si home si

Non son moi de ciclismo, pero fíome dos colegas que si o son é que están indignados coa sanción a Ezequiel Mosquera por presunta dopaxe. Ao corredor de Teo detectáranlle algo que serve para ocultar substancias prohibidas, e que non é ilegal tomar, pero si inxectar, e non está probado que se pinchara. E peor que unha decisión inxusta é unha decisión discriminatoria. A Mosquera non lle probaron nada, pero sanciónano, mentres a outros atopáronllo, pero de momento non os sancionan. Ou como di un deportivo madrileño: “la reciente sanción a Mosquera no va a ayudar a Contador”. Iso pásalle a Ezequiel por meterse a ciclista, en vez de meterse alcalde. Desde que medrei neste choio, nas contadísimas ocasións en que a xustiza condena a algún edil, e non por irregularidades menores, sempre escoitei a mesma desculpa: son moi poucos os malos en relación a tantos bos como hai. É unha escusa un tanto necia (porque iso tamén se pode dicir dos que rouban nas esquinas, coa diferenza de que os das esquinas non son cargos públicos) pero é certa. É máis, son poucos os que delinquen (nos despachos, non nas esquinas) tendo en conta o fácil que é, e as escasas consecuencias que ten.

Lee o resto deste post »

 Unha cousa que me desacouga: a cantidade de políticos que retuiteron esta columna.

Na casa téñenme prohibido dicir «xa cho dixen», pero de momento, as normas non inclúen o impersoal, así que, amigos e amigas, era visto. Era visto o de Oslo, e era visto o de Valencia. E o que me chama a atención era que, véndose, soamente se diga agora, cando non queda outra que laiarse.
Lee o resto deste post »

Pasos adiante da clase política perante o abismo da falta de credibilidade. (A miña diatriba quincenal, posteada con retraso).

A boa novela negra describe sempre mellor á sociedade na que transcorre que calquera outro xénero literario ou periodístico, porque conta o que pasa onde non hai focos. Por iso mesmo, o máis relevante das informacións sobre corruptelas son –ademais de sacar á luz os feitos e os métodos– son as conversas entre os implicados. Para quen queira saber a triste realidade da relación entre moitas institucións e a sociedade á que teoricamente serven, nada mellor que seguir ao detalle a chamada Operación Orquesta, esa trama de presunta corrupción na Costa da Morte.
Lee o resto deste post »

Homilía quincenal sobre o feito diferencial local

De Wikileaks ao alcalde de Cerceda pasando polo manifesto dos empresarios, na miña homilía quincenal.

Por certo, gracias a Costa da Morte, ao que se lle ocorreu a comparación entre o manifesto TransformaEspaña e o de Primo de Rivera, que incluía esta brillante frase que suprimiron ao editar a columna (coma sempre, paseime na extensión):

«Este movimiento es de hombres: el que no sienta la masculinidad completamente caracterizada, que espere en un rincón, sin perturbar los días buenos que para la patria preparamos»

Miren que nos teñen insistido a todos no de seren educados. Incluso a algúns lles repetían mantras tipo: “educación y buenos modales abren puertas principales”. Pero escoitando na intimidade aos nosos próceres, dá a impresión de que iso da educación e os modais é outra desas lendas urbanas maternas como a de ter que agardar dúas horas despois de comer para facer a dixestión e poder bañarse. E falo dos modais por non falar das pintas. Como combinar a vixencia daqueles consellos maternos de ir sempre coa muda limpa por se tiñamos un accidente coa existencia de personaxes populares reverenciados polas masas como Belén Esteban, Isabel Pantoja (ou Cachuli, para que non me acusen de misóxino)?

Lee o resto deste post »

Eu, como os de Valença, en ocasións tamén quero ser español.

As sociedades teñen o urbanismo que merecen (máis ou menos), é a tese central da columna quincenal en EL PAIS. A tese lateral é a creación de ecoloxistas desde o poder