(Madrid, decembro 09)

Se o marciano fose non como os pequenos rabudos de Mars Attacks, senón como aqueles educados e ilustrados viaxeiros británicos que viñan por aquí a observar e sorprenderse, interesaríase polo principal medio de comunicación e de coñecemento que temos: a televisión. Se mirara nela vería, por exemplo, unha chea de anuncios, que é o que máis botan, e quedaría estupefacto ou, como dirían os viaxeiros británicos, chocado. Pola proximidade. Porque os anuncios, aínda xulgados con ollos de monfortino, son unha marcianada. Os de móbiles, por exemplo, que semellan un perenne canto á alegría de vivir, son un canto á estupidez colectiva, como é doado de ver polo método de quitarlles o son. Imaxino que o marciano veríao lóxico: soamente un estúpido pensa que se fan inxentes campañas publicitarias para asegurar a felicidade, a comodidade e a liberdade dos clientes. Os de perfumes, esencias e colonias deixaríano pampo: ver tanta señorita esmacelada, esmaiolada, esbrancuxada e esvaída, desmaiándose, retorcéndose, abrandándose ou pintando a cana verde, tanto efebo doente con cara de friso exipcio, tanto cabaleiro con morros de chupar limóns, tanta, en resumo, parvada, rematando coa pronuncia final do produto que ninguén usará para pedilo na tenda (daría algo por escoitar: “déame ‘Einourecsia’, de ‘Keiroulina Erera’).

Claro que, mirando os programas, tampouco é que se sentira alleo. O último que vin eu, ao chou –sen escoller, vamos- era unha variante do xénero “vengo a dar testimonio de mi dramita”, pero con hipnotizador. Era unha rapaza, convenientemente andaluza, que se queixaba de que seu pai non a quería tanto como á irmá, alí presente, xunto coa nai. A nai era tamén convenientemente nai, ou sexa que consideraba que había que querer aos fillos por un igual, maiormente, claro. As rapazas vestían como se Beyoncé comprara a roupa nos chinos. Desconectei cando o hipnotizador durmiu á presunta malquerida e lle empezou a sonsacar cousas de seu pai. A ética -profesional, persoal e colectiva- que permite que se dea semellante exhibicionismo tamén é bastante marciana.

E se o marciano, farto de que lle sexan tan familiares desde a fantasía publicitaria á realidade sociolóxica ou viceversa, procura, por exemplo, a análise política, recibirá dúas cuncas de caldo extraterrestre. Os mentideiros da Villa y Corte non ferven co caso de Aminatou Haidar, senón polo de Hermann Tertsch.  Tertsch, que coa excelente mestura de ser de moi boa familia e de formarse no Partido Comunista de Euskadi fixo unha boa carreira profesional, a meirande parte en El País, é agora un líder de opinión do liberalismo extremo en Telemadrid. O outro día apañou unha patada alevosa no lombo, que o mandou ao hospital (paso previo pola casa, como parece ser habitual na sanidade madrileña, porque na primeira revisión non lle atoparon nada). As consecuencias da agresión en Tertsch son varias costelas fracturadas, e na situación política son que lle deron por razóns ideolóxicas. “Que un periodista sea muchas veces es crítico con el Gobierno central no puede en absoluto justificar la agresión física”, dixo Esperanza Aguirre, sen que ninguén poda asegurar o contrario. Unha insinuación que os de Nuevas Generaciones pillaron á primeira, así que onte concentráronse perante o hospital no que se recupera o novo José Calvo Sotelo, co lema: “La Sexta y ZP: no más patadas contra la libertad”. Naturalmente, circulan versións contrarias que atribúen a agresión  -que a vítima de momento non denunciou- a unha consecuencia dos ambientes ou sustancias que frecuenta o agredido.

O que en realidade se sabe é nada, nin siquera se en realidade lle deron a patada, pero para min que tal e como está a cousa por eses ambientes, é perfectamente plausible que lle meteran por razóns ideolóxicas. Como dicía o novo académico cando era un rapaz inconsciente: “Madrileños, pedid la independencia!”

