Por exemplo, o de recuperar o orgullo de ser español. Sempre me pareceu que o orgullo ten máis de defecto ca de virtude, e tamén o consideraba así Santo Tomás de Aquino, que o cualificou de pecado capital. E a maiores, un pode estar orgulloso do que conseguiu –ter os abdominais como unha táboa, saber búlgaro-, pero non do que lle caeu enriba sen traballo –ser alto ou nacer en Toledo-. E a maiores, a Historia evidencia que o orgullo é moito peor conselleiro ca sensatez, e a psicoloxía demostra que é moito máis útil coñecerse e apreciarse que andar pola vida botando peito. Pero el saberá como afecta iso aos mercados. A outra intención desvelada polo agora máis ben calado voceiro González Pons é que TVE retransmita as corridas de touros. Sobre a televisión, como non é obrigatorio vela, son moi liberal, pero sobre a televisión pública, entendo que  non debe gastar os cartos en exhibicións de tipos vestidos como se Carmen de Mairena fose ciclista apuñalando bichos. E se houbese demanda, xa se encargarían de facelo as privadas, que non se cortan á hora de exhibir vísceras. Iso sen contar que é un pouco contraditorio considerar as corridas como festa cultural e promovelas con que vaias polo mundo orgulloso de ser español. De todas formas, eles saberán de cómo hai que ser un español como debe ser, que levan toda a vida coa exclusiva.

Así e todo, o que peor me parece é que volva Mecano. Xa sei que non é unha medida que dependa de Rajoy, pero non creo nas casualidades. De feito, os representantes dos autores de “Hoy no me puedo levantar” (evidente referencia ao próximo presidente do Goberno) nin afirman nin negan (outra referencia) que o grupo vaia facer unha xira, pero din que levan 20 anos intentándoo “y ojalá se pueda confirmar pronto”. Ademais da rara circunstancia de que un grupo que non existe teña representantes, por que, despois de dúas décadas, xurde precisamente agora a posibilidade? E definitivamente, o regreso –ou non- de Mecano cadra perfectamente con medidas dos conservadores norteamericanos, coma a do candidato Newt Gingrich que propón que os alumnos pobres de máis de nove anos se encarguen dos traballos de mantemento e limpeza das escolas, e se despida aos traballadores que agora os fan (Gingrich triplicou así as súas posibilidades de ser o rival republicano de Obama). Ou a do congresista de Florida Ritch Workman que propuxo levantar a vixente prohibición de celebrar nos bares concursos de lanzamento de ananos, para crear oportunidades de traballo e por considerar a lei “unha restrición innecesaria das liberdades do pobo”. De ir adiante, xa verán como González Pons propón retransmitir o espectáculo por TVE.

 (La Opinión de A Coruña, 26/11/2011- Faro de Vigo, 28/11/2011)

TVE non ten publicidade “porque alguien lo quiere así”, din na promoción, e parece un velado e queixoso lamento contra a decisión do Goberno, ata que aclaran que quen o quixo foi “tú”, é dicir, nós. Ben, a min paréceme que quen o quixo o que quería era facilitarlle a vida as canles privadas, pero de todas formas penso que podemos felicitármonos por esa medida que se nos ocorreu, porque de entrada xa sabemos canta publicidade había: cinco horas diarias. 300 minutos, que a unha media de 20 segundos cada un, dan 900 spots que papabamos por xornada, ou para ser máis estritos, algo máis de cen nas tres horas que adoitamos pasar diante da tele. Cinco horas de creatividade ao servizo da intención de facernos mercar cousas, que agora poderán ser substituídas por cinco horas de creatividade ao servizo de informar, formar e divertir, eses principios da televisión pública. O malo é que pase o que dicía Enrique Jardiel Poncela, de que o teatro sirve para educar ao público, pero se fas teatro educativo, podes quedar sen público ao que educar.

