O dos 19 gardas civís en imputados por alixeirarlles o peto e os trámites a inmigrantes chinos no aeroporto de Málaga son unha excepción dentro da Benemérita e por extensión dentro deso que chaman os corpos e forzas se seguridade. Excepción é tamén, dentro da clase política e empresarial, a trama dos parques eólicos (canarios, por suposto). Desde que traballo nesto, conto este tipo de asuntos por excepcións, a excepción por asunto. Vivimos en Excepcionland, vamos.

No primeiro caso, tendo en conta os gardas civís que coñezo, está claro que eses axentes destinados en Málaga que parecían afiliados de Aduaneiros sen Fronteiras son unha excepción. O raro é como destinaron ó mesmo sitio a todos eses gardas excepcionais. 19 excepcións son moitas xuntas, e supoño que lles debeu pasar como ás mazás, que empeza unha a podrecer e alá vai o cesto enteiro. A favor das mazás está que fan o que fan porque carecen de sentido e de ordenanzas, e a favor da Garda Civil, que alguén parou o proceso.
O segundo asunto é moito máis excepcional. Non pasa todos os días que o alto cargo dun goberno ande intercambiando mensaxes por escrito sobre os seus chanchullos (non sei se debería escribir presuntos chanchullos). Unicamente se pode explicar porque en Canarias, unha sociedade de aluvión, xa non está vixente o valor da palabra dada, nin se dá a confianza recíproca á hora de facer negocios beneficiosos para as dúas partes. Claro que, ben pensado, estas cousas nunca se explican. Son casualidades, actividades lexítimas ou, cando non queda outro remedio, excepcións. No resto do mundo civilizado, polo menos no que sae na prensa estranxeira e nas películas, os afectados por estes casos corren como centellas a difundir a súa versión. Aquí ninguén sae á palestra (aproveitando que agora a palestra non é un campo onde hai que ir dacabalo, vestido de latón e cunha vara en punta para pelexar, senón unha sala con periodistas) para decir: “adxudicamos estas concesións, recoñecemos que substanciosas, porque estes señores, a pesar de non ter experiencia ningunha no sector, presentaron unha oferta que mete medo de boa, segundo se pode comprobar nestes papeis”. Esta é unha sociedade tan excepcional que cando estas cousas saen a luz, en vez de poñerse baixo do foco para acreditar limpeza, os interesados apagan todos os interruptores que poden.
Poderíase considerar que excepcións de verdade foron aquel presidente socialista de Castela e León, Demetrio Madrid, que dimitiu cando o acusaron de malas prácticas empresariais (logo absolvérono, pero xa estaba Aznar no seu posto), ou aquel ministro Pimentel que se foi dun goberno, tamén de Aznar, por razóns ideolóxicas. Pero non, eses foron fenómenos inexplicables. O excepcionalismo é aquí a norma cotiá, universalmente aplicado como purga de Benito que todo o xustifica. Unha vez que veu un alto cargo da seguridade do estado (non sei de debería poñer Seguridade do Estado), nunha época en que coincidiu que en boa parte dos sucesos criminais (o asasinato racista de Lucrecia, o crime de Nigrán) estaban implicados axentes policiais, pregunteille se, partindo da base de que eran casos excepcionais, non habería algo que estaba fallando. “Son únicamente casos excepcionales”, contestoume Rafael Vera.

(martes, 21 de febreiro de 06)

Advertisements