Arquivo do tag ‘PP’
Os cuñados da patria
Permítanme un desafogo persoal. Cada estou máis desanimado cando me vexo na obriga moral de comentarlles cousas que considero que debe comentarlles. Falo dos debates parlamentarios cruciais e decisivos para o estado da nación ganadora da Copa Mundial de Fútbol. E aos protagonistas, pese a que no envite lles vai algo aínda máis que o soldo, tampouco é que se lles vexa moi animados, tal e como se comportan nel. Sinceramente, dos debates dos que levo falado –non vou ser tan hipócrita como para dicir que aturado- non vin outro tan comentado, e que tan decepcionados deixou aos que o seguiron.
Os anos que vivimos estupendamente?
Agora vai resultar que os vellos tiñan razón. Os vellos aqueles que rosmaban que este non era xeito de vivir, e que así non se podía seguir. Os líderes europeos véñenlle dar a razón a aqueles predicadores apocalípticos que deseñaban un futuro de lume e cinza para a economía. Winston Churchill advertiu no seu día á cidadanía que chegaban tempos de sangue, suor e lágrimas. O seu sucesor, David Cameron, prometeu o mesmo e aforrou unicamente o sangue. Vivimos por riba das nosas posibilidades todos, incluído eu, a pesar dos consellos paternos de nunca deixar a deber nin comprar a prazos. Vale. Pero despois de facer os sacrificios que nos piden e os que nos impoñen, alguén nos pode asegurar que xa está? Non vai pasar outra vez iso de que o incendio provocado porque a Macroeconomía andou xogando con lume acabe carbonizando a nosa Microeconomía? Temo que non.
Cristiano Ronaldo e o PP de Ourense
Bótenlle un ollo aos temas que ocupan os espazos e os tempos máis destacados dos medios de comunicación, e polo tanto, aos asuntos que lle presuntamente lle interesan á cidadanía. E se non, bótollo eu, que para iso estou: a sanción de Cristiano Ronaldo, a elección de presidente do PP de Ourense, a rebatiña por acoller un almacén de residuos radiactivos e o iPad, ese novo trebello. A primeira vista, todo parecen novidades, pero como explicaba Vladimir Propp, un teórico do conto (refírome a un teórico lingüístico do conto popular), toda canta novidade ou conto haxa non é máis ca unha repetición das tramas de sempre. A realidade imita á arte, pero mal.
Contra as esencias
As dos demais, claro.
Arte de gobernar sen que se note
Galicia déjà vu
Análise quincenal, tipo calendario zaragozano. Os 80 tamén volven na política.
Nacionalistas no PP, centralistas no BNG
Unha maneira -inexperta e curiosa- de ver as enquisas
Eleccións?, que eleccións?
Non sei se repararon en que dentro de dúas semanas hai eleccións. Nesta ocasión os encargados do bombardeo de promesas non parecen estar pola labor, e parece que optaron por deixarnos tranquilos. Malo. Sobre todo porque, como dicía Paul Valery, a política é a arte de evitar que a xente se preocupe do que lle importa. E as eleccións europeas impórtannos polo menos o mesmo que as outras.
De que vai Feijoo?
Para sabelo, hai que premer aquí
O espectador 9: O debate que non foi
Ou como botamos de menos un debate que, de celebrarse, podiamos ter botado de máis
O espectador 3: Se hoxe é martes, isto é Lugo
A chegada masiva dos paracaidistas (non me veñan cos parachutistas, que vén do francés) á batalla de Galicia
O espectador 2: O día de San Valentín
A seguinte observación da campaña a cuberto, ou como os candidatos comezan a pretender ós electores
¿Todo polos votos?
Sobre o que algúns están dispostos a facer, e fan, para arrabuñar uns votos
A necesidade como virtude
A miña queixa contra que na Xunta non sexan ben levados
