Arquivo do tag ‘Educación’
«La ley de la calle»
Contra o argumento de «é o que quere a xente» como liña de goberno (columna suxerida por algúns comentarios á anterior).
Os espíritos da contradición
“Se se mira nun espello, non se recoñece”, dise para referirse a calquera que vai de algo cando é o contrario. Pois a min paréceme que a xente ilustre (entendo por ilustre calquera que fala nos titulares) cando se mira nun espello, ten que conter o impulso de darlle a man a ese descoñecido que ten diante. Non sei se será pola necesidade de enchelos o máis posible eses titulares, ou que os micrófonos afectan ao que se lle pon diante (eu estiven varios anos detrás e non noto nada), pero calquera declaración/titular/actitude que collan de calquera é contraria á outra anterior, se alguén se molesta en comprobalo, ou se fía de min.
O que vostedes votaron
Columna politicamente non demasiado correcta e atentatoria contra a soberanía e sabiduría popular
Non destitúan a este conselleiro
Eu son un afectado por un dos erros máis graves e ao tempo máis paveros na política educativa poñamos que recente, sen deixar de ser remota. Foi no antepenúltimo ou penúltimo goberno de Franco, que nomeou ministro de Educación a un tal Julio Rodríguez por equivocación. Non quero dicir que se equivocara ao nomealo, que tamén, senón que se equivocou de Julio Rodríguez, ou iso sempre se dixo sen que se desmentira. O ditador pensara nun Julio Rodríguez que era profesor en Murcia ou Canarias e por un erro de alguén e pola escasa orixinalidade do nome, a quen deron localizado e a quen finalmente designaron era a un Julio Rodríguez que era catedrático en Salamanca. Nada máis sentar no sillón, o ocorrente Rodríguez salmantino tivo a brillante idea de que os cursos escolares debían coincidir cos anos naturais, así que o meu primeiro ano de carreira foi tan breve como intenso: durou seis meses escasos, de xaneiro a xuño. Non sei se fun afectado para ben ou para mal, porque ao ano seguinte, sobrepasado por tanta intensidade, decidín facerme periodista, a ver se o curso me rendía máis e me deixaba máis tempo para ter contacto coa vida real. Por esta razón non debería cesar Jesús Vázquez como conselleiro de Educación.
Viva o decreto!
Cal vai ser. O Decreto. O do galego, que algúns chaman o castellanazo. Nunca tanta tinta se usou para debater unha norma. Nunca tanto se estudou unha proposta lexislativa, incluso contando cos milleiros de opositores que concorren a Silleda coa Constitución e o Estatuto sabidos de memoria. Nunca un borrador tanta unanimidade suscitou, desde unha banda por unhas razóns e mesmo desde a outra polas opostas. Non soamente recibiu as lóxicas críticas desde o punto de vista ideolóxico, senón que día a día vai apañando outras cos argumentos que van desde os pedagóxicos aos funcionais, pasando polos económicos sen descoidar os legais. Descualifícano por inaplicable ou polas consecuencias que tería caso de dalo aplicado. Soamente o defenden os seus pais, e eu non teño outra opción ética (e de balde!) que apoialos. Viva o decreto así se funda o mundo.
Un pouco de educación
A educación, refírome ao ensino, non ás boas maneiras, estase convertendo en carne de reality show, con perdón. Nas últimas horas temos presenciado un tremebundo boureo no Parlamento galego por causa de a que colexios mandan as súas señorías os nenos (os seus de cada un), e por outro lado, hai un clamor indignado porque a OCDE, que é o club dos países aceptablemente desenvolvidos, ten a España clasificada nos últimos lugares pola formación que teñen os seus cidadáns. E contra o que poden estar pensando os mal pensados, o primeiro non deriva do segundo.
