A maioría dos cidadáns, alomenos os que vivimos nas cidades tirando a grandes segundo a escala galega, vimos de disfrutar da Semana da Mobilidade que celebran os concellos seguindo algún tipo de consigna mundial. Igual que as outras Semanas, as que organizan os comercios, esta é unha oportunidade para facerse con novidades. E igual que as demais Semanas, trátase fundamentalmente de propaganda.

Chámanlle mobilidade agora ó que antes era o tráfico, porque se entende que é un concepto máis amplo, e sobre todo con menos connotacións negativas (aínda que todo chegará). É unha desas creacións semánticas paveras para disfrazar o que significan. Igual que se inventou o crecemento negativo para designar o que mirraba ou se enguruñaba de todo, o da mobilidade refírese á suposta fluidez do que decote é espeso: o tráfico. Sempre que as autoridades responsables de dar solucións non saben como afrontar o problema, ou saben pero prefiren non arrostrar as consecuencias, fan dúas cousas: publicidade e/ou botarlle a responsabilidade enriba ó cidadán. Tal que o sufrido can aquel que tiña Paulov, o non menos sufrido cidadán, en canto percibe unha campaña de concienciación sabe de sobra que a culpa vai ser súa.

Nisto da mobilidade-tráfico-transporte, igual. Houbo nunha época –tan antiga que daquela se chamaba Día-sin-coches – en que se celebraba pechando ó tráfico unha parte minúscula e significativa da cidade. A autoridade chegaba (en coche), gababa a alta significado dese pequeno símbolo, pero símbolo significativo (ou signo simbólico) e pedía concienciación cidadá. Os periodistas entrevistabamos a un par de conductores resignados, a un airado e a outro mansiño, a un par de ciclistas que parecían postos pola organización, e ata o ano que vén. Agora hai carpas, xogos e concertos. En resumo, a cousa consiste en señores que se retratan nun bus, ou pedaleando, e piden concienciación á cidadanía (nada de poñer o bus gratis unha semana, por exemplo). Como se a cidadanía, quitado todos os casos que queiran de xente que durmiría co coche se puidese, puidese realmente escoller, e escollera tardar o mesmo tempo en ir de Cabral a Bouzas que se tarda en vir de Ourense, ou recorrer unha distancia semellante á procura de onde aparcar. En case trinta anos de concellos democráticos, non se fixo polo transporte público máis que cambiar os buses e políticas de prezos meramente asistenciais, que recentemente descubriu que quen fai un transbordo non é por ansia viaxeira, senón por carencias dun servicio municipal.

Con todo, o normal é preferir o coche. Xa se sabe que en canto se producen aglomeracións nalgunha vía, aínda que sexa en horas ou días concretos, deseguida hai un clamor oficial para ensanchala/agrandala. O mesmo misterio de por que é unha cuestión de Estado o AVE, que usarán como moito cada día 500 galegos do futuro, mentres os trens de cercanías para áreas que suman dous tercios da poboación de Galicia non os reclaman nin ós que lles pasa diante da casa no Burgo, ou Cambre, en Redondela ou Porriño e lles leva 45 minutos chegar á Coruña ou a Vigo. De todas formas, hai esperanza. Creo que esta Semana dixeron que se van poñer agora mans á obra.

(FARO DE VIGO, 23 de setembro de 07)


Advertisements