En momentos coma este é cando lamento as considerables carencias da miña formación, o tempo lamentablemente perdido en actividades escasamente productivas e non ter endereitado a tempo certos defectos de carácter. Se soubera algo de economía, me tivera dado polas lecturas esotéricas ou conspiranoicas tipo Tom Clancy ou Dan Brown, e tivera forza de vontade, en vez de estar aquí facendo chistes a análises de patacón, estaríame aplicando a construír un novelón de éxito seguro, deses entre a ficción e o reportaxe. Desafortunadamente, a causa destas eivas, a cabeza soamente me dá para o título: O código Da Sepi.

De ser como tería que ser e non como son, comezaría poñendo en antecedentes ó amable lector sobre a Sepi propiamente dita. Tras ese nome que parece o diminutivo cariñoso dunha porteira madrileña está a Sociedad Estatal de Participaciones Industriais. Unha sociedade concibida como un hospicio para empresas economicamente terminais, que abnegadamente se dedica a sanealas con fondos públicos para logo devolvelas pimpantes e de balde á economía privada. (Para desactivar a incredulidade dalgúns lectores de que tal cousa exista, acompañaría a descrición das actividades da Sepi coa reflexión de que isto pasa porque os accionistas protestan moito por decisións adoptadas por directivos que eles elixiron, mentres os meros cidadáns xa están afeitos a que os que elixiron fagan o que lles pete cos cartos). Pero ó que estabamos. Ese plácido mundo da beneficencia empresarial vese de pronto alterado por un feito insólito: unha sociedade privada pretende que lles cedan uns terreos escasamente utilizados que a Sepi ten en concesión, para poñer en marcha unha industria. Así, inocentemente, sen máis axudas.

Se eu tivera arte para estas cousas, iría dosificando a información para ir espertando pouco a pouco as sospeitas de que hai algo raro detrás de todo isto. Por exemplo, os empresarios aseguran que crearán postos de traballo, eles solos, pola súa conta. E cando o lector por un lado pensa que todo vai ben, pero polo outro algo lle cheira e ten todas as trazas dunha conxura, revelaría con toda a crueza os intereses encontrados e a loita descarnada que hai detrás de todo (que agora non se me ocorre que pode ser, pero malo sería que non se me ocorrera algo). O chave de toda a intriga é un documento misterioso, que uns defenden afervoadamente e outros matarían por conseguir. O seu contido non se sabería ata o final. Ou nin eso: quedaría destruído, por exemplo, nunha explosión nuclear de baixa intensidade, como símbolo da miudeza das preocupacións humanas en comparación cos problemas do universo.

A cousa podería ir nesta liña e sería un trepidante thriller sociopoliticoeconomico cheo de reunións, declaracións, ultimatos e situacións límite. Ou tirar máis cara a fantasía e situar a acción nun mundo paralelo, no que presunto organizador do complot é un organismo político en mans da fanática secta dos nacionalistas, apoiados ademais, ó parecer, por unha institución rexida por unha orde, os socialistas, con ramificacións en todo o mundo e en todas partes, mesmo na propia cúpula da Sepi. Construiría protagonistas dunha peza, como o entrañable dirixente da Sepi Enrique O Roble, custodio do documento que garda un secreto inconfesable que, si se fai público, afunde o mundo e disparase o euríbor. Ou o astuto Fernando O Blanco, xefe da secta que pretende facerse co documento para entregarlle os terreos sagrados de Perlío, na costa de Fene, ós desalmados constructores de barcos civís, orixinarios das cálidas terras do sur.

Canta razón tiñan as nais cando nos dicían que había que aproveitar o tempo, e que pouco caso lles fixemos.

(LA OPINIÓN, sábado 3 de febreiro de 07)

 

Advertisements