Etiquetas

A teoría lingüística clásica é que o entorno e o carácter determina a linguaxe. A nova –polo menos para min, aínda que parece que data dos anos 40 do século pasado-, a chamada hipótese de Whorf, establece que é o idioma o que conforma o pensamento. É decir, colectivamente somos como falamos, non falamos como somos. Aquí somos daquela maneira porque o galego nos fixo así (polo menos antes, posiblemente esteamos en proceso de castrapación). A teoría lingüística de Whorf ten outras consecuencias e xa se aplicaba de vello á relación sustento-sentimento: somos o que comemos, ou somos como comemos, idea que sustentaban tanto os que practicaban o canibalismo ritual como a miña avoa que sostiña que o caldo é a raíz do home.

Estas fondas reflexións saíronme soas despois de mandarme, dúas fins de semanas seguidas, cadaseu cocido. Un foi na patria do asunto, Lalín, coa familia, e outro en Vigo, cos amigos, no que se coñece como un xantar de parellas (non polo que se come senón pola relación afectiva ou que une a cada dous comensais). Aínda que o resto do día quedei inactivo para calquera cousa que non fose a introspección mental, nas dúas ocasións a conversa foi fluída e amena e coma un viaxe: sabes que o obxectivo é chegar ó final, pero dá pena que remate.

Eso é porque diante dun cocido, como diante de calquera prato comunal (desde a paella a un magosto) non te pasas toda comida mirando para o que come o que tes ó lado, envexando o seu ollo para escoller e lamentando o chosco que fuches pedindo o que pediches. Nin che aproveita a ti, nin lle aproveita a el, que a pouco observador ou considerado que sexa, pasará o tempo todo decindo que se queres probar, que el non o vai dar acabado, ou con falsos argumentos de que atinou por casualidade, que non é que soubera de antemán que estaba así de rico, e que o teu non ten tan mala pinta. Ou viceversa se atinaches ti.

De feito, os males que están a estragar o pracer sensual e social de comer non veñen do fast food (a comida rápida) senón do share food (a comida repartida), é decir, da caída en desgracia da fonte, ese soporte ideal para que cada un se sirva segundo o seu gusto e de acordo coas súas necesidades, e onde antes se presentaban en conxunto desde os bistés ós cachelos pasando polas ensaladas. O cocido é un manxar comunal e igualitario, pero permite o individualismo. Soporta a convivencia de touciñófilos furibundos e chourizoadeptos excluíntes, e mesmo de xente como eu, porcoadicto firmemente contrario da intromisión avícola, con degustadores da carne de polo. Incluso permite que na mesma mesa se reunan carnívoros que xa non saben a que tallada aplicarse e vexetarianos que soamente atacan grelos, repolo e garavanzos.

Agora que abondan as proclamas sobre poñerse en razón e acougar, unha boa maneira de afrontar as famosas preguntas que sempre nos facemos (quen somos, de onde vimos, a onde vamos, etc.) é xuntarse para atacar un cocido e dedicar a tarde á dixestión intelectual do tratado.

(para mércores, 30 de xuño de 2005)

Advertisements