Arquivo do tag ‘economía’
Durmir no traballo
Non sei porque ten tan mala fama a estatística (esa ciencia que demostra que se o meu veciño ten dous coches e eu ningún, os dous temos un, como dicía Bernard Shaw) e tan boa os informes económicos ou técnicos. Ao fin e ao cabo, en ocasións tanto unhas como outros parecen feitos polo mesmo método co que un enxeñeiro amigo meu facía a declaración da renda: escollía a cantidade que quería pagar e logo facía as contas para que lle cadrara ese resultado. Eu non digo que ese sexa o método co que a Mati (a consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas) calculou que a baixada do límite de velocidade nas autoestradas e autovías vai ocasionar unhas perdas anuais de 28 millóns de euros na produtividade dos galegos. Máis ben atribúo a miña incredulidade a que non debo saber ben o que é a produtividade.
Os roubados
Hai noticias que non podo ler ou escoitar sen que me trema o pulso. Unha, a deses nenos roubados ás súas nais e pais nos hospitais para ser vendidos. Hai 261 denuncias na Fiscalía Xeral do Estado, pero cantos casos habería en realidade, porque foi unha práctica constante, en hospitais de toda España, durante 40 anos. Primeiro eran os fillos das republicanas, e cando se soubo, pasou ao saco ese de que “es mejor olvidar todo eso”. Logo fixérono a quen lle tocara. Cadeas que sempre empezaban polo médico que enganaba á nai e remataban por un cura ou unha monxa que lle entregaban o bebé aos novos pais. Cadeas nas que participaban comadroas, enfermeiras, empregados de funeraria, notarios…, convenientemente engraxadas polo cobro de 50.000 pesetas dos anos 50 ata un millón mediados os 80 por cada neno. O prezo dun piso. “No se preocupe. Métalo en el maletero, y si se muere, lo tira y le damos rápidamente una niña”, dixéronlle á compradora dun bebé delicado de saúde os empregados dun hospital.
Apuntémonos Unha
A miña reflexión sobre o enCaixe (e non de Camariñas)
Os anos que vivimos estupendamente?
Agora vai resultar que os vellos tiñan razón. Os vellos aqueles que rosmaban que este non era xeito de vivir, e que así non se podía seguir. Os líderes europeos véñenlle dar a razón a aqueles predicadores apocalípticos que deseñaban un futuro de lume e cinza para a economía. Winston Churchill advertiu no seu día á cidadanía que chegaban tempos de sangue, suor e lágrimas. O seu sucesor, David Cameron, prometeu o mesmo e aforrou unicamente o sangue. Vivimos por riba das nosas posibilidades todos, incluído eu, a pesar dos consellos paternos de nunca deixar a deber nin comprar a prazos. Vale. Pero despois de facer os sacrificios que nos piden e os que nos impoñen, alguén nos pode asegurar que xa está? Non vai pasar outra vez iso de que o incendio provocado porque a Macroeconomía andou xogando con lume acabe carbonizando a nosa Microeconomía? Temo que non.
Blanco a La Noria, Rajoy a Sálvame
Non me conto entre os espectadores de La Noria, pero un amigo que foi para defender o dereito a falar noutro idioma distinto do castelán pasou o programa enteiro discutindo por diante cos outros contertulios e aturando por tras invectivas do público deste tipo: “¡Si no quieres hablar en español, vete de España, hijo de puta!”. O feito de que o Goberno mandase a este programa a un ministro, José Blanco, para explicar as medidas do axuste económico é o símbolo máis claro desas medidas (e tamén do temple do ministro de Fomento, todo hai que dicilo). Como eu non ía renunciar aos meus principios (ver La Noria) por moito que José Blanco fose facer de cristián pedagóxico no medio dos leóns, voulle tentar explicar as medidas ao meu xeito.
