Non sei cando os medios, particularmente as televisións, experimentaron un frechazo pola meteoroloxía, pero o caso é que acabou derivando no actual estado de amor pasional e descontrolado por todo canto fenómeno atmosférico se produza, sexa en grao de tentativa, coa súas alertas de coloríns, sexa efectivamente perpetrado, con agravantes ou sen elas. O caso é que, á mínima alteración das isóbaras, as pantallas inzan de arriscados reporteiros, rapazas pizpiretas de sorriso perenne ou mozallóns de aspecto sanote e decidido, que irrompen aló onde faga falta. De acordo coa tendencia reporteiril imperante, son omnipresentes e aparecen en todas as imaxes, facendo dengues e espaventos, entoando igual que as megafonías dos grandes almacéns, e en definitiva, facendo que a noticia sexa que eles están alí, non polo que están alí. “Llegamos a este pueblo incomunicado” pon o foco no mérito de chegar, non que o lugar estea incomunicado (que non o está, xa que se pode chegar). De feito, os presuntos cidadáns afectados actúan de comparsas do protagonista real. “¿Nieva mucho, no?”, “¿qué frío, no?”, pregúntanlles. “Pues sí”, non teñen máis remedio que contestar. Iso no caso dos lugareños. Os urbanitas adoitan protestar porque Alguén fallou. Un ente impersoal e xenérico que vén sendo o Estado, a alcaldía ou Protección Civil, é dicir, o substituto da protectora figura paterna neste sociedade infantilizada e a-responsable. Un Alguén que “nos debería haber avisado de esto”, ou que “no ha tomado las medidas necesarias”. En canto chega o inverno, toda canta institución sospeitosa de ser ese Alguén vive nun sinvivir, disparando avisos contra todo o que se mova. En propoño que a mediados de novembro se promulgue de serie unha alerta beige ou branco roto, e quede vixente polo menos ata que abril dea sinais de que non vai ser chuvioso de máis.

Nos periódicos comparten espazo estes días as queixas porque non se avisou de que ía ventar, esa excitación mixiriqueira da invernía como estado alterado, co relato do drama haitiano, ese desgraciado país que non precisa de terremotos para ser un inferno. E nas teles, onde antes soamente había paisaxes nevadas, agora hai imaxes da traxedia co mesmo tratamento: un sinfín de imaxes descontextualizadas, un fondo para tertulias e para informacións a medio cociñar e a medio contrastar. Un recurso emocional e gráfico que se aproveitará ata que non renda máis ou chegue ao punto de sobresaturación, o que pase antes. Eu diría que no medio de tanto brinco na neve podería reservarse un chisco de tempo e de esforzo a informar de vez en cando como están as cousas por eses mundos que soamente saen nas noticias cando producen máis mortos da dose habitual. Neses sitios nos que teñen Alguéns de sobra a quen botarlle a culpa do que pasa, desde as inxerencias de fóra ás clases dirixentes propias que se bastan e se sobran para arruinar o país. Pero case non o vou dicir para non facer demagoxia.

(16 de xaneiro de 2010. La Opinión de A Coruña/Faro de Vigo)

O crossover de Cuatro e La Sexta foi máis ben discreto, pero ten máis importancia que o transposición de Horatio da cálida e hortera Florida á elegante e fría New York. Non sei o que se dixeron os símbolos da cadansúa cadea, desde cadanseu plató. Probablemente debeu ser como as conversas cos astronautas ou as felicitacións do Rei: o importante é que falen, non o que digan. O importante é que foi o abrazo de Vergara entre dúas empresas tan próximas como enfrontadas polo control do fútbol, logo de que todo -desde a economía á normativa do sector- se empeñaran en amigalas. En dous días, o que parecía un símbolo fíxose carne, e xa temos ós propietarios respectivos, Prisa e Imagina-Mediapro, chegando a un pacto para integrar os negocios, como paso previo -imaxino- á integración das cadeas.

A verdade é que a liberalización da televisión en España tivo os mesmos efectos ca da gasolina. Nin mellorou o produto nin baixou o prezo, e o que fixo foi poder consumir o mesmo en máis sitios. E como o mercado fallou, os gobernos dedicáronse a facilitar os negocios. Os de Felipe González mirando para outro lado mentres as televisións privadas incumprían clamorosamente a lei (desde as porcentaxes da publicidade que fixa a norma europea, ata a española sobre topes no accionariado). Os de Aznar facilitando a compra de Antena 3 por Telefónica e logo salvandoa da queima 3 polo método de facilitar o desembarco dun novo propietario. Agora, o de Zapatero, primeiro concedendo unha licenza a Canal + para que puidese facer negocio en aberto, e logo outra para compensar. Despois  adelgazando a televisión pública e quitándolle a publicidade, para acabar coa supresión das restricións ó accionariado cruzado, e posibilitar a fusión de dúas concesións, sempre que non sumen o 27% da audiencia. Non apareceron os nomes concretos dos beneficiados no BOE porque quedaría feo.

Así que, vista a fecundidade empresarial que produce o crossover atreveríame a propoñelo como práctica habitual. Unha fusión de Gayoso con 59 segundos¸ na  que Luar proporciona o público ó debate de TVE1 e o negro de Boney M se pronuncia sobre a operación Gürtel. A caixa negra podería interactuar co caso Telemadrid (así, en xeral), Hai debate con Últimas preguntas, e La noria facer conexións cos informativos de todas as cadeas. Sería unha ocasión de ver o de sempre, pero de forma distinta, que é no fondo a esencia da televisión en España.

(La Opinión de A Coruña/Faro de Vigo,sábado, 6 de xuño de 09)