Nin  siquera teño demasiadas dúbidas de que á empresa lle sairá a conta (no aspecto económico, non sei se no futbolístico) a fichaxe, a pesar de que un experto na economía do fútbol, o profesor de finanzas e contabilidade da Universidade de Vigo Ángel Barajas, opinou nalgún sitio que  este non é precisamente o mellor momento para gastar fortunas e pagar salarios desmedidos, porque a recesión fai que cada vez sexa máis difícil aumentar os ingresos, sobre todo os marxinais (venda de camisetas e chilindradas). O que me alporiza é que bancos e caixas autoricen semellantes créditos a unha sociedade que ten unha débeda de alomenos 500 millóns de euros, cando ó resto de particulares e empresas non lles dan un can, por moi cumpridores que fosen ata agora. E tamén que Facenda lle permita manter unha débeda de 100 millóns de euros, cando a nós nos vai quitando todos os meses o que considera que corresponde, e logo xa se verá se foi de máis, ou de menos e hai que pagar a diferenza sen retrasos.

E así mesmo me solivianta que a ministra de Economía se queixe publica e hipocritamente desa desigualdade crediticia, cando está na súa man remediar outra desigualdade insultante: que grazas á normativa fiscal, o tal Ronaldo vai pagar a metade dos impostos que debería pagar calquera cidadán español, ou el mesmo en calquera outro país. Por non falar da desigualdade evidente que ocasiona no que se supón que é unha competición, por moito que se trate dun negocio do espectáculo que se aproveita das vantaxes de estar regulado como se fose unha actividade deportiva. Con todo, o máis preocupante son as futuras consecuencias deste novo delirio especulativo. Unhas, as económicas: a anterior presidencia de Florentino Pérez o que fixo foi aumentar a débeda do club en 170 millóns de euros, a pesar do pelotazo urbanístico consentido e aplaudido que fixo arredor do estadio. Para poñer couto á débeda -que algúns expertos sinalan que pode subir ós 900 millóns coa axuda destes fichaxes- o Real Madrid terá que procurar compensacións inmobiliarias, e xa falan de incrementar as alturas da chamada Esquina do Bernabeu. Economicamente, como na anterior etapa, o único beneficiado claro vai ser o propio Florentino, que deu conseguido créditos de 188 millóns para conseguir o 7,6 % das accións da construtora ACS, e logo multiplicar o 500 % do valor da empresa en seis anos, grazas ás contratas de obra pública xestadas en boa parte no cálido útero para os negocios que é o palco do Real Madrid.

E outras consecuencias serán as deportivas (deportivas para entendernos): tal exhibición de cartos motivará que calquera rival do Madrid faga de ganarlle un asunto de vida ou morte, e a hemorraxia de prepotencia que se aveciña (a festa do tal Ronaldo con Paris Hilton e 18.000 euros en champán foi o comezo) xeneralizará a antipatía do club. Pero supoño que o importante é facer negocios e vender camisetas, mentres haxa quen as compre.

(La Opinión A Coruña/Faro de Vigo, sábado 20 de xuño de 09)

Ya el sol asomaba en el poniente
ya el cóndor surcaba el firmamento
y la patria gloriosa, heroica y valiente
de victoria profiere el juramento…

e remata:

Ya los fieros enemigos se alejaron
no resuena el ruido de sus botas
nos pasaron por encima y nos ganaron,
nos dejaron, en derrota.
Perdimos, perdimos,
perdimos otra vez.

Efectivamente, desde que apostamos por Juana la Beltraneja en detrimento de Isabel a Católica, historicamente non atinamos nin o complementario, e nos últimos días perdemos dúas veces.

A primeira, cando Florentino Pérez se sacou a espiña dos desgustos deportivos que lle dan os seus empregados millonarios mandando unha OPA sobre Unión Fenosa e contra os seus socios galegos (o que tecnicamente se chama dar unha labazada en cara allea). A segunda, cando a UNESCO non aceptou a proposta de declarar “obra mestra” do Patrimonio Inmaterial da Humanidade a cultura oral galego-portuguesa. Desde o punto de vista oficial, as dúas derrotas son unicamente batallas perdidas de guerras que aínda non remataron. Un consolo relativo, en primeiro lugar porque de ganalas terían rematado esas guerras. En segundo, librámolas porque antes perdemos outras. No caso da compañía eléctrica é unha loita por reconquistar o que deixaron perder entre o beneplácito e os aplausos da Galicia oficial. No outro é un intento de que recoñezan como digno de manter algo, a nosa cultura oral tradicional, que nós propios deixamos que estea en risco de desaparecer. O sexa, a habitual manobra de apreciar algo que temos diante dos fuciños gracias a que o aprecien primeiro fóra (“¿E din que esto ten mérito?, eu ver non llo vexo, pero se o din…”).

Nos dous asuntos pecamos –ben, a verdade é que pecaron outros, pero asumamos a parte alícuota- de pinzos voluntaristas. O do Patrimonio foi un esforzo ímprobo pouco menos que individual, lanzado a puro huevo entre a desidia oficial. A anterior administración autonómica tiña moita máis práctica e moito maior interese en promover verbenas que iniciativas culturais. No ministerio de Cultura non tiñan nin idea de que se podían presentar cantas propostas se quixera se eran transnacionais, e en canto llo dixeron os do galego-portugués. déronse presa en propoñer o flamenco, en base primeiro ó moito que se practica no Xapón e logo na comunidade de raíces mediterráneas (claro que o flamenco non só non está a punto de desaparecer, senón que o que necesita protección contra el e o resto do mundo circundante). Así que os únicos que se mollaron algo foron o Goberno portugués e, ás carreiras, a actual Xunta.

Con todo, hai un balance positivo. Seguimos sendo unha sociedade que fundamentalmente se recoñece nas derrotas, pero xa estamos na fase de, polo menos, sabernos equipo.

(para luns, 28 de novembro de 05)