Imaxino, non sei por que razón, que os asistentes ós momentos históricos, sexan protagonistas ou espectadores, non son nunca totalmente conscientes da importancia do asunto. Falo dos momentos máis ou menos históricos, non dos partidos/vodas/ do século que se producen con periodicidade semestral ou dos acontecementos do ano que se repiten puntualmente cada quince días, tres semanas máximo. Eu, sen embargo fun este xoves cubrir informativamente (é decir, a ver se pasaba algo, e logo, pasara ou non, contalo) a Conferencia de Presidentes autonómicos, sen máis expectativas que a de non mancarme, e foi como se levara un golpe na cabeza: descubrín a verdadeira esencia de por que a clase política é como é. Ou, para ser máis exactos, revelóuseme o mecanismo polo que algúns políticos se van convertendo no estereotipo que temos de como son os políticos.

         A Conferencia de Presidentes, nas que os presidentes autonómicos se xuntan e falan dun tema ou de varios xa marcados, naceu hai tres anos da man de Zapatero como reacción a que o seu antecesor, se vía xuntos a máis de tres autonómicos, anque fosen do seu partido, entrábanlle ganas de chamar ós antidisturbios. Mesmo ás veces lle entraban cando vía a Fraga, aínda que non houbese máis presidentes. Conseguida a reacción, xuntados os presidentes todos (quitados os de fútbol) sen que fose para reñerlles, non se sabía moi ben que facer coa tal Conferencia, ata que a xurdiu iso tan hispano de que a representación crea o órgano, e de paso a función. O xoves pasado xuntáronse os 17 titulares dos gobernos autonómicos máis os dous das cidades autónomas, máis o presidente do Goberno e a vicepresidenta. Pero sobre todo, xuntámonos 925 xornalistas (ese era polo menos a cifra de acreditados), máis Guardiola (si, ese Guardiola, o que foi do Barça). É decir: 17+2+2=925 + Guardiola. Guardiola estaba por alí porque anda a facer un programa deses de pasar un tempo pegado a un ilustre, e a súa presencia foi altamente beneficiosa porque atraía a boa parte das informadoras e dos informadores futboleiros, e así quedaba sitio libre nas mesas. Os outros 925 da ecuación centrabamos a atención nas evolucións dos 17+2+2. Cada político saía a 44 xornalistas por cabeza, fose boa ou mala. Fíxenme unha idea de como poden ser os éxodos de refuxiados, coa diferencia de que non cargamos cos mobles e cos animais, senón coas cámaras e con colegas. Pero tamén estabamos acampados por onde podiamos (aproveitando os fluxos e refluxos provocados por Guardiola) e mobilizabámonos por rumores. Posibilidades aparentemente tan nimias como a posible rolda de prensa do presidente riojano provocaba movementos como cando se fai a ola nun estadio. Estaba todo tan abarrotado que nin se viu a Fraga por alí (e iso que debe vivir no Senado) e mesmo os ordenanzas e ujieres estaban acuartelados nas salas de descanso que teñen (por certo, quen teña o capricho de casar de uniforme, os homes, procuren un de ujier do Senado).

         E foi alí cando descubrín por que ós políticos vailles acaendo o aire de políticos, a pouca autoridade que teñan. Se ó presidente da Rioja, que ó cambio de antes sería o presidente da Deputación de Logroño, en canto se mova (aínda que sexa para un trámite máis fisiolóxico que político) se lle botan enriba os seus 44 informadores de cota, máis despistados, ociosos ou convencidos de que era o portavoz do PP, non me estraña que teña que lastrar con pesos metálicos os fondillos dos pantalóns para non levitar.

         A estas alturas, haberá alguén que diga que vaia perda de tempo e de cartos son desde o Senado á Conferencia de Presidentes e, metidos en fariña, as propias comunidades autónomas. Hai anos, eu xa estivera nese mesmo sitio. Había tamén unha chea de xente, toda vestida igual, corriamos a toque de chifro e tamén facía garda á espera de que non pasara nada, pero en vez dun micrófono e un bolígrafo tiña un fusil cun pincho no cimo. A parte traseira do Senado era o cuartel da compañía de servicio da Capitanía de Madrid. Aquelo si que foron 18 meses de perda de tempo e de cartos. E nin sequera estaba Guardiola.

 

(Faro de Vigo, sábado 13 de xaneiro de 07)

Advertisements