Pódolles asegurar, sen quedar mal comigo mesmo, que pasei media vida profesional tentando que algún experto me confirmara que había indicios de cambio climático. Non é que fose unha teima diaria, pero si que, en canto se me puña a tiro alguén do sector meteorolóxico, aguilloábao con saña ou imploráballe sen pudor, dependendo do día, para que me recoñecese que o tempo de agora xa non era como o de antes. Nada. Como moito, unha vez, un admitiu case de mala gana ou por piedade que si, que chover chovía o mesmo que choveu sempre, pero quizais o que pasaba é que agora chovía máis ben de noite e por iso tiñamos a idea de que chovía menos.

Pois iso, todo a vida metrallando climatólogos para que agora o asunto estea tan recoñecido que ata coinciden en dalo por feito o planetopresidente Bush e o conselleiro Pachi Vázquez. Non sei que tanto lle terá o cambio a Bush, que pode escoller residir nos xeos de Alaska, nos desertos de Arizona ou nas praias de Hawai sen ter que usar o pasaporte, e pode vivir alternativamente en todos gracias a que ten cartos bastantes (boa parte deles ganados precisamente potenciando o efecto invernadoiro). Pero a Pachi Vázquez e ós que andamos maiormente por aquí, para os que as opcións extremas van da Fonsagrada ó Val Miñor, o que virá é como para botarse a tremer, e non de frío. Segundo as conclusións dun informe do IPCC (Grupo de Expertos Intergubernamental sobre Cambio Climático, integrado por 2.500 científicos, que a ver onde estaban cando eu os necesitei) que se darán a coñecer a semana que vén, as temperaturas medias subirán entre 2º e 4,5º e estiman que calquera suba por riba dos 2º podería provocar cambios perigosos. Aquí, desde 1973 ó 2004, o calor medrou 1,46º, segundo o estudio A variabilidade do clima en Galicia, que a maiores advirte que xa nos podemos ir preparando para que aumenten outros 3,6º no ano 2080. Non teño intención de agardar ata entón a ver que pasa, pero deprímome soamente de imaxinar que a fins deste século Galicia será unha terra árida. En cen anos, todos bronceados.

Claro que sempre hai quen se alegra dos cambios, aínda que sexan a peor. Por exemplo, por fin estarán contentos os da hostalería, que levan protestando desde que eu recorde e se podía protestar, de que aquí botaban moi mal tempo, como se a meteoroloxía fose como as programacións televisivas. Ou os vellos verdes – ou aqueles que levan camiño e intención de selo- que aproveitarían modas e tendencias de contención téxtil, polo menos ata que o exceso de calor propiciase o uso da chilaba. Para os que non somos hostaleiros, vellos verdes ou fabricantes de cremas solares, o único consolo que nos queda é reclamarlle danos e prexuízos ós responsables do tal cambio climático, que os hai: todos aqueles que nestes anos negaban o evidente (e non precisamente os meteorólogos).

(LA OPINIÓN, sábado 27 de xaneiro de 07)   

Advertisements