Por exemplo, a Comisión del Mercado de Telecomunicaciones (CMT), organismo nada alternativo, acaba de informar que Telefónica é o operador máis caro de Europa en servizos de banda ancha, os que realmente constitúen a base de internet. Segundo a CMT, a oferta do antigo monopolio no tramo de velocidade baixa é un 19% máis caras ca media europea, e para quen quere vicios, é dicir velocidades medias ou altas, os prezos son un 70% e un 63% maiores. E estamos a falar de cartos absolutos, sen ter en conta niveis salariais ou de vida de cada país. Non é soamente Telefónica, a media dos prezos en España é superior á media europea nun 6% nos servizos con máis demanda, pero a multinacional española é tamén líder noutro estudio que non ten valor científico ningún: o de queixas de coñecidos meus.

Unha amiga, por exemplo, fíxose cliente da división de telefonía móbil atraída polo glamouroso e atractivo terminal que tiñan en exclusiva, o iPhone. Glamouroso e atractivo tamén para os ladróns, como comprobou aos tres meses de ser propietaria do aparato. Afortunadamente, tíñao asegurado. O malo é que, logo dos trámites e denuncias pertinentes, cando cobrou os cartos e pretendeu facerse con outro aparato, o operador que a acollera tan amablemente tres meses antes díxolle que nada. Pasou un mes enteiro chamándoos, escoitou toda a gama de acentos do idioma español, falou con Vanessas, Cinthias, Pacos e Daríos, e cada un lle daba unha escusa ou argumento diferente para non solucionarlle o problema. Porque o problema é que ela estaba atada a ese operador, pero o terminal non llo daban nin llo vendían. Nun par de ocasións, non sabe se porque deu con becarios ou con axentes comprensivos, dixéronlle que si, e estaba a dar os datos cando se cortou a chamada. Pediu falar con encargados, mandou cartas, denunciouno á OCU. Nada. Que soamente se vendía un terminal por DNI. Estaba pagando unha liña que non podía usar porque non tiña aparato, e da que non se podía dar de baixa. Finalmente, optou por comprar un teléfono nos Estados Unidos, por internet. Un amigo ao que llo contou díxolle que el tivera que insistir algo, pero que lle venderan un iPhone de 16Gb para substituír ao seu de 8Gb, sen que llo mangaran nin nada. Outro contoulle dun que extraviara o iPhone dos narices no verao, e logo de moito teimar, estes días acababan de darlle un novo, sen pagar nada.

Co cal, en Europa en asuntos de novas tecnoloxías, terán mellores prezos, pero atención personalizada e axeitada ao cliente como a que dan aquí, en lado ningún.

(La Opinión de A Coruña/Faro de Vigo, sábado, 19 de decembro de 09)

Poderalles parecer unha parvada que os medios de comunicación de ocupen de se Bono tivo que dar refuxio a Brad ou en realidade o invitou para contarlle polo miúdo as súas últimas iniciativas a prol dos desfavorecidos. Que levante a man quen non tivo algunha vez que ir durmir ó sofá (os cabaleiros) ou mandar ir durmir ó sofá (as señoras) por un desencontro conxugal puntual. Pero a noticia está na magnitude do cabreo da señora Jolie. Coa casa que teñen, un château do século XVII no sur de Francia, con seis edificios, un deles enteiriño para as visitas, para que Brad non atopara siquera un sofá no que acubirllarse, o de Angelina debeu facer saltar o récord da escala Ritcher dos desencontros conxugais.

Máis rocambolesco é o da foto que os esforzados pero alegres operarios da factoría de Shenzhen (sur de China) lle fixeron á súa compañeira e que lle chegou a un usuario de Kingston upon Hull (Inglaterra, desta vez no norte). O individuo, estrañado porque non iPhones dos coñecidos non viña a mesma imaxe, colgouna nunha páxina de internet de iPhoneiros. O mundo está tan famento de causas nobres que os forofos deron en argallar teorías e mesmo naceron blogs e webs dedicados a ela. Tanto esforzo non podía quedar sen recompensa, e nunha semana apareceu a rapaza. Ben, máis que aparecer, sóubose dela, porque en canto xornalistas e paparazzi de todo o mundo se presentaron na fábrica para fotografala (aínda máis?) e preguntarlle (qué?) a muller colleu tal medo que dixo que deixaba o traballo e ía para a casa. Segundo fontes da empresa, era unha sinxela rapaza de aldea, incapaz de entender os beneficios que podía sacar a conta de centos de milleiros de fashion victims parvos. Este caso demostra ademais a teoría esa que afirma que abonda con que unha bolboreta mova as alas na China para que se produza un terremoto en Inglaterra.

E, por último pero co seu aquel, temos o revelador affaire das eleccións que se acabarán celebrando cando se tiñan que celebrar e non cando non. Un caso que fixo felices a todos os responsables da información política dos medios galegos, sobre todo os que quedaron como tais en verao, substituíndo ós titulares. Un asunto que, oficialmente, nunca pasou de rumor, e que rematou cunha proclamación tan solemne como si se tratase da dimisión do presidente ou da ruptura do goberno. Se eu fose un conspiranoico, pensaría que foi unha magnifica xogada estratéxica, unha variante desas mañas de películas de adolescentes nas que o tímido protagonista axusta cuns abusóns para que fagan que atacan á rapaza que lle gusta, e así salvala el. Neste caso, escenificar unha chea de presións para adiantar, para logo saír bravamente do paso. Pero non o creo. Demasiada sobreactuación.

29 de agosto de 2008