Non ela, senón o rebumbio montado sobre se lle poñían a placa no Congreso ou non lla poñían. Desde os serios cronistas parlamentarios ata os redactores de programas graciosetes tocando o tema. Sinal de que é o TEMA, o que abre os informativos, preside as seccións nobres dos xornais, inunda as tertulias da radio e reina nas listas de noticias máis visitadas na prensa dixital. En Cataluña despiden dunha tacada a dous mil e pico obreiros dunha empresa, aquí quedan centos cun pé dentro e outro fóra, pero o TEMA é se lle poñen unha placa nas Cortes a unha monxa por unha razón que se me escapa. Que se me escapa e, se queren que lles diga a verdade, nin me interesa, pero hai que recoñecer que é ben máis ameno e divertido que o debate das posibles ou improbables medidas das Administracións para que as listas do INEM non se poñan como Montserrat Caballé.

Ese espírito rebuldeiro, esa joie de vivre que din os franceses contaxia todo. O que sexa. Por toda España hai xente, que con máis fe e esforzo que medios e axuda, tenta recuperar os restos dos seus parentes asasinados, e que para vergonza xeral, levaban tanto tempo enterrados de ditadura como de democracia. Apareceu un xuíz e un fiscal a facer diso unha chocallada, grandilocuente e de aparencia máis que seria, pero chocallada no fondo. Mismo Rajoy, que ten un sentido do humor ben máis depurado, cae no chistecismo e repite como un loro o mantra descalificativo: «despilfarro, audis y mojitos» como se a Xunta anterior se trasladara en Skodas, ou o alcalde Ruiz Gallardón non se comprara un coche 30.000 euros máis caro ca o de Touriño, ou non fose seu o cuñado aquel (de Rajoy, non de Gallardón nin de Touriño) a quen transformaron directamente de becario en director financeiro da Cidade da Cultura, ese exemplo de previsión e aforro.

Como todo se pega, sempre hai quen, como os viaxantes de antes, se apunta a importar as novidades, veñan ou non a conto. Como esa decisiva polémica sobre se algúns deputados poden dicir «Parlamento de Galiza» ou se teñen que ater á denominación oficial «Parlamento de Galicia». Eu fun desde sempre de Galicia, pero Galiza, polo menos fóra do Parlamento, é unha expresión academicamente correcta, e non sei por que non o vai ser dentro. O que non o son, nin dentro nin fóra, son cousas como poñer os pronomes onde a sus señorías lles peta: «lle digo, señor X». Pero por iso, que fai renxer as orellas a calquera galegofalante (ou a calquera que, sen selo, leve tempo bastante escoitándoo) sorprendentemente non protesta ninguén.

Quitado aquí, que como estamos en provincias dámoslle mil voltas e moita importancia ó xoguete, os políticos e periodistas mesetarios cambian de apandote en canto se aburren. Morto o do placa da monxa e as boutades de Bono, le dernier cri é que parece que Álvarez Cascos, ex ministro e galerista consorte, se dedicou a mandar sms con rumores de que crebaba Sacyr. Eses son temas, perdón TEMAS, e non a perrallada de aquí. Non lles parece emocionante?, non lles recorda ó colexio?

(sábado 22 de nov. de 08)

Poderalles parecer unha parvada que os medios de comunicación de ocupen de se Bono tivo que dar refuxio a Brad ou en realidade o invitou para contarlle polo miúdo as súas últimas iniciativas a prol dos desfavorecidos. Que levante a man quen non tivo algunha vez que ir durmir ó sofá (os cabaleiros) ou mandar ir durmir ó sofá (as señoras) por un desencontro conxugal puntual. Pero a noticia está na magnitude do cabreo da señora Jolie. Coa casa que teñen, un château do século XVII no sur de Francia, con seis edificios, un deles enteiriño para as visitas, para que Brad non atopara siquera un sofá no que acubirllarse, o de Angelina debeu facer saltar o récord da escala Ritcher dos desencontros conxugais.

Máis rocambolesco é o da foto que os esforzados pero alegres operarios da factoría de Shenzhen (sur de China) lle fixeron á súa compañeira e que lle chegou a un usuario de Kingston upon Hull (Inglaterra, desta vez no norte). O individuo, estrañado porque non iPhones dos coñecidos non viña a mesma imaxe, colgouna nunha páxina de internet de iPhoneiros. O mundo está tan famento de causas nobres que os forofos deron en argallar teorías e mesmo naceron blogs e webs dedicados a ela. Tanto esforzo non podía quedar sen recompensa, e nunha semana apareceu a rapaza. Ben, máis que aparecer, sóubose dela, porque en canto xornalistas e paparazzi de todo o mundo se presentaron na fábrica para fotografala (aínda máis?) e preguntarlle (qué?) a muller colleu tal medo que dixo que deixaba o traballo e ía para a casa. Segundo fontes da empresa, era unha sinxela rapaza de aldea, incapaz de entender os beneficios que podía sacar a conta de centos de milleiros de fashion victims parvos. Este caso demostra ademais a teoría esa que afirma que abonda con que unha bolboreta mova as alas na China para que se produza un terremoto en Inglaterra.

E, por último pero co seu aquel, temos o revelador affaire das eleccións que se acabarán celebrando cando se tiñan que celebrar e non cando non. Un caso que fixo felices a todos os responsables da información política dos medios galegos, sobre todo os que quedaron como tais en verao, substituíndo ós titulares. Un asunto que, oficialmente, nunca pasou de rumor, e que rematou cunha proclamación tan solemne como si se tratase da dimisión do presidente ou da ruptura do goberno. Se eu fose un conspiranoico, pensaría que foi unha magnifica xogada estratéxica, unha variante desas mañas de películas de adolescentes nas que o tímido protagonista axusta cuns abusóns para que fagan que atacan á rapaza que lle gusta, e así salvala el. Neste caso, escenificar unha chea de presións para adiantar, para logo saír bravamente do paso. Pero non o creo. Demasiada sobreactuación.

29 de agosto de 2008