Coruña, Santiago, Pontevedra Lugo e Ourense. Para facer negocios (que non é o mesmo, senón practicamente o oposto), Vigo, A Coruña (estrañamente, fóra de Galicia pensan que A Coruña é mellor para os negocios), Santiago, Lugo, Pontevedra e Ourense. Para estudar, Santiago, A Coruña, Vigo, Lugo, Pontevedra e Ourense. Para visitar Santiago, A Coruña, Vigo, Lugo, Pontevedra e Ourense. E para vivir A Coruña, Vigo, Santiago, Pontevedra, Lugo e Ourense. Sinceramente, para chegar á vella conclusión de que Vigo traballa, Santiago estuda e A Coruña divírtese non facía falta tanto parámetro e tanto experto.

E non é que non me fíe de Mercociudad (a verdade é que o nome non axuda). É que non me fío nin da Universidade de Santiago (das respostas que dan ós entrevistadores, quero dicir) cando nun estudio patrocinado pola Consellería de Traballo conclúen que os maiores de 65 años son os máis deportistas de todos os galegos. O 55,4 % deles dedica parte do día a actividades deportivas ou ó aire libre, máis de dúas horas diarias de media (unicamente que conte a inspección de obras ou a tertulia en banco de parque como actividade deportiva). Os menos deportistas son os de entre 25 e 34 anos, e logo os menores de 25. E menos creo que as mulleres lle dediquen ós traballos da casa soamente o dobre que a media os homes. Para que saian esas contas, pensen nos coñecidos, a ver quen ten os dous coches que dicía Bernard Shaw.

(sábado 14 de febreiro de 09)

As conmemoracións consistiron esencialmente en lamentar que non se cumpran, que non está vixente case ningún en moitos sitios e algún en determinados lugares, e que a ver se melloramos. Mesmo escoitei unha enquisa deses sen máis valor sociolóxico que o criterio do que pasea o micrófono, na que se lle botaba a culpa a tercias do seu incumprimento á política, á economía e a nós mesmos (así, en xeral). Analizando sen embargo os dereitos, que non pasan de 30, o que máis chama a atención é o optimismo que destilan. O raro sería que se cumpriran. Soamente poñéndonos na época podemos entender que se aprobara na ONU, sen voto en contra ningún, unha resolución semellante. Hoxe de seguro que non saía adiante. Pero era 1948, en plena resaca dunha guerra espantosa, na que mesmo os que tiñan a razón moral e venceron (non precisamente por tela) cometeran tamén crimes espantosos. Unicamente nese estado de expiación colectiva se entende que houbera práctica unanimidade á hora de facer ese preámbulo tan bonito: “A liberdade, a xustiza e a paz no mundo teñen por base o recoñecemento da dignidade intrínseca e dos dereitos iguais e inalienables de todos os membros da familia humana”, e ese artigo 1º: “Todos os seres humanos nacen libres e iguais en dignidade e dereitos e, dotados como están de razón e conciencia, débense comportar fraternalmente uns cos outros”. Emocionante, non?

A min mesmo me parecen admirables outros menos citados e menos coñecidos, como o 20º.2: “Ninguén poderá ser obrigado a pertencer a unha asociación” (nin a ser presidente dunha comunidade de veciños, debería engadir) e o 24º: “Toda persoa ten dereito ó descanso, ó gozo do tempo libre, a unha limitación razoable da duración do traballo e a vacacións periódicas pagadas” (que non sei como casará con esa directiva europea que establece o límite nas 65 horas semanais de traballo). Como texto declarativo, o dos dereitos humanos é tan contundente que mesmo os que non son quen de subscribilos os axeitan, e así hai dúas ou tres declaración de Dereitos Fundamentais Islámicos, que son unha adaptación limando aquí e alá, nunca mellor dito.

Sen embargo, metidos en fariña utópica, eu pediría que se lle engadiran algúns artigos que me parecen esenciais na actualidade. Por exemplo, o dereito a que os poderes públicos e os representantes políticos non te tomen por parvo, e de ser posible, que teñan sentido do ridículo e eviten, por exemplo, uns esixir para o voto emigrante a transparencia que non implantaron cando puideron, e outros negala agora cando antes denunciaban que non existía. De todas formas, de pedir un dereito concreto, aquí e agora, solicitaría o de que as institucións e os medios ó seu servizo non te obriguen a ser partícipe de loitas localistas e pailanas, sobre quen a ten -a cidade, a área metropolitana- máis grande. Que estas cousas xa se sabe como empezan, e peor aínda, tamén como acaban.

(La Opinión de A Coruña/Faro de Vigo)