De Libia soamente sabiamos que tiña petróleo e un ditador amante dos disfraces, entre eles o de revolucionario, polo que, respectivamente, tanto era recibido en Occidente polos gobernantes cando facía xiras vestido de Lawrence de Arabia (quitado Fraga, que como agora ninguén se lembra, se desprazou a Trípoli a verlle o espectáculo en directo), como por certos círculos esquerdistas que lle aplaudían a verborrea populista (o último, Hugo Chávez). Nun cambio máis de disfrace, hai anos engadiu ao fondo de armario o de amigo dos Estados Unidos e do Reino Unido, e seguiu ao seu, sen que a ninguén lle importara o que facía un tipo tan delirado que vestía por vontade propia uniformes similares aos dos porteiros dos hoteis de luxo ou aos de Michael Jackson.

Agora que os libios están fartos, non posiblemente da falta de democracia, senón de non ser como a xente normal, Gadafi quita os disfraces e Occidente, tamén. Tanto ten que, a cen kilómetros de Europa, un ditador mande mercenarios a acribillar á poboación e mande executar a 17 pilotos que se negaron a bombardear civís. Como dixo el mesmo, a culpa de todo isto tena Bin Laden e se a cousa sigue así, vaise pechar a billa do petróleo. Por fin fala claro. Vaia por diante que todos mercamos sen maiores problemas cousas que fabrica xente que nos parece impresentable, pero o que pasa co petróleo é ben pavero. Pódense argallar guerras por telo, pero non se poden parar xenocidios se ameazan con suspender o subministro. A reacción da UE nos primeiros momentos –e mira que desta vez non se pode dicir que collera a ninguén por sorpresa- daría risa se non dera pena (especial mención ao goberno español, que suspendeu unha contrata de material militar: gafas de visión nocturna). Agora parece como que a UE ameaza con levar a Gadafi ao Tribunal Penal Internacional. Sempre está ben que os presuntos delincuentes pasen polo banquillo, pero nestes momentos non deixa de ser case un estímulo para que o tipo aguante (non levan a ninguén cando está no poder) e por outra parte, o Tribunal Penal impide que haxa ditadores tanto como os xulgados de instrución impiden que haxa roubos.

O medo agora é á suba do petróleo (dez euros por barril supoñen para España unha subas de 6.000 millóns de euros nos gasto enerxético, daquela, cando baixa, tamén aforramos tanto?) e á marea de inmigrantes (non sei se tiveron tal medo en toda América cando a Guerra Civil española e a II Guerra Mundial). Se ese é o exemplo do mundo chamado libre e civilizado, eu de ser libio pensaríao dúas veces antes de rebelarme.

(La Opinión de A Coruña/Faro de Vigo, sábado 26 de febreiro de 2011)

Cando o lume aquel queimou as cellas de todos os que se empuxaban para atizar a fogueira financeira e sacar partido dela, houbo unha chea de declaracións rimbombantes, que poderiamos resumir naquela de “Hai que refundar o capitalismo”, que proclamou alguén tan pouco sospeitoso de bolchevismo como Nicolas Sarkozy.

Confeso que mesmo pensei que algo farían. Non falo xa de coutar os paraísos fiscais, eses tumores do sistema económico que parecen non molestar a ninguén, nin impoñer a taxa Tobin aos movementos de capital. Falo de facer algo, aínda que sexa facer que fan. E nada. Unha nova pantasma percorre Europa: en Alemaña, Angela Merkel asegura que a anunciada taxa aos bancos para crear un fondo por se hai que socorrelos outra vez se poñerá en marcha… en 2012. Aquí o PSOE lanza ameazas tan veladas como vagas de que subirá os impostos aos “ricos” (sen concretar quen son os “ricos”). Máis aquí, o partido anteriormente coñecido como PP (agora PTD, Partido de los Trabajadores y los Débiles) négase no Parlamento e fóra del a incrementar o tramo autonómico do IRPF aos salarios de máis de 100.000 euros.

Mentres se escoitan os ecos desa pantasma da Macroeconomía, os gobernos aferrollan aos que poden: os seus propios empregados, que non siquera poden argumentar incumprimento do convenio colectivo. Merkel anuncia que reducirá 15.000 funcionarios (e aquí non se conta que o fará non repoñendo as xubilacións), pero tamén 40.000 soldados, e que baixarán as prestacións sociais (os 1.800 euros por fillo quedarán en 1.200). Aquí, o goberno socialdemócrata nin siquera dá algunha de area entre tanta de cal como decreta. A folga dos funcionarios foi máis que mediocre, pero os que a secundaron, fose o 10 ou o 60%, son uns heroes. A maiores dos 100 ou 150 euros que cobrarán de menos o mes que ven, escolleron deixar de cobrar outros 50 ou 100 en sinal de protesta. E fixérono coa maioría da opinión pública en contra, que considera que, xa que hai tanto cego, está ben que aos choscos lles quiten un ollo. Xa pasou cando a reconversión naval, aquel traballo sucio que fixo outro goberno socialdemócrata, que concitou o apoio calado e cómplice da oposición e o máis estentóreo de quen acusaba aos reconvertidos de merecelo, por ganar de máis.

