Por moito que haxa quen sosteña que estamos coma sempre en avances sociais, o certo é que non (que imos estando mellor, quero decir). A escravitude rematou non soamente nin principalmente pola conciencia da humanidade de que ser propietario dun ser humano era unha barbaridade, senón porque chegou un momento en que era máis barato darlle catro cadelas ós traballadores que ter que mantelos, pero non deixou de ser un adianto. Claro que tamén hai retrocesos en terreos que xa se daban por conquistados, como evidencia o affaire do cordón umbilical principesco, conxelado en Arizona.

O do cordón (que por certo, principesco ou plebeio, chamábase “cadillo” cando a xente falaba galego) é un dos exemplos de que a sociedade evoluciona a ritmo da yenka (aquel baile sixtie que consistía en dar pasos á esquerda e a dereita, adiante e atrás) ou, en versión leninista, un paso adiante e dous atrás. O paso adiante é que a maioría da sociedade é consciente de que a monarquía é un anacronismo, unha convención na que, polo peso da historia recente e da publicidade, se suspende a razón en aras da conveniencia, igual que na ópera asumimos por un par de horas que Montserrat Caballé é obxecto dunha paixón amorosa. Os pasos atrás son os dous incumprimentos do contrato coa cidadanía por unha das partes, posiblemente por exceso de confianza: parir nunha exclusiva clínica privada e non nun centro público e logo mandar ó exilio crioxenizado o cadillo de marras. O paso á esquerda é que así soubemos que aquí xa hai bancos de cordóns, pero públicos e anónimos (e case clandestinos, de tan anónimos), e unha chea de empresas dispostas a montar bancos privados. O paso á dereita é que, gracias á filtración (¿de quen?) e ó instinto de imitación, haberá un clamor popular para que se permitan eses negocios.
Claro que eses comportamentos non son exclusivos da elite real. Pasa o mesmo coa administración do Estado, que acadou un superávit de 10.000 millóns de euros. Posiblemente o goberno o vexa como un logro económico, pero desde outro punto de vista tamén pode ser que o Estado non gastou 10.000 millóns dos cartos que lle demos para que invista en servicios. E pasa, con moito máis descaro, na chea de grandes empresas que están que se saen de beneficios: o Banco de Santander (6.220 millóns de euros, un 72% máis ca no 2004), Telefonica (4.445,8 millóns, 40% máis), Iberia (395,6 millóns de euros, un 99,5% de suba), ACS (609 millóns, un 34%), Gas Natural (749 millóns, un 16,7%), Unión Fenosa 279,458 millóns, un 24.4%). Aínda que posiblemente estea mesturando EBITs e EBITDAs (sexan o que sexan), con todo son unha chea de cartos, récords históricos de ganancias que toda esta boa xente tivo en 2005, o exercicio no que todos andaban a laiarse e a xustificar subas a conta do caro que estaba o petróleo e do pouco productivos que somos os asalariados. É decir, os ricos non é que tamén choren, é que son os únicos que hoxe poden chorar sen que a opinión publicada se lles bote enriba co da falta de competitividade e a ameaza china se queremos ganar máis.
De todas formas, tampouco é para tanto se o comparamos co drama de Florentino

(xoves, 2 de marzo de 2006)

Advertisements