Teño que confesar que non vin o partido, e non porque non tivera ganas (que tiña, pero tampouco como para deixar outras cousas), así que non vou opinar de se Pepe ou se Alves, ou se as tácticas de cada equipo foron boas, malas, mediopensionistas ou centrocampistas. Chégame con ler as noticias xeradas antes, e sobre todo despois, para darme conta que o que Francisco Álvarez-Cascos, na súa faceta de ministro e non de converso autonomista asturiano, declarou como de interese xeral, estase a converter nun risco xeneralizado. Non é porque me poña en plan que hai actitudes que desvirtúan un nobre deporte. O fútbol é deporte nas categorías inferiores, ou nas de veteranos, pero o que chamamos fútbol é un espectáculo ao que cada vez máis todo separa dunha competición autenticamente deportiva, empezando por como se reparten os cartos que produce entre os clubs que participan e acabando pola inexplicable resistencia a usar para a arbitraxe medios tecnolóxicos que se empregan ata en carreiras de medio fondo onde parece máis doado ver quen chega antes que quen. Nese proceso de des-deportización, o primeiro foron as presidencias das entidades, que por moi sociedades anónimas en que as convertiran, agora parecen postos pensados nalgún caso para redimir penas de presunta corrupción urbanística, previa ou posterior á chegada ao cargo.

Os futbolistas son futbolistas, e uns teñen cabeza e outros úsana exclusivamente para rematar ou despexar. Os adestradores eran ata agora a reserva espiritual do occidente balompédico. Señores co cerebro e a experiencia como arma principal. Ata botaron a un, Camacho, non sei se recordan, de seleccionador español por suar profusamente. Cabaleiros que se tiñan que queixarse de algo –o árbitro, o tempo, as lesións- facíano cunha frase lapidaria que daba como moito para o titular dun día. Ata que chegou este tipo. Mouriño. Mesmo os medios que se dedican a construír ídolos de calquera individuo que contrate o equipo da capital, antes de que demostre nada, adiantaban que simpático precisamente non era. Aquí xa o sabiamos. De todos os misters de equipos que se enfrontaron ao Deportivo, e foron só dous partidos, foi sen dúbida o máis borde e faltón, dunha agresividade innecesaria. Despois debeuse ir decatando máis xente, porque hai que ser miserable redondo para descualificar como descualificou a un equipo modesto, como o Sporting, despois de perder con el. E agora danse conta ata os madridistas (quitado os que xustificarían o asasinato da súa nai a mans de Cristiano Ronaldo co argumento de que algo lle faría a vella). Que alguén que ganou o paso á final da Champions como a que lle ganou o Porto de Mouriño ao Depor atribúa unha vitoria ao arbitraxe contrario é como se Botín se queixase de que a normativa económica está pensada para amolar ao seu banco.

O malo é que noutros países, comentarios como os de Mouriño forman parte do circo. Pero aquí ultimamente hai cola para arrimar palla aos lumes de os de aquí contra os de alí, como lle lin a un pai que veu o partido nun bar de Estremadura e decidiu non arriscar máis a vida do seu fillo levándoo a concentracións de energúmenos. Pero ti, tranquilo, Mou. Palla que non falte.

(La Opinión de A Coruña, 30/04/2011- Faro de Vigo, 3/05/2011)

Esa rebaixa ás fichaxes foráneas da metade do tramo impositivo que lle correspondería, do 43% ao 24%, estaba pensada, suponse, para atraer todo tipo de talentos, pero debeuna argallar o daquela presidente Aznar nun palco do Bernabeu, porque os únicos coñecidos que se acolleron a ela foron os futbolistas, de aí que lle chamen “a lei Beckham”. Colou porque daquela reinaba a impresión de que eramos ricos, porque todo o que teña que ver co fútbol comporta unha suspensión da razón e das normas, e porque en xeral, aquí cola todo. Pero en realidade, non deixaba de ser un descaro e un agravio comparativo. De entrada para os outros millonarios con pasaporte español que comparten vestiario cos privilexiados, e por esa razón, un señor tan mandado e tan de orde como Raúl está de acordo coa medida de quitarlles a rebaixa. E desde logo, éo para o resto dos contribuíntes, quitado en todo caso os multimillonarios que teñen sociedades de investimentos, que soamente tributan o 1% dos beneficios. Apálpese cada un a declaración do IRPF ou a nómina para ver que porcentaxe paga, pero aqueles que non teñan ese vicio, saiban que ese 24% dos ingresos que Cristiano Ronaldo cede a Facenda, é o mesmo tramo impositivo que lle corresponde a calquera milepicoeurista.

