“Vota Mengano, a ti que máis che ten”, era o lema e o motivo conductor dunha miniserie de humor para noites electorais que contribuín a perpetrar hai anos. Era unha ironía, aclaro, tanto para aqueles lectores aínda non almorzados que podan conxecturar que isto sexa un ataque frontal á democracia, como para aqueles outros demasiado novos que non viviron aquela época remota na que na televisión se podían facer experimentos e innovacións, aínda que fosen con gasosa.


É que, ademais, soamente en ton sarcástico se pode facer broma dunha das cousas que se toma esta sociedade máis en serio: a fidelidade electoral. Tan en serio a toma que, como argumentaría Chesterton, descré dela en público (antes a xente ía ó golf e dicía que fora a misa, e agora vai a misa e conta que foi ó golf, contaba o escritor inglés). A esa íntima, fonda e inconfesable lealdade a unhas siglas concretas, chégase por intereses, raciocinio ou porque si, máis ou menos igual que se fai un seguidor dun equipo de fútbol, pero en canto se chega, alí se queda. Se non a que outra cousa que a esa fidelidade se pode atribuír fenómenos inéditos no mundo como que presuntos delincuentes teñan apoio electoral entre aqueles que saben perfectamente que non son delincuentes presuntos, senón efectivos. Porque todos sabemos que os medios de comunicación non descobren conductas irregulares, o que fan é poñer ó descuberto aquilo que xa sabía practicamente todo o mundo. Non sei como será nas grandes metrópoles, pero nos lugares polos que nos movemos todos, xa me dirán como se xustifican eses saltos estratosféricos de nivel económico coincidentes co tempo de ocupación dun cargo. ¿Cousa dos negocios? ¿non quedamos que a actividade de servicio público era esgotadora e absorbente? Tampouco teñen outra explicación que esa lealdade cega aqueles casos de políticos moito máis valorados que votados, que non son todos, pero si bastantes nas enquisas da semana pasada. Porque o normal é votar a quen valoras, digo eu. Pódense facer excepcións como a daquelas personaxes que suscitan cariño porque en certa forma están xa fóra do mercado. Caso como o que contaba Santiago Carrillo dun propietario dunha sala de Noia onde fora dar un mitin cando xa non estaba no PCE e aínda non xiraba na órbita do PSOE (Carrillo, non o propietario noiés): “Don Santiago, aquí le queremos mucho, pero votar no le vamos a votar”. Ou tamén se dá o caso do valorado polos estraños, ademais de polos propios, porque o inimigo dos meus inimigos é meu amigo, como lle pasaba a Julio Anguita, ó que lle tiñan moita estima no lado oposto do espectro ideolóxico.
Mesmo a mitinoloxía ou ciencia estimativa dos resultados electorais en base á asistencia/entusiasmo dos mitins non pasa de ser unha arte adiviñatoria máis porque ós actos políticos non van soamente os convencidos, como consideran nos partidos, senón tamén os curiosos. O congresista do PSdeG- PSOE Ceferino Díaz contaba que nas primeiras eleccións foi dar un mitin do daquela seu partido, o PSG (a secas, sen PSOE) a Monterroso. Era o último día da campaña, e o local estaba a rebentar de xente que aplaudía ata cando os intervenientes tusían. Ceferino saíu coa idea firme de que ían abarrotar, polo menos en Monterroso, ata que se lle achegou un vello e lle preguntou se non ía haber máis mitins. Non, nin dese partido nin doutros, ¿e logo? “E que aquí nunca pasa nada”, aclarou o patrón a súa ansia por ser adoutrinado. Efectivamente, dous días despois, en Monterroso o PSG non tivo voto ningún.
Convénzanse. Aquí non hai indecisos: hai inconfesos, ou xente que aínda non decidiu se o seu partido merece o esforzo de ilo votar ou quedar na casa porque desta vez si que o fartaron. E se non, que levante a man aquel de vostedes que reflexionase de verdade .


(sábado 26 de maio de 07)

Advertisements