paredón
Vai para quince días que en Francia andan os barrios revoltos, e aquí os líderes de opinión siguen a preguntar retoricamente por que. Chamoume un colega que traballa en Madrid, a ver se lle conseguía o contacto con Manu Chao para que opinara, en lugar “deses burros que falan porque lles preguntan, non porque saiban”. Non me gustaría entrar nesa categoría de borricos que falan do que non saben, pero quedaríame mal corpo se non apuntara algo que me parece evidente: non se debe tratar tanto dun problema da inmigración/integración como dun problema de marxinación.

O que pasa é que os marxinados adoitan ser o que son, pobres e distintos. De feito, desde 1789, en Francia –e en ningunha parte- non marxinan precisamente á nobreza autóctona (e mesmo naquel tempo unha das razóns do odio a María Antonieta era por ser austríaca). Manterse na clase media cando teu pai ou teu avó veu de fóra a traballar na construcción é ben difícil agora que os contratos fixos rarean como os unicornios. Os pais/avós conformáronse co que lles deron, porque viñan de sitios onde unha persoa non tiña apenas valor e calquera cambio era a mellor, pero para os seus descendentes, nun país onde a xente ten dereitos, calquera cambio é a peor. E a acción do Estado (do francés, pero tamén de moitos máis) foi ir desaparecendo dos sitios conflictivos, deixando que se apañaran entre eles, ou intervir para amolar.

Precisamente a biografía de Manu Chao publicada por Xerais conta como todos os proxectos xuvenís, clubs ou locais musicais, eran sistematicamente esmagados polas autoridades. En resumo, desde o punto de vista económico é mellor ser vaca na Francia rural que rapaz na Francia urbana. Nese ambiente, como cada certo tempo nos Estados Unidos, prende facilmente unha revolta nihilista e cega –e polo tanto, difícil de acougar, porque non hai dirixentes cos que tratar nin reivindicacións que negociar- na que a protesta sigue a pauta dos videoxogos. Queimar coches ou sacudir policías é á vez excitante e o sistema máis efectivo de facerse presente.

Ademais, claro, hai racismo. Como se fartan de decir os casseurs nos micrófonos –ás veces antes de sacudir a quen os leva, porque atizar periodistas tamén debe ser divertido- se te chamas Rahid e non Richard o choio que atopas como moito é de repartidor de pizzas ou de limpar váteres. Aquí pasa o mesmo, pero os precarios non se agarran a identidade ningunha porque poden fuxir dela. Unha rapaza que teña acento galego ou de presencia esteticamente incorrecta é difícil que lle dean un posto de dependenta nunha boutique: a solución é eliminar o acento (como quixo facer cando se quixo meter no show business aquel pasmón de Ourense que fora a Gran Hermano) ou facer dieta, pero quen leva na cara unha orixe evidente –como por outra parte lle pasaba ó de Gran Hermano cos coloretes da cara- non soluciona o problema indo a un logopeda ou a Corporación Dermoestética.

En definitiva, pódense montar os especiais informativos que se queiran, pero o que pasa é o que outros socio-músicos proclamaban a finais dos anos 70 na Gran Bretaña: no future. En vernáculo: é o que hai, neno (que non hai). (Por outra parte, o racismo é sempre contra os pobres. Unha vez que entrevistei a Lavodrama, o baloncestista centrofricano -fillo dun ministro de Bokassa- cando xogaba no OAR , contoume que se cruzara nunha rúa do Ferrol cun pai e un neno. “¡Mira, papá, un negro!”, dixo o pequeno. “No es un negro, niño, es un jugador de baloncesto”, cortouno o pai).

(xoves, 10 de novembro de 05)

Advertisements