VACACIÓNS

Estou de vacacións e teño fundadas sospeitas de que as rematarei igual ou máis canso que ó comezo, o mesmo que case todo o mundo ataca a semana os luns máis esbandallado que a remata os venres. Polo menos se o resto dos días van ó ritmo destes primeiros.

Posiblemente sexa culpa miña por apuntarme á primeira tanda, dirán con tanta envexa como razón aqueles que aínda lles queda alomenos un mes de traballo antes de coller as súas. Non foi exactamente unha elección libre. Sempre fun devoto de setembro, por un lado porque fai vai menos calor e menos xente, e ó fin e ó cabo, xa vivo nun sitio que é destino vacacional para moitos. Desafortunadamente, tiña unha compañeira de traballo con máis antigüidade que tiña a mesma idea, e cando fun o máis antigo, xa tiña nenos (eu) e polo tanto estaba suxeito ó calendario escolar. Optei varios anos por agosto, pero vaias a onde vaias, atópaste no Planeta Nivea, apoxeo do abarrote playero, habitacional e circulatorio. Así que este ano decidinme por comezos de xullo, e nunca tal fixera.
En primeiro lugar, porque parte importante das vacacións son a súa preparación, tanto interna (acopio de material veraniego e deseño de estratexias ídem) como externa (avisar ó mundo das nosas intencións e das consecuencias que lle traerán). Con tantas presas, nin unha cousa nin outra. Chegas ós sitios sen eses elementos fundamentais como as bicicletas e as táboas esas surf que non son de surf, e tes que facer máis viaxes ó hipermercado para encher a despensa familiar dos que precisa Médicos Mundi para paliar unha catástrofe humanitaria. E por outra parte, como non fuches aproveitando os últimos días para ir rematando os traballos pendentes, ademais das toallas de praia cargas cuns deberes a medio facer. Como tampouco avisaches en tempo e forma de que te abrías, e os demais están a pleno ritmo, chóvenche encomendas e comenencias. As dúas últimas veces que soou o móbil tiven que rescatalo das mans conxugais, que a primeira vez propuxo enterralo na area e a segundo tentou arrebolarllo ás gaivotas. En realidade, cando se vai correndo que estás de vacacións, é peor, porque o persoal debe facer a seguinte reflexión: “como está de vacacións, de seguro que ten tempo”. E ademais, estás desarmado e sen a escusa de que estás moi ocupado para non poder asistir a todos os actos e festexos, privados e públicos, que inzan o verán en Galicia. “O ano pasado non puideches vir porque estabas non sei onde, pero este non terás outra, porque un día no traballo pídeo calquera”, razoan.
Así que aquí me teñen, dándolle a tecla en xullo e con agosto máis ocupado ca os Tonechos.

(LA OPINIÓN, xoves, 6 de xullo de 06)

Advertisements