si home si

Se están implicados dalgunha forma na organización dunha voda e andan movendo Roma con Santiago para atopar un buraco na axenda de casorios da súa parroquia, ou mirando de ter algunha influencia nalgún xulgado, aínda que sexa de paz, ou repasando aos coñecidos por se son amigos dalgún edil dos concellos da contorna, paren e non lle dean máis voltas. De seguir adiante nos seus plans o ministro de Justicia, Alberto Ruiz-Gallardón, en breve poderán casar os notarios. Casar á xente, non eles, que xa poden (e boas oportunidades deben ter).

Lee o resto deste post »

СВЕТИ ГЕОРГИ“Nesta lexislatura hai a oportunidade e a ocasión de endereitar moitas cousas en España, e para iso o Goberno ten que ser firme e a oposición responsable”. Esta foi, máis ou menos, a análise do que nos espera que fixo o outro día nunha conferencia Magis Iglesias, unha das poucas persoas que coñezo que deu chegado ao cimo da escaleira profesional sen que lle afectara o mal de altura. O que si recordo é que, entre os motivos para esperar que Mariano Rajoy aproveite esta oportunidade, mencionou a solidez profesional e política de tres ministros: Alberto Ruiz-Gallardón, Jorge Fernández Díaz e José Manuel García-Margallo. Mencionouno alí e argumentouno despois nunha desas ceas que é unha pena que acaben, cando lle confesei a miña estrañeza na decisión do presidente de poñer as tres patas da banqueta na que está subido en áreas como Xustiza, Interior e Asuntos Exteriores. O seu coñecemento do que pasa nas alturas da política e o seu trato cos que alí habitan son tan sólidos como a miña ignorancia sobre eses sitios e esa xente, así que nin llo discutín entón nin llo discuto agora, simplemente me dá a impresión de que os primeiros pasos dalgunha das patas da banqueta están a defraudar esas expectativas.

БогородицаA isto púxenlle así, “Si, home, si”, porque me prestaba poder comentar noticias como esta, a de que o Goberno pensa meter presos a aqueles políticos que incumpran os límites de déficit, que gasten máis do que teñen, vamos. Haberá almas cándidas que ao ler o titular soltaron, cheos de razón: “xa era hora!”. Lamento desilusionalas: nin vai pasar tal cousa, nin os seus ollos verán a ninguén enchironado por ese motivo. O titular ese de “el goberno propondrá cárcel para los cargos públicos…” é un desafogo, o único que terán tanto o ministro que o dixo, Cristóbal Montoro, como o lector que o celebra. E menos mal que non van implantar tal lei, porque sería unha desmesura.

Dentro do apartado peloteo quedoume, entre outros, citar os traballos de @joseprecedo, que non o fixo mal de todo

Ou como acabarán facendo a Rajoy un home de centro

Non señor. Empezando porque antes non se lle chamaba “veranito” (por certo, por que non se fala de “otoñito” ou “inviernito”?). Antes a xente volvía do verao descansada, aínda que non tivera vacacións. Agora ata hai unha desas síndromes ás que botar a culpa de que ande un desganado de todo. Antes nos veraos non pasaba nada, e os xornalistas antigos (os que viviron antes, non os que escriben como antes) tiveron que inventar aquilo das “serpientes de verano”. Agora alguén que pasara as vacacións nalgún hipotético sitio sen conexión a internet é como aquel San Ero que se durmiu á sombra dun castiñeiro e cando acordou pasaran unha pila de anos. Vaste a calquera sitio do Caribe tan tranquilo, ou como moito, co vago temor de que se produza unha revolta, e cando regresas resulta que a revolta foi aquí, e cambiáronche a Constitución.

Lee o resto deste post »

Un post que debería ter posto aquí no seu día.

Aviso: os datos comparativos cos outros países do Magreb foron contundentemente cuestionados por amigos en Facebook, ou sexa que cóllanos con papel de fumar e denos por non lidos. A historia de Libia non o foi -cuestionada- e a comparación coa tradición democrática española, tampouco.

Non sei como recibirían en Santiago o chasco de quedar sen a semifinal da Copa Davis cando a designación da cidade galega xa estaba cantada mesmo nalgúns titulares de prensa. A min tanto me ten, pero penso que os composteláns deberíanse de alegrar. Fóra da mellora nas formas, a única diferencia no fondo que hai entre a política romana e a actual era que daquela os gobernantes entretiñan á xente con panem et circenses, e agora soamente proporcionan circo.
Lee o resto deste post »

Ou máis ben: Outro Castelao é necesario (Facendo amigos, cap. MDVIII…)

Coincidencia totalmente casual coas reflexións de José Blanco que publicaba hoxe en portada o mesmo xornal

É a actitude, estúpidos (con perdón)!

Homilía preventiva sobre a que está caendo, e arreciará a partires de mañá.

Pasos adiante da clase política perante o abismo da falta de credibilidade. (A miña diatriba quincenal, posteada con retraso).

Homilía sobre o reparto eólico, os medios e as desculpas.