Arquivo do tag ‘Gürtel’
Eu escuso
Eu, como os de Valença, en ocasións tamén quero ser español.
Incongruencias
“A ver se escribes algo do da miña aseguradora”. É conmovedora a fe que a xente ten nos medios de comunicación e/ou nos xornalistas como armas de denuncia de inxustizas, como se o feito de que non estean publicadas quitase que estean á vista de todos. E como se o feito de que se publiquen impedira que se seguiran cometendo. Pero, en fin, peor é calar, así que aló vamos: ese amigo que me require fíxose socio dun seguro médico hai tempo, e agora decidiu quitarse. Ben, agora non, a comezos de ano, así que chamou e dixéronlle que non se podía quitar ata outubro. Rosmou, pero aceptou. Agora dinlle que moi ben, que poña un fax, pero que terá que seguir pagando ata finais de ano. Danme ganas de pillar algo gordo para amolalos, dime. Supoño que esas condicións virían no contrato, díxenlle. Eu tamén o supoño, pero iso non quita que sexan manifestamente inxustas, contestoume. Tés razón, pero se che contara a de incongruencias que hai, respondinlle. Pois conta, retrucoume.
O esperpento de Garzón
Prefiro dicilo de entrada, para que saiban a que aterse: non teño unha especial predilección polo xuíz Garzón. Tampouco é que o teña enfilado, claro. Pásame con el o mesmo que me pasou con Victoria Abril: que nin tan boa me pintaba cando dicían que tan boa era, nin tan necia me pareceu cando se evidenciou que un pouco rallante si que era. Pero a que lle teñen preparada (a Garzón, non a Victoria Abril), ou na que o meteron, é como para pedir calquera outro pasaporte da UE (quitado o italiano, evidentemente), á espera de que, despois de que España entrara nas institucións europeas, Europa entre por fin nas institucións españolas.
Cariño e Cultura
“A. – Oye… que te sigo queriendo mucho.
B.- Y yo también… tenía que haberte llamado, te quería haber llamado, para contarte todo, cómo fue…
- Vale, me alegro, pero me han ido informando puntualmente de todo.
- Ya, ya lo sé, pero sobre todo para decirte que te quiero un huevo.
- Bueno, qué… contarás durante muchos años con mi lealtad, ¿vale?
- Perdona, ¿durante muchos años? No, hijo de puta, durante toda tu vida. Ja, ja…”
Hai mañás que a prensa nos alegra o día. Hoxe (o meu hoxe, non o sábado de vostedes) foi un deles. Este diálogo, este tsunami de amor entre dúas persoas, non está sacado de Sin tetas no hay paraíso. A é Álvaro Pérez, un dos imputados no caso Gürtel, agora en prisión, e B Francisco Camps, presidente da Generalitat de Valencia, tamén imputado, pero menos. Lida a conversa, eu non sei se na trama investigada polo xuíz Garzón hai corrupción e tráfico de influencias entre empresas organizadoras de eventos para o PP e cargos do partido, pero desde logo, cariño hai, que é o importante, tanto ten se veu do trato, dos contratos, ou foi frechazo.
