O de CR Superstar dividiu ao mundo occidental en dúas liñas de pensamento: os que pensan que é un macarra que debe apandar con dous partidos de sanción e os que pensan que é un macarra marabilloso que debe ter barra libre para desenvolver a súa arte e vender camisetas e gayumbos. É un episodio máis da fascinación polo canalla, como a atracción que temos polo pirata John Silver en A illa do tesouro, polo capitán Renault de Casablanca ou polo Harry Lime de El tercer hombre. O que pasa é que ultimamente baixamos un pouco o nivel niso de poñer nos altares a xente común. Que é común de máis. Non só CR. Pasa tamén con Belén Esteban, a nova “princesa del pueblo”, como lle chaman. Entendería esa identificación que provoca en determinados ambientes se a mala, a Campanario, tivese algo. Que fose unha aristócrata escuálida e elitista, ou polo menos unha loura filla de rico, e non unha gordecha do montón que lle anda a amañar a pensión de extranjis á nai. A loita fratricida á que sempre se deixan levar as clases populares.

Exactamente o mesmo que a elección de presidente do PP de Ourense non deixa de ser unha das moitas loitas fratricidas que enchen a literatura desde a Biblia. Como os dramas de Shakespeare, está chea de sangue, proclamas e traizóns (e esa peculiar forma que ten o PP de entender e practicar a democracia interna: os mesmos métodos son lícitos para captar votos da xente, pero non para captar votos dos militantes. O apoio de Louzán ao candidato Feijoo foi irreprochable, o de Baltar ao candidato Baltar, impresentable). Sen embargo, recoñezan que a loita pouco exemplar entre o mellor representante daquela teoría fraguiana de que os fillos de políticos teñen mellor preparación e un alcalde discreto que terá outros méritos, pero o que se lle coñece é o valor de presentarse voluntario cando llo pide o mando superior, non acada as dimensións do enfrontamento Feijoo-Cuiña, aquela disputa telúrica entre o señorito apadriñado e o delfín traizoado, tan intensa como a de Joseph Cotten e Gregory Peck en Duelo al sol. Que o que estea en disputa sexa agora o liderado dunha organización provincial e non Jennifer Jones rebaixa aínda máis a épica.

E non me digan que o da poxa municipal para albergar o almacén temporal de residuos case eternos, un capítulo máis da conmovedora historia das autoridades que agardan que alguén veña e amañe todo, non lles recorda a Bienvenido, Mister Marshall. Eu sempre pensei que unha decisión deste tipo tiña máis condicionantes técnicos que o simple desexo de notoriedade duns gobernos municipais, a ansia irrefreable de ganar eleccións, aínda que sexa municipais, ou o vicio de atraer cartos, veñan de quen veñan ou para o que veñan. Pero debe ser que non, co que a tirapuxa residual pon ao sistema político español á altura de… El camarote de los Hermanos Marx?, Sopa de ganso? En canto ao iPad, é o engado máis vello do mundo: algo ben bonito pensado para que ti fagas o mínimo e consumas ao máximo o que fan outros.

(sábado, 30 de xaneiro de 10)

Esa rebaixa ás fichaxes foráneas da metade do tramo impositivo que lle correspondería, do 43% ao 24%, estaba pensada, suponse, para atraer todo tipo de talentos, pero debeuna argallar o daquela presidente Aznar nun palco do Bernabeu, porque os únicos coñecidos que se acolleron a ela foron os futbolistas, de aí que lle chamen “a lei Beckham”. Colou porque daquela reinaba a impresión de que eramos ricos, porque todo o que teña que ver co fútbol comporta unha suspensión da razón e das normas, e porque en xeral, aquí cola todo. Pero en realidade, non deixaba de ser un descaro e un agravio comparativo. De entrada para os outros millonarios con pasaporte español que comparten vestiario cos privilexiados, e por esa razón, un señor tan mandado e tan de orde como Raúl está de acordo coa medida de quitarlles a rebaixa. E desde logo, éo para o resto dos contribuíntes, quitado en todo caso os multimillonarios que teñen sociedades de investimentos, que soamente tributan o 1% dos beneficios. Apálpese cada un a declaración do IRPF ou a nómina para ver que porcentaxe paga, pero aqueles que non teñan ese vicio, saiban que ese 24% dos ingresos que Cristiano Ronaldo cede a Facenda, é o mesmo tramo impositivo que lle corresponde a calquera milepicoeurista.

E a maiores, aqueles devotos que encadean responsos para que CR7 dea saído axiña do seu leito de dolor, ou pretenden bautizar ao fillo co nome de Messi, non sufran. Eses superhomes seguirán tributando como homes e mulleres correntes, porque a medida non é retroactiva, e soamente se lles aplicará aos novos, aos contratados no futuro. Para maior tranquilidade, nin sequera realmente lles afectaría, porque eses seres superiores que atesouran o talento nos pés adoitan negociar os cartos netos, e tanto lles ten se os clubs a maiores e pola súa conta cumpren ou non coas normativas, fiscais ou doutro tipo. De feito, aquí os clubs maioritariamente non as cumpren, e non pasa nada.

