O de que o home (e a muller) son seres racionais non deixa de ser unha convención. Se nos dixeran que deramos uns euros cada semana para xuntalos todos e darllos a un ou repartilo entre varios, uns dirían que non e outros que si, pero ninguén os daría sen coñecer os suxeitos ou os obxectos beneficiarios. Sen embargo, xogamos ás loterías.

Home, damos eses cartos por se nos toca a nós, dirán vostedes. Evidentemente, pero dado que nunca nos toca a nós (se no seu caso concreto me equivoco, aquí me ten para o que dispoña), ¿non prefeririamos que lle tocase a alguén que o merecese/necesitase, en lugar de tocarlle, como pasa moitas veces, a xente que non os merece/necesita? Esta sería unha boa liña argumental para que se fixeran socios dunha ONG, pero non vai por aí.

É que o outro día asistín á entrega do cheque do premio de 45 millóns e pico de euros que ganou alguén en Zas xogando a Euromillones. Foi o acto informativo máis frecuentado dos últimos meses, porque os convocantes non deixaron claro se ía estar presente o chamado agraciado, e todos queriamos dalo a coñecer e entrevistalo. Unha pretensión –a do público de saber quen é, e a dos periodistas de satisfacer esa curiosidade- tamén reveladora do uso parcial da razón polo ser humano, porque xa me dirán que importa quen sexa e o que diga. A pretensión, irracional ou non, é tan forte que ata acudiu un patrón desde Zas a ver se descubría a identidade do veciño millonario (eu estou medio convencido de que era el, pero en fin).

Convenientemente interrogados o do banco que cobrou o cheque (que si coñecía o nome do seu benefactor) e o loteiro (que non), o único que quedou claro é que o afortunado non tiña gana ningunha de saír do armario do ir tirando. O vendedor aseguraba que había “varios sospeitosos”, todo aquel que compraba un coche ou saía de viaxe, pero nada en firme. E eu pensei nesa pobre (nunca peor dito) persoa (que foi o único que lle sacamos ó do banco, que era unha persoa, física e non xurídica). Alí en Zas, de viaxe ou cun coche recén comprado, pero cargando co tremendo peso do secreto de ser 7.500.000 millóns de pesetas máis rico. ¿E como e cando te libras dese peso (do segredo, non dos millóns)?, ¿logo de terllo negado repetidamente ós veciños sóltalo un día no bar, despois de convidar a unha ronda?, ¿ou cálalo ata que desapareces un día do lugar para non volver?

Non é que queira turbar a felicidade do anónimo afortunado, pero debería ser consciente da que lle está a armar ós demais e a el mesmo. Moitos dos veciños sospeitosos deben estar sufrindo o acoso dos amigos que lle contan as súas penas económicas, e ó non ter resposta, a relación vaise resentir. E no seu caso, ¿con que cara volve?, se é que volve. Xa sei que os cartos superan todas as barreiras, pero sempre estará no aire o reproche: ese foise porque non eramos bos de abondo para el.
Ou sexa que eu introduciría dúas posibles reformas en Loterías y Apuestas del Estado: ou se revela por decreto a identidade dos ganadores, ou os premios se adxudican por concurso de méritos (nesta segunda opción, eu sei dun con moitos).

(para xoves, 24 de novembro de 2005)

Advertisements