Hai que felicitalos porque se deron sacudido a un tunante e achegados, mentres aquí, que somos moi civilizados e moi europeos, houbo que agardar que morrera o tunante, aturar aos achegados, darlles carné de demócratas e aínda agora hai que discutir se lle conservamos os nomes nas rúas. É ben curioso, e reconfortante ou non, que tanto alí como aquí, todo o mundo sabía o que pasaba, pero alí non se moveu unha palla ata que apareceu negro sobre branco (para que logo falen dos perigos de Wikileaks para a orde mundial). Aquí, como alí, tamén tivemos aos nostálxicos do réxime metendo medo, e algunha bala que outra, para demostrar que sen pai da patria non hai orde. Alí, como aquí, os que administraban a ditadura dispuxéronse a pilotar a nova etapa, primeiro mostrando o pau e logo a cenoria. Afortunadamente para eles, en comparación con nós, a revolta ten o beneplácito dos Estados Unidos, e suponse que o permiso, que entenderon de vez que o réxime non era o baluarte contra o islamismo (como aquí non o era contra o comunismo) senón o seu caldo de cultivo. Desafortunadamente para eles, aquí tiñamos o apoio dos países veciños do que eles carecen. Aquí queriamos ser como os demais, e alí os demais queren ser coma eles. Ou sexa que son pesimista, ou máis ben optimista escéptico, sobre o que alí acabe pasando.

E son pesimista/optimista escéptico, porque moito me temo que nos Estados Unidos, despois das declaracións de Obama (nin unha mala palabra, nin unha boa obra rematada con xeito), alguén empece a sacudir o fantasma do islamismo, que é un perigo real, sobre todo cando lle dan carta de inimigo principal. E a Unión Europea, despois e facer o que fixo (nada) tampouco ten trazas de que vaia facer algo. O mesmo que a Internacional Socialista, que acolleu durante anos ao partido de Ben Alí. Ou sexa que se a xente en Tunisia anda desnortada, non parece que vaia haber moitos que lle indiquen por onde quizais poden ir. Exemplos hai a moreas, e por poñer un exemplo de actualidade, Haití. Despois da revolta que derrubou a Duvalier, un dos ditadores máis sanguinarios da Historia (e miren que hai competencia), houbo un neoduvalierismo, chegou o père Aristide, botárono por esquerdista ou por desorganizado, viñeron outros, e á xente xa non a mataba tanto a policía (ou non tanto), pero morría igual de fame. Agora volve Duvalier fillo (pero non os cartos que apañou), e como moito, vaise ter que enfrontar a unha acusación de evasión fiscal. Ben visto, o de que Franco morrera, aínda que fose ao mando, non deixa de ser unha vantaxe.

(La Opinión de A Coruña, 22 de xaneiro de 2011)

Non sei cando os medios, particularmente as televisións, experimentaron un frechazo pola meteoroloxía, pero o caso é que acabou derivando no actual estado de amor pasional e descontrolado por todo canto fenómeno atmosférico se produza, sexa en grao de tentativa, coa súas alertas de coloríns, sexa efectivamente perpetrado, con agravantes ou sen elas. O caso é que, á mínima alteración das isóbaras, as pantallas inzan de arriscados reporteiros, rapazas pizpiretas de sorriso perenne ou mozallóns de aspecto sanote e decidido, que irrompen aló onde faga falta. De acordo coa tendencia reporteiril imperante, son omnipresentes e aparecen en todas as imaxes, facendo dengues e espaventos, entoando igual que as megafonías dos grandes almacéns, e en definitiva, facendo que a noticia sexa que eles están alí, non polo que están alí. “Llegamos a este pueblo incomunicado” pon o foco no mérito de chegar, non que o lugar estea incomunicado (que non o está, xa que se pode chegar). De feito, os presuntos cidadáns afectados actúan de comparsas do protagonista real. “¿Nieva mucho, no?”, “¿qué frío, no?”, pregúntanlles. “Pues sí”, non teñen máis remedio que contestar. Iso no caso dos lugareños. Os urbanitas adoitan protestar porque Alguén fallou. Un ente impersoal e xenérico que vén sendo o Estado, a alcaldía ou Protección Civil, é dicir, o substituto da protectora figura paterna neste sociedade infantilizada e a-responsable. Un Alguén que “nos debería haber avisado de esto”, ou que “no ha tomado las medidas necesarias”. En canto chega o inverno, toda canta institución sospeitosa de ser ese Alguén vive nun sinvivir, disparando avisos contra todo o que se mova. En propoño que a mediados de novembro se promulgue de serie unha alerta beige ou branco roto, e quede vixente polo menos ata que abril dea sinais de que non vai ser chuvioso de máis.

Nos periódicos comparten espazo estes días as queixas porque non se avisou de que ía ventar, esa excitación mixiriqueira da invernía como estado alterado, co relato do drama haitiano, ese desgraciado país que non precisa de terremotos para ser un inferno. E nas teles, onde antes soamente había paisaxes nevadas, agora hai imaxes da traxedia co mesmo tratamento: un sinfín de imaxes descontextualizadas, un fondo para tertulias e para informacións a medio cociñar e a medio contrastar. Un recurso emocional e gráfico que se aproveitará ata que non renda máis ou chegue ao punto de sobresaturación, o que pase antes. Eu diría que no medio de tanto brinco na neve podería reservarse un chisco de tempo e de esforzo a informar de vez en cando como están as cousas por eses mundos que soamente saen nas noticias cando producen máis mortos da dose habitual. Neses sitios nos que teñen Alguéns de sobra a quen botarlle a culpa do que pasa, desde as inxerencias de fóra ás clases dirixentes propias que se bastan e se sobran para arruinar o país. Pero case non o vou dicir para non facer demagoxia.

(16 de xaneiro de 2010. La Opinión de A Coruña/Faro de Vigo)