A risco de contradicir e defraudar a todas as persoas e institucións que mostran a súa solidariedade no asunto este da reestruturación de RTVE, teño que aclarar que, na miña modesta opinión, o problema non o teñen os traballadores. Ou polo menos a gran parte dos traballadores de RNE e TVE. O problema é para o resto da sociedade, por moi ampuloso que pareza. Aceptando como hipótese que recoñezo que xa é aceptar a promesa da patronal, sexa a dirección, a SEPI ou quen mande, de que non se vai ir quen non queira irse, o problema non é dos que se van, senón do que parece que vai quedar: unha cadea teoricamente pública que na práctica carecerá das ferramentas para selo, e que non terá outra que competir en inferioridade de condicións coas chamadas privadas (en realidade, concesións dun servizo público) ofrecendo máis do mesmo. Ata que, dentro dun tempo, sobreveña a conclusión tan inevitable como que se chove, ou te pos a cuberto ou móllaste: hai que pechala.
Nas situacións de crise, todas as partes teñen a súa parte alícuota de responsabilidade, pero hai uns máis alícuotas ca outros. Os traballadores, e/ou os seus representantes puideron pecar de ter contribuído a manter estruturas e comportamentos caducos. Pero os éxitos e os fracasos
dunha empresa son de quen a xestiona, non de quen fai o que lle mandan, e curiosamente, no primeiro caso os mandados quedan como están e no segundo pagan as consecuencias. Un programa chamado La noche de los castillos custou tanto que tería sido mellor e máis barato construír un castelo de verdade (durou catro programas). Operación Triunfo deu perdas económicas (por non falar do estrago no gusto musical). Nos dous casos, non se fusilou a ningún responsable. En RTVE, no chamado Ente, o que non é nin a radio nin a tele nin produce nada, traballan 900 persoas. Entre as tres sociedades, hai 752 direccións, subdireccións e xefaturas de servizos. Os departamentos dedicados a diversas contabilidades suman polo menos un par de ducias. Pero os que sobran son redactores, cámaras, montadores… Sen saír do sector, está o exemplo de Antena 3. Cando chegaron os novos propietarios e comprobaron a mala situación, despediron a unha chea de mandados, e a quen os mandou, Ernesto Sáenz de Buruaga, premiárono con seis millóns de euros polos servizos prestados.
En definitiva, a solución que ten RTVE é a mesma que no famoso caso da <a href="http://sihomesi.blogsome.com/go.php?http://spaces.msn.com/naranjita-limoncita/blog/cns497.entry”>formiguiña ou dos remeiros. A directiva dun club de remo, preocupada polos cativos resultados, decidiu reestruturalo. A primeira medida foi substituír a un dos dez remeiros por un xefe de equipo. Como a cousa non mellorou, incluíron dous auditores de calidade total e un supervisor de downsizing. Tampouco deu resultado, e apostaron por designar a un analista de procedementos, un contralor, dous xefes de sección e un apuntador de tempos. O rendemento foi a peor, e contrataron os servizos dunha prestixiosa auditoría, que concluíu que o que pasaba era que o persoal non estaba incentivado dabondo e carecía de espírito de empresa. Así que botaron ó remeiro.

(venres, 7 de abril de 2006)

Advertisements