Eu teño unha relación ambivalente con Madrid, probablemente como todos os que viviron unha etapa da súa vida nesa cidade, dependendo de como lles fose, claro. A min mal non me foi e conservo un recordo moi agradable do ambiente, das cañas e as patacas bravas, dalgunha xente e daquela inxenuidade receptiva que entón tiñan os madrileños polo moito que lle era alleo, como unha amiga miña que volveu da súa visita a Galicia sorprendida de que houbera moitos verdes distintos, non o verde-verde de sempre. Puxen “tiñan” porque teño unha colección de impresións de que xa non é así.

Teño experiencias persoais, desas que non valen como argumentos, como o incremento do trato displicente que recibimos de cando en vez os que traballamos para empresas alí radicadas (como exemplo, no novo programa informático que uso, o cartafol que antes se chamaba “Galicia” agora chámase “regional”). Ou o feito de que amigos, coñecidos, e demais familia alí residentes, contan tan naturalmente que non consumen en tales supermercados porque son vascos ou cataláns (os supermercados, non eles).

Tamén percibo impresións fragmentarias, granos deses que non fan granero, como o desapego co que o mandado de Florentino Pérez que está á cabeza de Fenosa despachaba as preguntas sobre as relacións da empresa coa Galicia que encheu de encoros, ou a recente decisión de Iberia de suprimir as conexións cos aeroportos galegos que non sexan desde ou con Barajas.

Este comportamento do que sospeito sen estudio ningún que o sosteña, entenderíase se os cidadáns da Comunidade Autónoma que rexe con tanto tronío Esperanza Aguirre visen merada a súa importancia a conta de que medren as demais, pero a realidade é outra, segundo –esta vez si- un informe publicado recentemente por A Nosa Terra. Resulta que paralelamente a ese avance dos separatismos, Madrid foi enchendo o peto. Acapara o 80% dos bens do Estado e a mesma porcentaxe das grandes empresas. Pasou de ter o 14% do PIB estatal que tiña en 1980 ó 17,35% o ano pasado, e desde 1995, é a terceira rexión europea que máis medrou.

Gracias ó esforzo dos seus industriosos veciños, evidentemente, pero con axudiñas oficiais como que a metade dos cartos que gastou Fomento en 2004 foron para a ampliación de Barajas (o total que custará serán 6.600 millóns de euros, dous tercios de todo o presuposto de Galicia, e sen ter que vender a Castellana ou o Retiro para financialo). Entre unhas cousas e outras, alí recádase o 44% do total dos impostos españois. En resumo, que se rompe España é polo centro, por sobrepeso.

Non é nada persoal, por suposto. No momento que escribo esto, teño un concuñado ben agobiado en Ikea Alcorcón -“Joé, no sé que pasa que hoy vinimos todos aquí, no hay ni donde aparcar”-, cargando unha chea de pezas para estanterías que se ofreceu a traerme. (Afortunadamente, Ikea é sueca, se chega a ser de Vilanova i la Geltrú, xa nin me atrevería a pedirllo segundo a quen). Pero unha cousa non quita a outra, podemos ser amigos pero cada un que atenda ó seu. Ou sexa que, como pintaba nas paredes un amigo naqueles tempos de cañas e bravas: “¡Madrileños, pedid la independencia!”.

(xoves, 8 de decembro de 05)

Advertisements