Como están lendo isto, vostedes estarán tranquilos e felices, na casa ou fóra, almorzando ou tomando unha caña, ou sentados nun banco, mentres ó seu redor nenos non menos felices, propios ou alleos, andan dun lado para outro carrexando xoguetes ou deixándose carrexar por eles. É esa estampa dun mundo idílico, aínda que sexa soamente un chisco, coa que empezaban as películas de David Lynch. Eu estou agora preparándome para o que viña logo nesas mesmas películas: un pesadelo, unha sobredose de horror cotián.

    Estou apurando a tecla, agardando que chegue a hora da cabalgata dos Reis, ese espectáculo maquiavélico inventado no seu día por un edil anónimo (pero que de seguro que non tiña fillos) e perpetuado por todos os sucesores en todos lados como eficaz instrumento de amolar ó cidadán coa escusa de darlle un servicio e axudalo a manter a ilusión das súas criaturas. Non sei que caste de ilusión abrigaron nas primeiras cabalgatas as criaturas asistentes. A que abrigan hoxe é a de abarrotar caramelos en cantidades industriais, e sobre todo a de obrigar ós pais/nais a participar nunha actividade na que mandan eles.

    E alí estamos, bailando nas puntas dos pés para evitar a conxelación, durante horas, sen poder abandonar a posición que conquistamos empuxando a outros pais e retando coa mirada a quen nola pretenda disputar. E logo, aturando o desfile propiamente dito, as carrozas que transportan a paxes e ninfas que, por unha misteriosa pero eficaz selección, son ou promotores inmobiliarios/responsables de urbanismo en potencia (e só dispensan caramelos a quen coñecen ou lles peta) ou futuros delincuentes sen especialización (e tíranllos con igual saña, forza e puntería a todo tipo de público sen facer distingos). Rebaixados ó nivel máis ínfimo da escala humana despois de ter asoballado avoas e pateado mamás na loita polos caramelos, volveremos á casa, reservando forzas para a proba final: agardar como se tal ata as tantas da mañá, cando os reis da casa estean comprobadamente durmidos e poder desprazarse silandeiramente a garaxes, trasteiros, faiados e mesmo casas de parentes para apañar as moreas de regalos que fomos colleitando desde hai semanas. ¡Veña que é o último, e dentro dunhas horas xa se acaba todo!, consolarémonos.    

    E cando, raiando case o día, nos metamos na cama, descansaremos coa satisfacción de ter superado un ano máis a proba do Nadal. Case dous meses de anuncios televisivos. Un mes de empacho temático, visual e sonoro, por terra, mar e aire. Tres semanas de análise e sondaxe de gustos e necesidades da familia toda e do círculo íntimo de amigos, para establecer os regalos que lles hai que facer, e outro tanto de prospección de mercados, de estratexias de compra e de anestesia do sentido común financeiro. Dúas semanas de festas, ceas e despedidas a un ritmo de campaña electoral presidencial USA. E todo no medio de atascos de tráfico e de xente que recordan as imaxes cinematográficas da caída de Saigón. Por que cada ano aturamos toda esta ordalía, se aínda nos estremecemos co recordo do anterior e intuímos que o vindeiro será seguramente peor? Porque é todo unha conspiración planetaria e universal argallada por algunha secta, na que están compinchados desde as grandes superficies ós emisores de tarxetas de creto. Todos eses seres que sorrín e brindan desexando felicidade e que fan que pasan ben nos especiais da televisión son cómplices ou víctimas, coa vontade anulada. Pensárono ben, e aproveitaron estas datas nas que de sempre a xente se recollía para estar xunta e ó calor, e agora pensamos que as celebracións dese cambio de ano son este espanto. Que ademais non rematou nin para vostedes: mañá hai que devolver os regalos cos que non se atinou, e comezan as rebaixas.

(FARO DE VIGO, sábado 6 de xaneiro de 07)

Advertisements