En resumo, no que respecta aos gobernos –socialdemócratas, conservadores ou PTD- está claro que non están aí para gobernar, senón para demostrar ante quen realmente manda as súas dotes de inflexibles xefes de persoal. “Estimular a confianza dos mercados”, chámase esa figura. E no que respecta á cidadanía, cando os xigantes financeiros abalaron non nos preocupamos porque a nós non nos afectaba directamente. Tampouco nos preocupamos cando houbo que inxectar liquidez no sistema bancario, porque os cartos eran do Estado. Agora veñen polos funcionarios e polos pensionistas, pero non pasa nada porque non somos empregados do Estado, nin vellos. Xa saben como sigue o conto.

(La Opinión de A Coruña, 12/6/2010)

Iamos convidados no Parlamento Europeo a un seminario sobre Activismo Político na Rede organizado polo grupo Os Verdes-Alianza Libre Europea, e en concreto por Esquerra Republicana de Catalunya, o BNG (a súa hiperactiva e eficaz futura eurodeputada, Ana Miranda) e o Partido Pirata sueco. Teño que recoñecer que eu un pouco cohibido si que ía, pola importancia do sitio e pola responsabilidade. En canto ao sitio, será grande (segundo Ana Miranda, o Europarlamento é do tamaño físico de Caldas de Reis), pero para rexistrar os portátiles que entran utilizan un formulario con papel carbón (ferramenta oficinesca que non vía desde que se xubilou meu pai).

Os souvenirs da tenda de souvenirs eran a cousa máis fea e máis cutre que vin en anos (iso si, no demais son politicamente moi correctos). E na sala de comisións onde pasamos case oito horas debatendo da internet, non había internet (parece ser que por decisión da mesa do Europarlamento, que acouta as redes wi-fi). E sobre o reto, sinceramente, os dez galegos que eramos falamos e intervimos máis ca o resto dos asistentes xuntos, quitado un galés que recriminou varias veces e con distintas escusas o uso case exclusivo do inglés, habendo tantas linguas como hai. E ademais, non fixemos iso tan galego de discutir entre nós. No capítulo de lercheo, case tropezo con Alejo (antes Aleix) Vidal Cuadras nun corredor, e compartín ascensor con Magdalena Álvarez, a do “Plan Galicia de mier…”, á que confundín con Celia Villalobos.

En canto ao que escoitei, cousas tan interesantes como que no Partido Pirata (que naceu en Suecia hai tres anos, en internet, e tivo o 7% dos votos nas eleccións europeas) calquera internauta pode propoñer e levar a cabo iniciativas. A un dos cataláns, promotor dun portal comarcal que agrupa a 400 blogs, alardear de que na zona vivían do porco, e comían del ata as orellas. O poñente sobre a blogosfera flamenga, asistente do vicepresidente de Bélxica (ou de Flandes, non o teño claro) recoñecía que o seu xefe non tiña blog, nin falta que lle facía, e que en internet tes máis visitantes se falas do teu can que se falas de temas sociais. Os dous poñentes escoceses, ben simpáticos, comentaban que reclaman o dominio .scot non para falar do territorio e da paisaxe escocesa, “nin de Rob Roy e todos aqueles aos que matou”, senón como punto de encontro de todos os que se recoñecen como escoceses ou queren selo, sexa en Glasgow ou na China (momento no que os galegos fregamos as mans pensando en todos cantos galegos hai ciscados por aí adiante).

E dúas cousas que tamén me sorprendeu que me sorprenderan, porque debería supoñelas. Unha, que unha chea de emigrantes cualificados que temos en Bruxelas (xornalistas, enxeñeiros, tradutores, funcionarios europeos) se agrupen nunha asociación cultural (O Couto Mixto) creada cos seus propios medios, porque a institución que sostemos con fondos públicos para que promova Galicia en Europa ten outras prioridades (imaxino que moi respectables). Outra, que moita tecnoloxía e moitas redes sociais, e xente que nos coñecemos bastante nese ámbito quedamos sorprendidos do que une o que agora se chama o presencial: verse, tomar cervexas, mercar bombóns, perder cousas. E que, sendo veciños, teñamos que ir a Bruxelas para ser conscientes de que mellor xuntos que cada un polo seu lado. Debe ser que viaxar ilustra.

(La Opinión de A Coruña, sábado 14 de novembro de 09)