Etiquetas

,

Morreu, xa saberán, Eduardo Haro Tecglen. Eu sentíame máis próximo ó fillo que se lle adiantou, Eduardo Haro Ibars, pero sempre me gustou o seu brío na defensa das súas ideas (que compartía ou non, e neste blog téñoo posto de mal exemplo nalgún caso). E aprecio sobre todo o espazo que abriu dentro do periodismo políticamente correcto cunha columna na que teoricamente tiña que analizar o visto e oído. Eu (e moitos dos que non tiñamos o privilexio de poder escribir para ladrar consignas editoriais e ideolóxicas) somos beneficiarios dese espazo que abriu. Todo o mundo morre (aínda que hai quen di que esa é unha verdade estatística, pero que non sempre se vai ter que cumprir), e este bloguiño non ten sección de necrolóxicas, pero Pawley mandoume un vencello a unha páxina certamente miserable (haberá mais, supoño) que eu non reproduzo porque son un clásico e considero que non todas as opinións son respectables, o respectable é o dereito a expoñelas, cousa que xa fan. E máis, o que merecerían, por ruís, son as hostias que os seus predecesores consideraban que eran unha forma de dialéctica. Como decían os outros, partíu, Eduardo.