E a maiores, aqueles devotos que encadean responsos para que CR7 dea saído axiña do seu leito de dolor, ou pretenden bautizar ao fillo co nome de Messi, non sufran. Eses superhomes seguirán tributando como homes e mulleres correntes, porque a medida non é retroactiva, e soamente se lles aplicará aos novos, aos contratados no futuro. Para maior tranquilidade, nin sequera realmente lles afectaría, porque eses seres superiores que atesouran o talento nos pés adoitan negociar os cartos netos, e tanto lles ten se os clubs a maiores e pola súa conta cumpren ou non coas normativas, fiscais ou doutro tipo. De feito, aquí os clubs maioritariamente non as cumpren, e non pasa nada.

Ben, con algo si que cumpren, e á perfección. Nunca defraudan as expectativas. Os empresarios do asunto, a Liga de Fútbol Profesional (LFP), ameaza co que chama unha folga (e en realidade é un peche patronal). Aseguran que se o proxecto igualador vai adiante, a liga española perderá competitividade, porque medidas así hainas noutros países, e deixará de ser a mellor do mundo. Pódese dicir máis claro, pero non con máis mentiras. En Europa –nos países normais, non sei se en Eslovenia- nacionais e estranxeiros pagan o mesmo, que vai do 40 ao 50%. O de que esta é a mellor liga do mundo, ignoro cando ganou ese título, pero desde logo a hemorraxia de fichaxes non contribuíu precisamente a que fose máis competitiva, e si a que sexa máis previsible. Claro que a LFP defende o seu, aínda que sexan os seus privilexios (parte deles). Non se sabe que defende o PP, que criticou a medida, quitado que defenda o sagrado principio aquel de “de que se trata, que me opoño”. Tanto berrar que os nacionalismos provocan diferenzas de trato entre a cidadanía, e non aplauden retirar unha norma que discriminaba aos xogadores españois. Non sei onde se meten os patriotas cando se precisa deles.

O que si hai que criticar é que algo ou moito debe ir ben mal cando unha cousa que debería ser normal arma tanto rebumbio.

(Faro de Vigo/La Opinión de A Coruña, 7 de novembro de 09)

Nin  siquera teño demasiadas dúbidas de que á empresa lle sairá a conta (no aspecto económico, non sei se no futbolístico) a fichaxe, a pesar de que un experto na economía do fútbol, o profesor de finanzas e contabilidade da Universidade de Vigo Ángel Barajas, opinou nalgún sitio que  este non é precisamente o mellor momento para gastar fortunas e pagar salarios desmedidos, porque a recesión fai que cada vez sexa máis difícil aumentar os ingresos, sobre todo os marxinais (venda de camisetas e chilindradas). O que me alporiza é que bancos e caixas autoricen semellantes créditos a unha sociedade que ten unha débeda de alomenos 500 millóns de euros, cando ó resto de particulares e empresas non lles dan un can, por moi cumpridores que fosen ata agora. E tamén que Facenda lle permita manter unha débeda de 100 millóns de euros, cando a nós nos vai quitando todos os meses o que considera que corresponde, e logo xa se verá se foi de máis, ou de menos e hai que pagar a diferenza sen retrasos.

E así mesmo me solivianta que a ministra de Economía se queixe publica e hipocritamente desa desigualdade crediticia, cando está na súa man remediar outra desigualdade insultante: que grazas á normativa fiscal, o tal Ronaldo vai pagar a metade dos impostos que debería pagar calquera cidadán español, ou el mesmo en calquera outro país. Por non falar da desigualdade evidente que ocasiona no que se supón que é unha competición, por moito que se trate dun negocio do espectáculo que se aproveita das vantaxes de estar regulado como se fose unha actividade deportiva. Con todo, o máis preocupante son as futuras consecuencias deste novo delirio especulativo. Unhas, as económicas: a anterior presidencia de Florentino Pérez o que fixo foi aumentar a débeda do club en 170 millóns de euros, a pesar do pelotazo urbanístico consentido e aplaudido que fixo arredor do estadio. Para poñer couto á débeda -que algúns expertos sinalan que pode subir ós 900 millóns coa axuda destes fichaxes- o Real Madrid terá que procurar compensacións inmobiliarias, e xa falan de incrementar as alturas da chamada Esquina do Bernabeu. Economicamente, como na anterior etapa, o único beneficiado claro vai ser o propio Florentino, que deu conseguido créditos de 188 millóns para conseguir o 7,6 % das accións da construtora ACS, e logo multiplicar o 500 % do valor da empresa en seis anos, grazas ás contratas de obra pública xestadas en boa parte no cálido útero para os negocios que é o palco do Real Madrid.

E outras consecuencias serán as deportivas (deportivas para entendernos): tal exhibición de cartos motivará que calquera rival do Madrid faga de ganarlle un asunto de vida ou morte, e a hemorraxia de prepotencia que se aveciña (a festa do tal Ronaldo con Paris Hilton e 18.000 euros en champán foi o comezo) xeneralizará a antipatía do club. Pero supoño que o importante é facer negocios e vender camisetas, mentres haxa quen as compre.

(La Opinión A Coruña/Faro de Vigo, sábado 20 de xuño de 09)