Etiquetas

,

O outro día fun a un xuízo contra uns presuntos contrabandistas de tabaco. A causa levaba arrastrándose polos recantos xudiciais unha ducia de anos, tanto tempo que cando a abriron foi por un delito contra a Facenda Pública e cando os xulgaron por pouco non os acusan por atentar contra a saúde pública. Nese camiño, o primeiro paso, pero non o último, son as normas contra o vicio de fumar aprobadas no Congreso o mércores pasado, nada menos que por unanimidade. E aí está o malo.
.padiola

Se hai algo realmente raro, por sospeitoso, é a unanimidade. Xa se sabe, reunión de pastores, ovella morta. Igual que nun pacto suicida hai en realidade un suicidio e un asasinato, na unanimidade xúntanse a convicción e a hipocresía. Nesta caso hai unha convicción: o tabaco é malo (e moito peores son os preparados industriais que se venden como tal). E logo está o feito de que a totalidade dos deputados no Congreso, onde reinan criterios tan dispares, se deran posto absolutamente de acordo para decidir a mellor lexislación contra o vicio.

Ou sexa que comparten a mesma visión do problema desde Acebes, que aquel mesmo día non se cortaba en afirmar que a situación do Estatuto catalán e de Ceuta e Melilla esixe a convocatoria de eleccións xerais, ós deputados do BNG, ERC e EA. Algo é algo. A maiores, as grandes aportacións dese proclamado stock de sentido común que son CiU e PNV foron para extremar o asunto. Respectivamente, que non podan entrar menores en lugares onde se fume (acabouse ir á Estrella, meu neno) e que os gobernos autonómicos podan facer máis restrictiva a lei (que os fumadores teñan distinto trato por autonomías parece que non rompe España). Esquerra Republicana, co seu habitual carácter rompedor, conseguiu que se poda fumar nos andéns de subterráneos que estean ó aire libre (unha mágoa que non haxa en Galicia). Non se aceptaron as emendas do PP: que a sanidade pública subvencionara as terapias de desintoxicación e que desgravasen os tratamentos feitos polas empresas (que non o fixeran eles cando puideron non lles quita a razón agora). Polo demais, dereitas e esquerdas, unidores e rachadores, votaron fraternalmente cousas como que ás empresas que non prohiban fumar as sancionen con 600 euros, pero como teñan a ousadía de reservar un sitio para facelo, a broma sáelles por 10.000.

A todo esto, mentres agardabamos que comezara o xuízo que lles dixen, estiven falando cos contrabandistas (podémonos aforrar o de “presuntos”: eran uns históricos do fume, supoño que xa retirados pola despreocupación coa que falaban do tema). Un deles reñeunos a un seu compañeiro e a min por estar fumando alí.
-Eu a bordo non deixaba botar un pito –explicoume.
-Eso no seu caso si que ten delito, jefe. Xa sería para que non lle andaran na mercancía… –retruqueille confianzudo.
-Non, non, na casa tampouco deixo fumar a ninguén –respondeu como sorprendido.
-Pois se vou á túa casa e non me deixas fumar, non volvo –alporizóuselle o colega.
Deixeinos discutindo. Boto de menos un debate parecido entre os pais da patria.

(para luns 10 de outubro de 2005)