Pasaron catro anos, que non é nada, e a impresión que teño é que moitos terían que facer un esforzo de memoria se lle fixeran esa pregunta e medias entre a efeméride e o interrogatorio policial: ¿onde estaba Vd. o día…? Eu teño a vantaxe de, sen saír do ordenador e sen entrar sequera en internet, recordar que a estas horas os de Muxía, en lugar de mirar o periódico estaban a ver, asombrados, o mar negro. Era sábado e ó día seguinte nunca tanta xente se xuntou aló, quitado para a Virxe da Barca. Pero tíveno que mirar.

Igual que o mar se encargou de lavar a súa cara, parece que non queda rastro visible de toda a que se montou daquela, que si recordamos que foi ben gorda. A clase política pasou de puntas sobre o asunto. Uns probable e comprensiblemente para que non lle recorden unha etapa que non foi precisamente das máis brillantes, e para non ter que dar as explicacións que daquela non deron (de devolver medallas, nin falamos). Os outros, posible e incomprensiblemente, ou por un complexo de culpa de non ter ganado as eleccións municipais seguintes ou para evitar a comparación cos incendios. Mesmo os medios de comunicación, tan entusiastas sempre de producir noticias co calendario e co arquivo, fixeron apenas algo máis que soprar catro veliñas. Nin sequera se tocou o agradecido recurso “¿que foi de?”, con heroes daquela como o capitán Serafín, o delegado De Mesa, os conselleiros Cuiña/Del Álamo, os ministros Matas/Cañete/Cascos e o voluntario catalán aquel. Ninguén asomou o fociño, e supoño que non foi porque se negaran. Unicamente teiman o entón conselleiro López Veiga e o sector irredento de Nunca Máis, empeñado un na defensa do pasado e os outros na do futuro. Polo demais, nada. Fenómenos tan extraordinarios e emocionantes como o dos voluntarios ou o dos nenos da cadea humana pola costa, en calquera sociedade, moderna ou tradicional, deberían ter producido unha épica ou unha lírica. Desgraciadamente, o único fenómeno que pareceu engancharse á nosa idiosincrasia é o de poñer a man. Como recordarán todos –e moitos botarán de menos- houbera unha celeridade nunca vista en decretar indemnizacións. “Foi porque se non se acredita un dano, o Fondo Internacional non paga, non se fixo para tapar bocas”, díxome un daquela responsable, ó que lle recoñezo a boa intención, se el me recoñece que ademais tapou bocas. O caso é que aqueles cartos que o daquela presidente intermitente Fraga dixo traer no peto eran un adianto dunhas indemnizacións que, en certa medida, correrían a cargo do fondo internacional de tapar estes asuntos (FIDAC). Agora reclámanse axudas con tanta insistencia – e a min paréceme que con parecido dereito- como os que piden nas portas das igrexas. Polos incendios, polas cheas, pola acción combinada do lume e a auga sobre o aire e a terra ou viceversa. Adobiase o drama para os impresionables responsables informativos madrileños, ou amágase con denuncias xudiciais mirabólicas, e a autoridade saca a chequeira. Agora sei porque non prendeu a épica ou a lírica dos voluntarios ou dos rapaces. Fixérono de balde.

(LA OPINIÓN, xoves, 16 de novembro de 06)

Advertisements