Agardo que ó recibo da presente estean recuperados dos seus problemas óseo-musculares. Tanto aqueles de vostedes que teñan maniotas nos abdominais de tanto rir, como aqueloutros que optaron por indignarse e aínda teñen resentida a mandíbula por renxer os dentes, ou as articulacións dos dedos de apertar os puños. Váianse tranquilizando e non abusen dos sedantes nin dos antiinflamatorios porque o de Marbella efectivamente é para rir, para chorar ou para tirarse ó monte, pero haberá que facer reserva de paciencia, porque aínda queda.

Para non sufrir eses achaques, eu procuro non mergullarme nos océanos de información sobre o escándalo. Tampouco presto demasiada atención ós coros xeremíacos de queixa e rachar de vestiduras que inzan o aire como a música navideña nuns grandes almacéns. Pero de todo o pouco que lin/escoitei, o máis coherente foi a doída declaración, non sei se da alcaldesa-pantalla ou do Doutor No da asesoría urbanística, expresando a súa sorpresa de que non os tiveran trincado antes. Efectivamente, se un ionqui que roubase radiocasetes dos coches tivera enriba tal morea de evidencias delictivas e andara solto, os veciños terían asaltado o posto das forzas e corpos de seguridade máis a man. E en calquera país europeo –quitado Italia, pero esa é outra- que se descubrira semellante pastelón non terían outra opción que dimitir desde o ministro de Xustiza ata o comandante de posto da Garda Civil, por inútiles, e ós seus antecesores abriríanlles un expediente investigador para ver se o seu foi neglixencia ou implicación dolosa. (Por exemplo, aquel prestixioso maxistrado, membro do Consello do Poder Xudicial que protexeu baixo ás súas alas á representante da mafia marbellí na xudicatura). Pero aquí os representantes do Estado de Dereito durmen perfectamente todas as noites coa satisfacción do deber cumprido logo de entalegar tironeiros e vendedores de haxís.
E cando, ós dez anos de entrar en política, un señor que era camareiro, empregado de banca ou taxista antes de dedicarse ó servicio público, ou unha señora que era verdulera ou ama de casa na vida civil, acumulan un patrimonio superior a un dentista, a sociedade en xeral dáse por satisfeita coa explicacións. “Negocios”, xustifican uns. “Unha herdanza”, aseguran os menos imaxinativos. Alguén debería analiza cientificamente como a entrada en política dun individuo estimula a habilidade empresarial da súa señora, dos seus señores pais ou dos cuñados, ou a súa capacidade para perpetrar braguetazos con efectos retroactivos. Porque o dos chaíñas eses de Marbella gardando os billetes en bolsas de Alcampo ou facéndose cun parque móbil particular fai moita gracia, pero –sen aproximarnos demasiado aquí- o caso da estación do AVE de Guadalajara que non está en Guadalajara senón no medio dun latifundio da familia de Esperanza Aguirre, ou a da familia –sempre a familia! -de Zaplana facéndose con terreos onde casualmente despois se construíu Terra Mítica son especulacións (periodísticas).
Agora, o debate político anda polas alturas éticas de se en Marbella, logo de disolver o concello, hai que poñer unha xestora ou convocar eleccións, sen baixar á vulgaridade de analizar por que pasou o que pasou. Eu, seguindo ó Alberto Moravia que se estrañaba de que, curiosamente, os votantes non se senten responsables dos gobernos que votaron, o que propoño é disolver ó electorado.

(martes, 4 de abril de 06)

Advertisements