Hai casos nos que, como lle pasaba ó Castroforte del Baralla de Torrente Ballester, o ánimo xeral se suspende e levita por riba da realidade. Aínda que sintamos distinto, todos dicimos o mesmo. Casos como, por exemplo, o desa pobre rapaza dunha aldea de Friol morta en Afganistán. Idoia en Herat parece o título dunha traxedia grega, e todos os elementos fan que en efecto, sexa unha traxedia. Desde o fado fatal da súa vocación militar desde nena, ata o plus de dor para a familia que debe ser que fose filla única. Pero a traxedia persoal, grega ou de Friol, non pode ocultar dúas realidades sobre as que non deberiamos levitar, senón ter ben presentes, por incómodas ou inoportunas que sexan. A primeira é que o oficio de militar implica o risco profesional de morrer a mans dos colegas do outro bando, aínda que ese risco sexa considerablemente menor que o que padecen os civís das zonas de guerra. As forzas armadas non son esas ONGs de uniforme que venden os anuncios e os medios de comunicación, e se a un sitio vai o Exército e non Farmacéuticos Sen Fronteiras ou Ecos do Sur é porque o sitio é perigoso de máis para andar axudando sen o mazo dando. A segunda é que, por moi normal que sexa que a Idoia lle tocasen destinos amolados, e por moito mandato da ONU que se queira, nin ela nin os seus compañeiros deberían estar en Afganistán.

Afganistán é o resultado dunha desas xeniais estratexias que argallan e executan os Estados Unidos para amañar o mundo. Alí había un réxime comunista daquela maneira, que non debía ser como para mudarse alí de xubilado, pero polo menos non había máis guerras que as internas do propio goberno, o cultivo do opio estaba máis ou menos controlado e as mulleres estudiaban e podían exercer unha profesión. Pero como o goberno aquel estaba no lado do que despois se coñecería como Eixo do Mal, a Ronald Reagan (na súa faceta presidencial) metéuselle na cabeza promover a Liberdade. Así, subvencionou ós que se dedicaban a sacar ás mulleres da escola a punta de pistola e armou a xentes como Osama Bin Laden e outros aliados do mundo occidental e cristián. Feito o pandeiro que se fixo daquel país, agora o que lle queda ó mundo civilizado é optar polo bando menos malo, pero que non deixa de ser un bando (e o que peor paga ós traballadores do kalashnikof, por certo).

Fóra desas realidades incómodas e inoportunas hai fenómenos como esa reclamación de Mariano Rajoy ó goberno de Zapatero de que aclare cal é a situación en Afganistán e a petición de que recoñeza que alí as tropas españolas están en misión de combate. Rajoy, aínda que non se acorde, vicepresidiu un goberno que foi o primeiro en enviar efectivos militares a Afganistán, e logo alentou unha guerra en Irak á que tamén mandou tropas en misión oficialmente humanitaria. Iso, máis que unha posición política, parece o exame de entrada en Cínicos Anónimos.

(LA OPINIÓN, 24 de febreiro de 2007)

Advertisements