Ben, con algo si que cumpren, e á perfección. Nunca defraudan as expectativas. Os empresarios do asunto, a Liga de Fútbol Profesional (LFP), ameaza co que chama unha folga (e en realidade é un peche patronal). Aseguran que se o proxecto igualador vai adiante, a liga española perderá competitividade, porque medidas así hainas noutros países, e deixará de ser a mellor do mundo. Pódese dicir máis claro, pero non con máis mentiras. En Europa –nos países normais, non sei se en Eslovenia- nacionais e estranxeiros pagan o mesmo, que vai do 40 ao 50%. O de que esta é a mellor liga do mundo, ignoro cando ganou ese título, pero desde logo a hemorraxia de fichaxes non contribuíu precisamente a que fose máis competitiva, e si a que sexa máis previsible. Claro que a LFP defende o seu, aínda que sexan os seus privilexios (parte deles). Non se sabe que defende o PP, que criticou a medida, quitado que defenda o sagrado principio aquel de “de que se trata, que me opoño”. Tanto berrar que os nacionalismos provocan diferenzas de trato entre a cidadanía, e non aplauden retirar unha norma que discriminaba aos xogadores españois. Non sei onde se meten os patriotas cando se precisa deles.

O que si hai que criticar é que algo ou moito debe ir ben mal cando unha cousa que debería ser normal arma tanto rebumbio.

(Faro de Vigo/La Opinión de A Coruña, 7 de novembro de 09)

Nin  siquera teño demasiadas dúbidas de que á empresa lle sairá a conta (no aspecto económico, non sei se no futbolístico) a fichaxe, a pesar de que un experto na economía do fútbol, o profesor de finanzas e contabilidade da Universidade de Vigo Ángel Barajas, opinou nalgún sitio que  este non é precisamente o mellor momento para gastar fortunas e pagar salarios desmedidos, porque a recesión fai que cada vez sexa máis difícil aumentar os ingresos, sobre todo os marxinais (venda de camisetas e chilindradas). O que me alporiza é que bancos e caixas autoricen semellantes créditos a unha sociedade que ten unha débeda de alomenos 500 millóns de euros, cando ó resto de particulares e empresas non lles dan un can, por moi cumpridores que fosen ata agora. E tamén que Facenda lle permita manter unha débeda de 100 millóns de euros, cando a nós nos vai quitando todos os meses o que considera que corresponde, e logo xa se verá se foi de máis, ou de menos e hai que pagar a diferenza sen retrasos.

E así mesmo me solivianta que a ministra de Economía se queixe publica e hipocritamente desa desigualdade crediticia, cando está na súa man remediar outra desigualdade insultante: que grazas á normativa fiscal, o tal Ronaldo vai pagar a metade dos impostos que debería pagar calquera cidadán español, ou el mesmo en calquera outro país. Por non falar da desigualdade evidente que ocasiona no que se supón que é unha competición, por moito que se trate dun negocio do espectáculo que se aproveita das vantaxes de estar regulado como se fose unha actividade deportiva. Con todo, o máis preocupante son as futuras consecuencias deste novo delirio especulativo. Unhas, as económicas: a anterior presidencia de Florentino Pérez o que fixo foi aumentar a débeda do club en 170 millóns de euros, a pesar do pelotazo urbanístico consentido e aplaudido que fixo arredor do estadio. Para poñer couto á débeda -que algúns expertos sinalan que pode subir ós 900 millóns coa axuda destes fichaxes- o Real Madrid terá que procurar compensacións inmobiliarias, e xa falan de incrementar as alturas da chamada Esquina do Bernabeu. Economicamente, como na anterior etapa, o único beneficiado claro vai ser o propio Florentino, que deu conseguido créditos de 188 millóns para conseguir o 7,6 % das accións da construtora ACS, e logo multiplicar o 500 % do valor da empresa en seis anos, grazas ás contratas de obra pública xestadas en boa parte no cálido útero para os negocios que é o palco do Real Madrid.

E outras consecuencias serán as deportivas (deportivas para entendernos): tal exhibición de cartos motivará que calquera rival do Madrid faga de ganarlle un asunto de vida ou morte, e a hemorraxia de prepotencia que se aveciña (a festa do tal Ronaldo con Paris Hilton e 18.000 euros en champán foi o comezo) xeneralizará a antipatía do club. Pero supoño que o importante é facer negocios e vender camisetas, mentres haxa quen as compre.

(La Opinión A Coruña/Faro de Vigo, sábado 20 de xuño de 09)