Unha das maiores (e das poucas) satisfaccións desta profesión é a oportunidade de estar presente, aínda que sexa en calidade de mirón, nos grandes acontecementos da historia. En concreto, asistín esta fin de semana a ese acto ritual que consagrou a despedida do que, cando aínda non viñera, en Miño chamaban o Veraneante Ilustre (VI). Ou sexa ó XIII Congreso do PPdeG, ou do recambio freudiano. A segunda despedida en seis meses de alguén que parecía non irse nunca, nesta ocasión voluntaria e co refrendo dos seus correlixionarios e non do electorado. E se me pediran que resuma o ambiente que reinaba naquel recinto blindado ós fumadores direi que era de alivio. Falo dos militantes.

Alivio por tres razóns. A primeira, porque ter un xubilado con mando –aínda que sexa moral- é un incordio en calquera casa. A segunda, porque os partidos políticos son como os equipos de fútbol, que teñen unha certa compoñente supersticiosa á hora de xustificar as victorias ou as derrotas, como os que gañaron unha vez que puxeron o calzón do revés, e agora saltan ó campo indefectiblemente co de atrás para adiante. Quero decir que, en lugar de atribuír á caída a que se fixeron máis ou menos públicas unha serie de prácticas internas similares ó sistema de acumulación e reparto de bens dos bucaneiros e a unha política externa tipo disciplina inglesa, implicitamente bótanlle a culpa ó adestrador. Dálo destituído sen que se produciran matanzas no vestiario debe ser unha sensación euforizante, e consecuentemente, no Pazo de Congresos Prohibido Fumar reinaba un xeneralizado bo rollo entre os militantes (un ex concelleiro, ponente de algo, mesmo me felicitou polo “desenfado” destes textos). Incluso entre os xornalistas, porque sempre é máis distendido un acto no que non está o poder polo medio, e porque contemplar como deambulan solos e aburridos personaxes que antes surcaban os mares da política entre nubes de devotos en nómina fai abrigar esperanzas de que se neste mundo non hai estrictamente xustiza, polo menos hai compensacións.
O ambiente de desenfadado picnic ideolóxico reforzouno tamén o que Baltar Jr. chamaría o “dress code” suxerido polos novos líderes: arreglaos pero informais, con chaqueta sen garavata e mesmo vaqueiros (de feito, o que máis do PP parecía era o redactor de Cuatro). Como nas sobremesas congresuais non se adoitan intercambiar ferretes nin entoar cancións pícaras, o máis distendido foi a tendencia xeral en salientar que o XIII Congreso fora un prodixio de democracia sen parangón no mundo coñecido (lexítimo orgullo que non deixa moi ben parados ós XII anteriores), o que contou Feijoo da visión que Loyola de Palacio lle confesou que tiña del (“pareces un poco chulo”) e o chiste involuntario do mesmo protagonista cando reiterou que Manuel Fraga tivera “un sono” (os primeiros planos televisados revelaron que, Don Manuel, efectivamente, non só tivera, senón que seguía tendo sono). Os momentos “vos-pasastes-nenos” ou “aquí-se-masca-la-tragedia” foron as numerosas lanzadas a moro morto que apañou o Ausente.
A terceira e definitiva razón pola que o congreso foi de alivio é terceira acepción da palabra que figura no diccionario: “roupa de loito menos rigoroso”.

http://www.sihomesi.com

(para martes, 17 de xaneiro de 06)

Advertisements