O bo é que poderemos comparar co outro extremo. A sobredose. O PSOE vén de acordar con CiU e CC unha emenda á Lei Xeral Audiovisual que reduce a 19 minutos por hora a publicidade que poden emitir as cadeas de televisión (12 de publicidade, cinco de autopromocións e dous de telepromocións). Digo reducir, pese a que é un quinto da programación, porque a idea inicial do Goberno era permitir 12 de publicidade, cinco de autobombo e 12 minutos de telepromocións. É dicir, 29 minutos, ou sexa, que a metade do que botan pola tele podía ser propaganda. Con todo, eses 19 minutos son sete máis dos que indica a directiva europea de Televisión sen Fronteiras (e arredor dun cuarto de hora máis do humanamente soportable). De todas formas, tanto ten, porque as televisións non adoitan cumprir as leis, aínda que estean feitas ao seu xeito e acomodo.

O que non sei é cal será o grado de cumprimento da nova normativa antitabaco. Teño que recoñecer que hai anos me sorprendera o nivel de obediencia daquela primeira lei antitabaco, polo menos nos primeiros momentos. De todas formas, por moi novo que sexa, o mundo é como é, e non vai cambiar, que nos dicían os vellos, coa razón toda. Por exemplo, como resume o ano Ignacio Escolar, neste 2009 de crise e case un de cada cinco traballadores parados, os ricos fixéronse máis ricos. As grandes fortunas españolas, esas amparadas nas sociedades de investimento de valores que tributan un 1% dos beneficios, fixéronse en 2009 un 27% máis grandes e máis fortunas. O vello principio de que non é que haxa pobres e ricos, senón que hai pobres porque hai ricos e viceversa, parece que sigue vixente. Modernidades, as xustas.

(sábado 2 de xaneiro de 10)

O crossover de Cuatro e La Sexta foi máis ben discreto, pero ten máis importancia que o transposición de Horatio da cálida e hortera Florida á elegante e fría New York. Non sei o que se dixeron os símbolos da cadansúa cadea, desde cadanseu plató. Probablemente debeu ser como as conversas cos astronautas ou as felicitacións do Rei: o importante é que falen, non o que digan. O importante é que foi o abrazo de Vergara entre dúas empresas tan próximas como enfrontadas polo control do fútbol, logo de que todo -desde a economía á normativa do sector- se empeñaran en amigalas. En dous días, o que parecía un símbolo fíxose carne, e xa temos ós propietarios respectivos, Prisa e Imagina-Mediapro, chegando a un pacto para integrar os negocios, como paso previo -imaxino- á integración das cadeas.

A verdade é que a liberalización da televisión en España tivo os mesmos efectos ca da gasolina. Nin mellorou o produto nin baixou o prezo, e o que fixo foi poder consumir o mesmo en máis sitios. E como o mercado fallou, os gobernos dedicáronse a facilitar os negocios. Os de Felipe González mirando para outro lado mentres as televisións privadas incumprían clamorosamente a lei (desde as porcentaxes da publicidade que fixa a norma europea, ata a española sobre topes no accionariado). Os de Aznar facilitando a compra de Antena 3 por Telefónica e logo salvandoa da queima 3 polo método de facilitar o desembarco dun novo propietario. Agora, o de Zapatero, primeiro concedendo unha licenza a Canal + para que puidese facer negocio en aberto, e logo outra para compensar. Despois  adelgazando a televisión pública e quitándolle a publicidade, para acabar coa supresión das restricións ó accionariado cruzado, e posibilitar a fusión de dúas concesións, sempre que non sumen o 27% da audiencia. Non apareceron os nomes concretos dos beneficiados no BOE porque quedaría feo.

Así que, vista a fecundidade empresarial que produce o crossover atreveríame a propoñelo como práctica habitual. Unha fusión de Gayoso con 59 segundos¸ na  que Luar proporciona o público ó debate de TVE1 e o negro de Boney M se pronuncia sobre a operación Gürtel. A caixa negra podería interactuar co caso Telemadrid (así, en xeral), Hai debate con Últimas preguntas, e La noria facer conexións cos informativos de todas as cadeas. Sería unha ocasión de ver o de sempre, pero de forma distinta, que é no fondo a esencia da televisión en España.

(La Opinión de A Coruña/Faro de Vigo,sábado, 6 de xuño de 09)