Seguín estes días as tribulacións duns lucenses en Lugo ocasionadas polas aventuras investigadoras dun fiscal vasco na Corte do rei Cacharro. Simplificando a farfalla xurídica destes casos, do que acusan ó referente conservador lugués é de repartir desigualmente os cartos. Cousa que se xa está mal vista nas familias, nas institucións por riba é delicto.

Curiosamente, o virrei lugués non nega a acusación do reparto desigual, senón que considera que non é para tanto: “como mucho, 120.000 euros”, quitoulle ferro. Como un cabeza de familia que fai unhas partillas manifestamente desiguais coa escusa de que, para o que hai, que menos que darllo ó fillo que traballa na casa. Repartir para dentro, é decir, a unha empresa propiedade da familia dalgúns funcionarios, non deixa de ser unha demostración máis do coñecido carácter patriarcal que guía a política de Cacharro Pardo, sen que eso a convirta en legal. O seu outro olliño dereito era unha empresa, propiedade presunta doutro funcionario, que se encargaba en práctico monopolio de proporcionar os letreiros para indicar direccións e camiños ós residentes e transeúntes na meirande provincia de Galicia. “No sé lo que cuesta una señal, pero es como el gasto en bolígrafos”, xustificouse con actitude do padriño que lle dá un billete para caramelos ó afillado, sen saber no fondo se lle chega para chupachups ou lle sobra para organizar un botellón.
Don Francisco leva mandando na Deputación desde os tempos en que parlamentarias da súa provincia como Ana Pontón aprendían aquilo de mi-mamá-me-mima, e está de senador desde que hai Senado. Así que, como toda a xente que vive tranquila, a súa queixa fundamental é o rebumbio que se montou. Policías con eses chalecos reflectantes que puxo de moda o FBI e agora proliferan na construcción e nos respaldos dos asentos dos conductores, comandados por un fiscal resultón con certo aire ó futbolista Figo, furando pola Casa, apañando papeis e afalando a un funcionario con esposas (das de metal, non das que teñen empresas ó seu nome). E todo coa prensa de arrastro. “Sé que esa mañana hubo medios de comunicación que pretendieron situarse en los balcones de las casas de enfrente para tener mejores vistas”, apuntou o presidente lugués con rictus de pai paciente que coñece os comportamentos ocultos dos fillos díscolos. E non lle falta razón. Nunha institución tan compacta e familiar que ata o grupo socialista atinou ante notario 45 de 46 aprobados nunhas oposicións (e non fixo pleno porque un candidato optaba a dous postos) e nunha cidade na que todo se sabe e case todo se cala, as andanzas da caravana reflectante levando detidos e caixas de documentos de acó para aló, canta bastante. Unha actitude máis propia do aparatoso CSI ca do silandeiro e engabardinado tenente Colombo coa que a comparou Cacharro nunha mostra de que, televisivamente, tampouco está ó día.
E máis que a sesión de fogos xudiciais de artificio que soporta Cacharro dubidando en agardar estoicamente a que escampe ou deixar a todos sen merenda, o que lle debería preocupar son as reaccións de solidariedade dos seus pares. “Ó mellor é unha acción desproporcionada, porque chega con pedir os expedentes. E logo, se non se mandan…” dixo José Luis Baltar en evidente consello de: “se tiveras máis sentido…”. “Isto non podería ocurrir nunca na de Pontevedra”, sentenciou Rafael Louzán, deixando no aire se o imposible é que se teña feito algo así, que se vaia facer ou, de producirse calquera dos dous casos imposibles, o que non habería sería caravana con fiscal reflectante
Ou sexa que establecido que os dous, fiscal e presidente provincial, teñan cadansúa razón, o que queda é resolver unha cuestión: ¿canto gasta unha deputación en bolígrafos? A ver se hai funcionarios que os levan para a casa xunto coas contratas.

(martes, 23 de maio de 06)

Advertisements