Aquí vivimos nun mundo católico, estructural, superestructural, cultural e socialmente católico. En canto nacemos, entramos de cabeza no seo da Igrexa Católica (IC), e boa parte dos pasos da especie humana (a iniciación á pubertade, o apareamento, as festas colectivas, o pasamento) dámolos seguindo as súas tradicións (ben é certo que a IC tivo o tino de apropiarse das tradicións anteriores). Sen embargo, esta é quizais das sociedades que menos practican as teorías coas que comulgan. Consecuentemente, a IC está traballando no asunto, e probablemente nuns anos esta sexa unha sociedade completamente laica.
bispos
Non é unha paradoxa, por moito que me gusten. España é o estado civilizado que mellor trata (polo menos economicamente) á IC, e no que a IC está máis sublevada. A manifestación do sábado pasado é o mesmo que se o Real Madrid convoca unha contra a conspiración arbitral e mediática que os está a fundir. As relixións, sobre todo as que non son a verdadeira, naceron para explicar por que caían raios, ou a xente morría, merecérao ou non. Que agora se impartan na escola é un anacronismo e outra paradoxa (¿quen saca mellor nota en relixión: un burro devoto ou un descrido intelixente?). Que por riba o proselitismo estea patrocinado polo estado é unha sinrazón e unha fonte de problemas pasada, presente e sobre todo futura (xa se considera dar clases de relixión musulmana, e se mañá Atochas-Monte Alto, por exemplo, se inza de mormóns ou de raelianos, a ver con que dereito se lles nega unha asignatura no instituto de Zalaeta).

Conscientes da cara que lle botan, de que manifestarse en defensa dos privilexios queda mal, e para darlle argumentos políticos ós socios de convocatoria, o sábado en Madrid tamén se protestou contra o fracaso escolar. Evidentemente, ninguén está a favor do fracaso escolar. O que está por demostrar é por que estudiar relixión axuda a mellorar o resto das notas. Descartando a ironía do malogrado Antonio Blanco (“claro que nos pasan las preguntas de la selectividad a los de colegios privados. Sólo faltaría, con lo que se paga”), e descontando que non aturan rapaces conflictivos, inmigrantes e similares gracias á famosa libertade de elección (a que consideran amenazada non, outra da que non falan), o fracaso hai que repartilo entre todos, privados e públicos, laicos e crentes, gobernos presentes e futuros.

Todo esto non é un ataque ós animosos manifestantes que encheron Madrid, líbreme dios. Ó revés, alégrame que se xunten todos, os que siguen ós bispos e os que consideran que son uns blandos, os pais que temen que lles obriguen a mandar ós seus fillos a colexios onde se blasfema, os que pensan que o poder se recupera nas manifestacións e os que se alegran de axitar a bandeira española sen necesidade de ser alcaldes da Coruña. Alégrame de que haxa xente disposta a defender o que consideran os seus dereitos amenazados, aínda que sexan os seus privilexios e non o estean. Outra paradoxa. A todo esto, o meu gusto por esta figura do pensamento débolla a G.K. Chesterton, un escritor que fundou nelas e na militancia católica a súa obra. Contaba que se convertiu un día que entrou nunha igrexa para gorecerse da chuvia. Escoitou o sermón e pensou que unha institución que sobreviviu dous milenios a pesar das parvadas que sostiñan os seus representantes, algo debía ter.

(luns 14 de novembro de 05)

Advertisements