Etiquetas

O día que se soubo o da traxedia de Afganistán, chamoume un colega -chamémoslle V- que non ten a miña sorte de estar de vacacións. El tiña que papar informativamente o drama, e coma sempre, intercambiamos comentarios sobre o moito que dexenerou o xornalismo de sucesos e a incomodidade que supón terlle que entrar ós achegados das víctimas en momentos así. (Wenceslao Fdez. Flórez deixou o reporteirismo polo columnismo o día que non se atreveu a preguntarlle ó desolado propietario dun aserradeiro coruñés arrasado por un incendio pola cuantía das perdas). V decíame que alí ninguén quería contar nada, os achegados con razón e os non achegados, con máis porque non sabían nada.


Estaban todos os xornalistas lambendo esa ferida da falta de drama, cando chegou o equipo dun deses programas de directo. Na primeira e inmediata conexión, o animoso informador deu conta de onde estaba, do drama que alí pasaba, tal e como podían imaxinar os espectadores -que efectivamente, tiñan que imaxinalo- e que nunha próxima conexión contarían máis, “porque aquí hay mucho que contar”.

Na próxima conexión o que tiñan era a unha camareira, obviamente levada a rastras, que contestaba con monosílabos ás preguntas destinadas a sonsacarlle as vidas e milagros dos heroes falecidos na súa faceta de parroquianos. Ademais de pouca disposición a contar nada, a entrevistada tiña pouco coñecemento de quen eran en concreto as víctimas, e o que é peor neses casos, pouca imaxinación, co que a entrevista era un monólogo do informador. De alí a dez minutos, os xefes doutro reporteiro gráfico chamárono de Madrid para decirlle que lle fixera unha entrevista á camareira.
Con eses bimbios, é de supoñer os cestos que fixeron despois.

Advertisements