(sábado 13 de decembro de 09)

Non ela, senón o rebumbio montado sobre se lle poñían a placa no Congreso ou non lla poñían. Desde os serios cronistas parlamentarios ata os redactores de programas graciosetes tocando o tema. Sinal de que é o TEMA, o que abre os informativos, preside as seccións nobres dos xornais, inunda as tertulias da radio e reina nas listas de noticias máis visitadas na prensa dixital. En Cataluña despiden dunha tacada a dous mil e pico obreiros dunha empresa, aquí quedan centos cun pé dentro e outro fóra, pero o TEMA é se lle poñen unha placa nas Cortes a unha monxa por unha razón que se me escapa. Que se me escapa e, se queren que lles diga a verdade, nin me interesa, pero hai que recoñecer que é ben máis ameno e divertido que o debate das posibles ou improbables medidas das Administracións para que as listas do INEM non se poñan como Montserrat Caballé.

Ese espírito rebuldeiro, esa joie de vivre que din os franceses contaxia todo. O que sexa. Por toda España hai xente, que con máis fe e esforzo que medios e axuda, tenta recuperar os restos dos seus parentes asasinados, e que para vergonza xeral, levaban tanto tempo enterrados de ditadura como de democracia. Apareceu un xuíz e un fiscal a facer diso unha chocallada, grandilocuente e de aparencia máis que seria, pero chocallada no fondo.

/* Style Definitions */
table.MsoNormalTable
{mso-style-name:”Tabla normal”;
mso-tstyle-rowband-size:0;
mso-tstyle-colband-size:0;
mso-style-noshow:yes;
mso-style-priority:99;
mso-style-qformat:yes;
mso-style-parent:”";
mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt;
mso-para-margin:0cm;
mso-para-margin-bottom:.0001pt;
mso-pagination:widow-orphan;
font-size:11.0pt;
font-family:”Calibri”,”sans-serif”;
mso-ascii-font-family:Calibri;
mso-ascii-theme-font:minor-latin;
mso-fareast-font-family:”Times New Roman”;
mso-fareast-theme-font:minor-fareast;
mso-hansi-font-family:Calibri;
mso-hansi-theme-font:minor-latin;
mso-bidi-font-family:”Times New Roman”;
mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}
Mismo Rajoy, que ten un sentido do humor ben máis depurado, cae no chistecismo e repite como un loro o mantra descalificativo: “despilfarro, audis y mojitos” como se a Xunta anterior se trasladara en Skodas, ou o alcalde Ruiz Gallardón non se comprara un coche 30.000 euros máis caro ca o de Touriño, ou non fose seu o cuñado aquel (de Rajoy, non de Gallardón nin de Touriño) a quen transformaron directamente de becario en director financeiro da Cidade da Cultura, ese exemplo de previsión e aforro.

Como todo se pega, sempre hai quen, como os viaxantes de antes, se apunta a importar as novidades, veñan ou non a conto. Como esa decisiva polémica sobre se algúns deputados poden dicir “Parlamento de Galiza” ou se teñen que ater á denominación oficial “Parlamento de Galicia”. Eu fun desde sempre de Galicia, pero Galiza, polo menos fóra do Parlamento, é unha expresión academicamente correcta, e non sei por que non o vai ser dentro. O que non o son, nin dentro nin fóra, son cousas como poñer os pronomes onde a sus señorías lles peta: “lle digo, señor X”. Pero por iso, que fai renxer as orellas a calquera galegofalante (ou a calquera que, sen selo, leve tempo bastante escoitándoo) sorprendentemente non protesta ninguén.

Quitado aquí, que como estamos en provincias dámoslle mil voltas e moita importancia ó xoguete, os políticos e periodistas mesetarios cambian de apandote en canto se aburren. Morto o do placa da monxa e as boutades de Bono, le dernier cri é que parece que Álvarez Cascos, ex ministro e galerista consorte, se dedicou a mandar sms con rumores de que crebaba Sacyr. Eses son temas, perdón TEMAS, e non a perrallada de aquí. Non lles parece emocionante?, non lles recorda ó colexio?

(sábado 22 de nov. de 08)