Se os galegos temos que estar orgullosos de andar mal situados nunha clasificación, é na de gastadores na lotería. A lotería é un sistema que ten o Estado de sacar cartos polas boas, a maiores dos que saca polas malas, coa escusa de que a xente ten moito vicio e mellor que o exploten eles que os particulares, que así os beneficios van a parar a boas obras (anque lentas, no caso de Galicia).

Para que vexan a catadura moral do fenómeno, a Lotería Nacional que coñecemos naceu en plena Guerra da Independencia, aprobada polas Cortes de Cádiz sen un triste voto en contra. Por moita situación de emerxencia que se atravese, e por necesidade de financiarse que haxa, hai que ser daquela maneira para aproveitarse de que a xente non mira polos cartos porque os tempos que corren están para preocuparse de cousas como conservar a vida. E foi no franquismo cando se promoveu a lotería como substitutivo da xustiza social ou como adianto terreal en man da futura compensación celestial voando. Aquelas historias na prensa daqueles señores caritativos que mercaban os décimos que resultarían premiados para que o vendedor non seguira aterecéndose nunha esquina. Aquela xente humilde pero honrada que, para alimentar ós seus fillos, confiaba á Divina Providencia e ó Servicio Nacional de Loterías -cando non ó Patronato de Apuestas Mutuas Deportivo Benéficas- as súas últimas moedas e obtiña a súa recompensa (a historia oficial non falaba dos que non obtiñan nada. Os ludópatas chegaron coa democracia). Por non falar da alegría a esgalla que inundaba os barrios desfavorecidos sobre os que chovían os millóns. E esa casposa tradición do rito que hoxe se celebra, ese carpetovetónico acto con nenos dun colexio de orfos vestidos con smóking (“si, moito estar aí agora nun escenario, pero logo baixan e o resto do ano non teñen pais”, condoíame eu de neno).
A lotería de Nadal é ademais unha declarada e obvia chantaxe social, das que son cómplices e ó tempo vítimas desde os bares ás asociacións de veciños, e todo cando colectivo secunda ese sistema demoníaco das participacións. Pasei de coller lotería no supermercado e tocou e debo ser o único parvo que non saíu na tele brindando co cava da oferta quincenal. Non me apuntei ó billete que compraron os do choio e como os demais decidan seguir traballando, vou ter que despedirme eu para non amargarme ó velos. E chega con ver a lista de onde se xoga para ver por que se fai. A maiores de lugares como Ceuta ou Melilla, onde non hai un can e cada habitante xogou de media o ano pasado 12 e 17 euros respectivamente, tamén en Extremadura ou Andalucía, con rendas per cápita baixas, se xoga pouco (ben, pouco é algo máis dos 40, que como media é unha animalada, porque moita xente non xoga nada ou case nada). Pero nesas cifras móvense zonas ricas como Baleares (39 euros) ou Navarra (49), sinal de que parvos non son. Onde tiran a casa pola ventá? Quitado os 280 euros por cidadán que se supón xogarán este ano en Lleida (porcentaxe claramente distorsionado polo fenómeno da administración La Bruixa d´Or de Sort, que vende a esgalla), onde máis gastaron é en Soria (165 euros), Segovia (145) Burgos (122) e Palencia (103). É dicir, lugares onde a xente ten un pasar, pero non demasiadas expectativas. Aquí a media do gasto o ano pasado foi 56 euros, seis menos da media española, e neste ano mandaron para que compraramos 64 euros para cada un.
Non pensen que digo todo isto porque o máis que me pode tocar na Lotería é traballar se o gordo cae preto. Escríbollo tal como o sinto. Aínda que se a alguén lle tocou algo, desculpen, e xa saben onde me teñen para o que queiran.

Advertisements