Estes días rexurdiu o eterno debate da especificidade ou non especificidade –a maneira non insolidaria e non excluínte de dilucidar se somos diferentes ou non- a conta dos accidentes. Se nos matamos máis por ser específicos sen recoñecer ou por directamente burros ó volante. Como o asunto dará moito máis de si cando o ministro Sevilla dea permiso, eu poño riba da mesa unha especificidade clara e indiscutible que descubrín mesmo antonte, aínda que xa había síntomas: os nosos sucesos son completamente específicos e propios, singulares sen deixar de ser plurais.

A nosa crónica negra non é específica, etc. nos resultados, evidentemente, xa que a morte é do que máis iguala. Pero si en como son asumidos polos protagonistas e polos que no argot se chama “testigos presenciales (é decir, todo aquel que pasa por alí e se deixa entrevistar). Sabido é que nas zonas do centro-sur, de clima cálido e grande consumo televisivo, a tendencia natural de protagonistas/transeúntes é asumir o seu papel e facer declacións sentidas, chorar, escenificar trifulcas e mesmo nunha hemorraxia de protagonismo, aplaudir nos enterros das víctimas. Aquí sempre se cultivou, tanto polos medios como polos p/p o que se chama unha tradicional reserva. Xa non é así, o mundo evoluciona, pero non cara os usos meridionais. O outro día fun a X, fermosa vila mariñeira, a ver que pasaba cun truculento suceso. Segundo as primeiras informacións A denunciara a B e C por telo dous días secuestrado na casa de C, sometidos a abusos sexuais e torturado. Un amigo veciño de X levoume a onda C, que estaba agardando o coche de liña para ir á capital comarcal a pola dose de metadona cotiá. Mentres o meu colega lle pedía ó chófer do bus que agardara un chisco, C contou á cámara con todo luxo de detalles e de descricións e que tiña fotos comprometedoras de A, e que A lle tiña proposto facer de cómplice nunha actividade de serial killer (deglución post mortem de membro apuntado incluída). Como lle dixo que non, apareceulle pola noite á casa, fíxolle outra boca dunha navallada e teríao matado se non fose porque B, que estaba vendo a tele dentro, acudiulle, e entre os dous, coa axuda dunha macheta (“démoslle, sentín un crac, e pensei que fora a perna del, pero fora o mango”) dérono reducido ata que chegou a garda civil. Todo isto mentres os demais viaxeiros agardaban pacientemente.

No tendal exterior da humilde casa dos feitos, en efecto, penduraba unha cazadora vaqueira lavada pero con manchas de sangue aínda evidentes (o marxinal non quita o limpo). A veciña e moi amiga da nai de C, unha señora de idade, dixo na porta o que vira, que era pouco, pero mandounos pasar dentro para contarnos como a atracara había un mes o irmán de B, como a atou e tirou con ela (“a baticóns”, na súa expresión) mentres ela lle decía “coñézote como a ruda, eres o neto de X, e de aquí non saes rico”. Tanto llo dixo, que o irmán de B, farto, contestoulle: “non señora, non son tal, que son de fóra”. En fin, unha de Tarantino, en expresión do meu colega.

Pois estes son ben pouco específicos, que se explican de medo, dirán vostedes. Non. Non había drama ningún nos relatos (“a verdade é que eu tomeino a coña”, decíame a vella) e sobre todo, cando lle preguntei ó meu amigo que se comentaba no lugar, díxome: “a xente esmendréllase de risa. Como non houbo mortes…” Como ven, non hai materia para magazine matinal.

(xoves, 20 de abril de 06)

Advertisements