Cando lean isto estarase tomando unha das decisións máis parvas e máis hipócritas das moitas que se poidan tomar, e miren que hai competencia. O peor desta é que non lle imos poder botar a culpa a ninguén en concreto, porque están sospeitosa e unanimemente de acordo todos os nosos representantes políticos, incluídos os que fuman e os elixidos polo 31% de electores que fumamos. A nova lei antitabaco escapa tanto das proclamas do Goberno que aseguran que están a resolver os problemas da xente, como das reclamacións de Rajoy de que hai que ocuparse dos problemas serios, e mesmo da oportunidade que teñen os deputados minoritarios de defender ás minorías e a sensatez sen gasto ningún, nin risco de que lles fagan caso.

Enténdaseme. Non estou a favor de que o fume invada todos os sitios, e moito menos de fumar, nin sequera de fumar eu. O do tabaco é para min un vicio ruín, e o menos pracenteiro dos que teño, por non falar do gasto. Pero esa lei que prohibe fumar nos postos de traballo, así en xeral e sen matizar (tanto teña que sexa unha obra en construcción como un estaleiro, ou unha oficina) é unha machada. Unha machada, que cucamente, prevé maiores sancións para as empresas que para os traballadores (as empresas teñen mais poder de decisión sobre os empregados que eles propios) e máis cuantiosas ás empresas que dispoñan un lugar para que adictos satisfagan o seu vicio nefando que ás que se limiten a non respectar a legalidade. Todo, por suposto –e aí estou de acordo co que propuxo o PP sen éxito- sen que a sanidade pública axude nada ó desgraciado vicioso que se queira quitar.

Ben, unha axuda si que hai. Unha campaña de publicidade: “En tu interior, sabes que es bueno para ti”, que recorda aquelo de “es por tu bien” e revela a mala conciencia do lexislador. Peor a terá cando se produzan as previsibles consecuencias no ámbito laboral, que ata preveu o Consello Económico e Social: a crispación entre o persoal. Os non fumadores comezarán a queixarse de que os outros pasan o día botando un pito fóra, co que eles traballan máis polo mesmo salario. Os non fumadores teñen agora a lei da súa parte, pero como haberá irreductibles –por moita cara ou moito vicio- a ver que fan: se os denuncian, haberá unha escalada de escaramuzas, se non, unha acumulación de mal rollo. En resumo, trasladarase ó ambiente laboral ese clima de tolerancia e convivencia harmónica que caracteriza á clase política e ós medios de comunicación madrileños.

Postos a buscar a explicación de tamaño fundamentalismo, fóra da teima de ser pioneiros en cousas que non custan unha cadela, está a da saúde pública. Por un lado, é curioso que se permita vender (e apañar unha chea de impostos) un producto sen control sanitario sobre o seu contido e os seus milleiros de aditivos. Por outro, o resultado vai ser o mesmo que o anterior de encarecelo (e de paso ingresar máis impostos) para restrinxir o seu consumo: creáronse as marcas baratas e agora a xente fuma a mesma cantidade, pero de peor calidade. Para entón, endurecerán as leis e farán outra campaña publicitaria.

(xoves, 15 de decembro de 05)

Advertisements