Estamos inmersos no proceloso océano da depresión posterior ás festas do Nadal. Dentro da oportunista e descarada apropiación que fixo o cristianismo destas celebracións pagás (ata moveu a data do aniversario de Cristo para forzar a coincidencia), o de poñer en último lugar os Reis está excelentemente pensado. É a festa dos nenos que, como son incansables, son inmunes ás canseiras (físicas, gastronómicas e consumistas) que arrastramos os demais desde mediados do mes pasado. Antes de volver á vida real onde non son obrigatorios os bos sentimentos nin saquear as tarxetas de crédito, o noso último cartucho de adultos foi desempeñar o papel de auxiliar dos Reis Magos.

Claro que non deixa de ser un traballo. A tarde-noite do día 5, asistir á cabalgata de Reis, soportar como gardas de Buckingham a peculiar interpretación municipal dos horarios previstos para o desfile e dar saltos de finxida alegría, para tentar desconxelar os pés, no momento en que aparecen SSMM los Reyes empolingados nas carrozas. Hoxe en día, os nenos parecen estar máis centrados na rapañota de caramelos que nas figuras reais, ata o punto de contaxiar a boa parte dos adultos, practicantes de mañas como poñer o paraugas ó revés, a xeito de parabólica, para xuntar o maior botín posible. O traballo dun adulto nestas circunstancias é ímprobo, cun ollo en velar que as criaturas non se metan entre as patas dos cabalos da comitiva ou non as leve por diante a sección de clarinetes da banda, e o outro en non descoidar o rendemento na acumulación de caramelos. Rematado o desfile e conservado como se puido o prestixio paterno de dar satisfeito as necesidades da prole (aínda que sexa de lambetadas) queda o dálos cansado para que durman canto antes a pesar da excitación, pero reservando as forzas propias para acometer as manobras orquestrais na escuridade impostas pola condición de cooperadores necesarios dos Reis Magos.
Antes, a mañá de Reis debía ser o paraíso da paternidade. Os nenos sempre se entregaron compulsivamente a estrear, poñer a proba ou lucir os xoguetes, pero como non eran eléctricos (os xoguetes, non os nenos), faciámolo fóra da casa. Recordo saír a pasear todo fachendoso, vestido de romano, co peito acoirazado e o casco rematado cun penacho parecido a unha escoba de plástico ou a aquelas alfombras dacha de luxurioso pelo sintético. Agora os xoguetes son electrónicos, e pasas a mañá derreado no sofá poñendo pilas ou descifrando manuais traducidos directa e aproximadamente do coreano. A deste ano foi a peor de todas. Ademais dos chamados regalos útiles –útiles para as sinerxias da economía familiar de aproveitar os regalos de Reis para reforzar o armario-, ó maior trouxéronlle un móbil e á pequena un ordenador portátil infantil. Pasei toda a mañá sen poder estudiar o meu móbil novo argallando no manglanillo filial, e tentando poñer en marcha o ordenador da cativa. Conseguín o primeiro e fracasei no segundo, co que a facción paterno/materna pasamos o día abochornados escoitando á nena recitar urbi et orbe, por teléfono ou en persoa, a súa lista de regalos: “un ordenador estropeado, un jersey…”, mentres nos tratabamos de comentar cun sorriso nervioso “…xa se sabe, ás veces,… a ver se llo cambiamos …”
Menos mal que para calmar a depresión post partys e a síndrome de abstinencia da tarxeta de crédito, a nova relixión (o consumismo) inventou as rebaixas.

(para martes, 10 de xaneiro de 06)

Advertisements