Hoxe todo se consume a tal ritmo, incluída a historia, que Xosé Cuiña acaba de morrer e xa se lle dá en certa forma trato de político amortizado. É dicir, aqueles nos que a morte física é unha consecuencia, máis ou menos demorada, da morte civil. E digo o do trato de amortizado, porque escoitando obituarios e pésames, parece que nos deixou alguén que suscitaba simpatías máis que unánimes, e non un político que se chegou a onde chegou, e se mantivo alí, e o defenestraron cando quixo subir máis, non foi precisamente suscitando consensos, senón polo método habitual de facer favores e causar desgrazas. O que o facía un tanto distinto é que combinaba unha ambición rotunda cun trato persoal agradable. E cunha certa inxenuidade que parece incompatible coas outras dúas características.

O do trato agradable é matizable, naturalmente. Falo da miña experiencia, e doutras que coñezo de oídas. Cuiña era desa clase de persoas ás que lle gusta a xente, unha grande vantaxe se te metes a político ou a hostaleiro. Pero tamén era fácil de advertir que, como se soe dicir, debaixo desa capa hai outra que rapa. Da súa ambición política pouco hai que debullar, porque poucos casos coñezo con tanta e tan clara. Unha ambición que foi a causa primeira e última da súa perdición política, ó parecer de moitos que engaden a continuación os nomes de Xosé Luís Barreiro e Alberto Ruiz Gallardón como exemplos paralelos de propostas galeguistas/centristas que non chegaron a bo porto por iso, por ter demasiado empeño en corrixir o rumbo da dereita. É o parecer de moitos, pero non o meu. A ansia política de Cuiña excedía o seu ideario. Cando comezou a súa carreira, ser centrista consistía en non significarse ideoloxicamente. O mesmo despois, no PP de Fraga, o que había que ser era galego a secas, e Cuiña érao sen problemas e con nota.

A historia de alguén que ascende meteoricamente e éo practicamente todo ata que tenta dar ese paso do “practicamente” ó “completamente” é das máis agradecidas literariamente. Desde o Ricardo III de Shakespeare, que ambiciona o poder pero sobre todo, ter o recoñecemento e o afecto que o poder proporciona. A de Xosé Cuiña pode ser unha historia shakespeareana, pero ten tamén algo do Rei Lear, o destronado pola impaciencia dos seus herdeiros e pola súa pouca habilidade en administrar a herdanza. O home que recibirá sepultura este domingo en Lalín non conseguiu o seu único soño político, ser presidente de Galicia, por inxenuo. Por subestimar a ansia de supervivencia de Manuel Fraga e doutros líderes do partido en Galicia, e por sobreestimar a fidelidade dos militantes ás ideas e ó proxecto que ergueron. Outro caso máis de “non-puido-ser”, iso tan galego.

(LA OPINIÓN/FARO DE VIGO, sábado 29 de decembro de 07)

Advertisements