A sociedade española deu un grande exemplo de civismo cumprindo a Prohibición (¿cal vai ser?, a do tabaco), segundo a ministra de Sanidade, que mesmo felicitou ós fumadores por acatar guiadamente a lei. Eu, á miña vez, felicito á ministra por estar agradablemente sorprendida de que o persoal non acabara as discusións sobre o tema como os parroquianos das tabernas nas películas de irlandeses, ou algún empedernido fumador de ducados non se atrincheirase no choio ameazando con queimar todo se non lle deixan botar unha calada.

Do que estou sorprendido é de que, segundo as autoridades sanitarias galegas, nas primeiras horas de vixencia da Prohibición, houbera xa denuncias polo seu incumprimento, fundamentalmente contra bares que non se pronunciaran publicamente sobre os hábitos que permitían ou non ós seus clientes. É decir, estou sorprendido de como entre os anxos vingadores do tabaquismo poden convivir perfectamente a visión cainita e a abeliana. Que conste que entendo perfectamente o cainismo antinicotínico dos non fumadores fartos de aturar fumes (aínda que non ata eses estremos), pero éme máis incompresible o abelismo. Esa visión da vida que parece supoñer que prohibindo fumar no horario laboral de 8 horas, o tabaquismo redúcese á metade, ás 8 horas de lecer (posto que nas 8 horas de durmida nin o cigarrista máis encallecido bota un pito). Saben que non é así ata no propio Ministerio, que estima que a reducción da poboación fumadora atribuíble a esta medida será dun 2,4%. É mais: unha sondaxe de Sigma Dos asegura que un de cada cinco fumadores españois está disposto a pasar da lei. Os insubmisos son maioritariamente mozos e votantes do PP (un 30%, contra un 16% dos votantes do PSOE, non sei por que razón, porque todos os grupos apoiaron como años a proposta). E aquí somos peores: unha enquisa da empresa farmacéutica da viagra (que en vez de enquisas podía facer unha pastilla igual de efectiva para este asunto) sinala que o 61% dos galegos (o 53% dos españois) non pensan deixar de fumar con lei ou sen ela, e eso que soamente ó 30 % (ó 54% dos españois) lle custa moito absterse de fumar onde llo prohiben. Os galegos somos tabaquistas tan encarnizados que sete de cada dez fuman (fumamos, ai) aínda que estean enfermos, perniciosa teima que só teñen cinco de cada dez españois. Con estas actitudes, digo eu que sería menos abelista e máis efectivo incluír a deshabituación no sistema de saúde, ou controlar sanitariamente que lle botan as tabaqueiras ó tabaco.
O malo é que o éxito está a producir abelismos en cascada. De entrada, xa se anuncia que están a estudiar medidas similares contra o alcohol (logo do éxito obtido coas normas contra o botellón, supoño) e tamén van poñer policías nos arredores dos colexios para suprimir o tráfico de drogas (que consecuentemente, pasará a facerse no interior ou en lugares máis afastados dos centros). Por todo esto, teño que confesarlles que estou moi preocupado: estou notando o que deben ser os primeiros síntomas (identificar o teórico progresismo co antiliberalismo práctico, por exemplo) de que me podo estar convertindo nun neoconservador.

(para xoves, 5 de xaneiro de 06)

Advertisements