Un amigo que veu de Madrid contábame que a xente nos bares miraba para as teles e comentaban que a onde vamos a parar “si hasta los gallegos se ponen así”. E sen necesidade de ter amigos viaxados, as cartas ó director están cheas de sintaxe alarmada. Unha, dunha señora desas que reforza o nome cos títulos académicos, escribía horrorizada desde fóra preguntándose que pasaba coa xuventude da súa querida Galicia. Polo de María San Gil. Ese cuarto de hora de tensión e berros que están a conmover ó mundo.


Desde logo, non nos podemos queixar. Non hai demasiado, de cousas como aquelas tractoradas que paralizaron Galicia enteira durante dous días, nos medios que irradian (o verbo está escollido adrede) desde Madrid daban apenas dez liñas escondidas entre as folgas en Corea ou unhas imaxes mesturadas coas dunha cadela que criaba uns gatiños. Agora, nin gatos en folga dándolle de mamar a coreanos nos apean das portadas irradiadas. E non é porque aquí sexamos especialmente remisos á hora de berrarlle á xente ou mirados para abanear personalidades.

Así, de memoria, teño presenciado agresións verbais a Beiras en Malpica, a Zapatero en Santiago e a Fraga nun par de visitas a facultades. E pola tele, vin abroncado a Felipe González e a Jordi Pujol (ben veces). Pasando das palabras ós feitos, eu vinme entre gardas civís e manifestantes, esmagado contra o coche de Alfonso Guerra cando os traballadores de Sidegasa o sorprenderan no aeroporto de Alvedro. Tamén recordo o empuxón ó alcalde de Ribeira, Torres Colomer en Aguiño, no tempo do Prestige, e cando efectivamente lle zoscaron a Santiago Carrillo nunha librería ou a José Bono nunha manifestación, ós dous en Madrid. As únicas sancións que lembro deses casos foron uns expedientes disciplinarios a mandos policiais por non andar máis espelidos no do zarandeo ó daquela vicepresidente de Felipe, e os dez anos de prisión que lle pedían os avogados do PP ós axentes que detiveron con pouco criterio a quen lles pareceu que sacudiran ó ministro socio-manchego.

Por si se perderon entre tanta batalla, aclaro que considero que protestar pola presenza de alguén é un dereito democrático, que non deixar falar está mal e é de pouca educación, e que andar a golpes é unha actividade que debe ser sancionada xudicialmente, pouco ou moito dependendo. Polo que sei do atestado policial (e había case a metade de policías que de manifestantes, ou sexa que atestado debe haber abondo), independentemente das intencións que trouxeran da casa os protestantes, María San Gil non sufriu máis agresións que as verbais. Ou sexa que a materia xudicial será cualificar e cuantificar a controversia física entre os manifestantes e os de seguridade.

Desculpo á señora da carta horrorizada, por moito que non teña presente que nos seus tempos aquí a xuventude divertíase batallando a pedradas, e onde ela vive agora, hai mozos que aterrorizan inmigrantes, e non precisamente con pancartas. E sei que os medios de por aí nin entenden o que aquí pasa, nin lles preocupa entendelo, e limítanse a aplicar clichés de eficacia probada noutros sitios. Incluso vexo lóxico, aínda que non ético, que partidos políticos que si saben como son as cousas aquí aproveiten e se apunten a calquera bombardeo de demagoxia. Pero entendendo todo e a todos, do sentido común deberíase ocupar alguén.

(FARO DE VIGO, 17 de febreiro de 08)

Advertisements